รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 302 ฉันรอดูท่านดนัยเตะเธอออกไปสักที
ธิชาเพิ่งจะตื่น ก็ขยี้ตาอย่างคุ้นชิน พลางรู้สึกมึนๆ ในหัว
ข้างหูนั้นก็ได้ยินเสียง “งานเลี้ยงครอบครัว” พลางคิดว่ามันไม่คุ้นชินเท่าไหร่
ถึงอย่างไรในช่วงที่ผ่านมานี้ ธิชายังไม่เคยได้เจอครอบครัวของดนัยกฤตเลย แถมยังไม่ได้ยินเขาพูดถึงมาก่อนด้วย
เมื่อเขาพูดขึ้นมาแบบนี้ ธิชาก็จับต้นชนปลายไม่ถูก พลางถามด้วยความสงสัย “คืนนี้……ครอบครัวของคุณจะมาเหรอ？”
ดนัยกฤตพูด “น้องชายของฉันชื่อธเนษฐเอง ก่อนหน้านี้เคยได้คุยเรื่องของธเนษฐกับพ่อคุณ คุณไม่น่าจะจำได้เท่าไหร่”
ธิชาคิดย้อนไป ก่อนจะพูดโดยทันที “ฉันจำได้ ว่าน้องชายคุณกำลังประจำการในกรมทหารอยู่ ก่อนหน้านี้คุณกับคุณพสิษฐ์เคยคุยกัน เขาถูกย้ายจากต่างประเทศไปที่เมืองJแล้วเหรอ？”
ดนัยกฤตพยักหน้า “เอกสารทางการนั้นจะตามมาในอีกสองวัน ฉันยังคิดว่าเขาอยู่ด้านนอกมาตลอด เมื่อวานเพิ่งได้ยินว่าเขากลับมาในตอนเช้า ไม่รู้ว่ายุ่งอะไรอยู่ ตอนกลางคืนถึงจะว่าง กว่าจะมากินข้าวกันได้”
ธิชาเกิดความกลัวคนแปลกหน้านิดหน่อย โดยเฉพาะครอบครัวของดนัยกฤต เธอนั้นยังไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจเลย เมื่อได้ยินแบบนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะเครียดขึ้นมา โดยเฉพาะไม่รู้นิสัยแย่ๆ ของน้องชายดนัยกฤต และยิ่งไม่รู้ไปอีกว่าตัวเองจะวางตัวในฐานะไหน
ดนัยกฤตเข้าใจเธอเป็นอย่างดี เลยยกมือขึ้นจับผมของเธอ พลางพูดปลอบ “ไม่ต้องเครียดไปหรอก แค่กินข้าวด้วยกันเท่านั้นเอง ถึงอย่างไรธเนษฐก็กลับมาที่เมืองJ ต่อจากนี้จะต้องได้เจอกันอีกซึ่งคงจะเลี่ยงไม่ได้ พวกคุณก็ทำความรู้จักกันเอาไว้หน่อย คุณไม่ต้องกดดันนะ ยังไงธเนษฐยังต้องเรียกคุณว่าพี่สะใภ้ด้วย”
ธิชาพยักหน้า ในใจเองก็รู้ว่าคนจะหนีไปไม่รอดแล้ว
เธอไม่เคยได้ยินดนัยกฤตพูดถึงคนอื่นในบ้าน เลยคิดว่าธเนษฐที่เป็นน้องชายกับเขาคงจะสนิทกันพอสมควร จะหนีก็หนีไม่ได้ คงจะต้องนั่งกินข้าวด้วยกันแน่นอน
“ฉันคงต้องเตรียมตัวเร็วสักหน่อย เมื่อคืนฉันนอนแล้ว คุณกับครามได้คุยกันหรือยัง ตกลงมันเป็นอย่างไรกันแน่？”
ชายคนนี้เหมือนจะเตรียมอะไรไว้นานแล้ว เลยพูดด้วยสีหน้าที่ไม่เปลี่ยนไป “ครามนั้นบอกฉันอย่างชัดเจนแล้ว ฉันเองก็สืบหามาพอสมควรแล้ว คนที่ลักพาตัวคุณนั้น อันที่จริงไม่ได้คิดร้ายอะไร แค่เห็นว่าคุณนั้นเป็นที่รักเหลือเกิน แล้วก็แคร์ความสัมพันธ์ของคุณกับธาวินเมื่อวันวาน เลยลงมือไปแบบนั้น เพราะอยากจะหาเบาะแสจากคุณ ตอนนี้ฉันล็อกเป้าหมายเอาไว้แล้ว แล้วก็ให้ลงไปยังจุดนั้นแล้ว ส่วนเรื่องจากนี้มันจะไม่เกิดขึ้นอีก พวกครามเองก็จะปกป้องคุณต่อ คุณรักษาตัวให้ดีก็พอแล้ว”
ธิชาขมวดคิ้วแน่น ความทุกข์ภายในใจนั้นก็ไม่ได้รู้สึกผ่อนลงเพราะคำตอบของเขา
เธอเดาตัวตนของชายภายใต้หน้ากากได้จากคำพูดมากมาย เป็นไปตามคาดว่าเป็นคนที่เกี่ยวกับดนัยกฤต แต่ดนัยกฤตกลับบอกว่าเขาไม่ได้คิดร้ายอะไรงั้นเหรอ？
คำตอบของเขาที่ปกป้องชายหน้ากากแบบนี้มันทำให้ธิชาไม่สบายตัวเลย
แต่น่าจะ……ต้องโทษตัวเธอเองที่ไม่ได้บอกทุกอย่างให้ละเอียด
เมื่อคืน ชายใต้หน้ากากคนนั้นไม่ได้ทำร้ายเธอ แม้ครั้งก่อนจะลักพาตัว แต่ก็ไม่ได้ทำให้เธอเจ็บ ดังนั้นดนัยกฤตเลยคิดว่าไม่ได้มีอคติอะไรใช่ไหม？
แต่ถ้าบอกเขาไปตรงๆ ชายคนนี้……ไม่เพียงคำพูดและพฤติกรรมนั้นมันเหลาะแหละเป็นอย่างมาก แถมยังแตะต้องตัวเธออีก แล้วก็ใช้วิธีน่าอับอายต่างๆ มาบังคับขู่เข็ญเธอ……
ธิชาถูกธาวินปกป้องเอาไว้ใต้ปีกมาตั้งแต่เล็ก ถือว่าใสซื่อมากในสถานการณ์แบบนี้
อาจจะเพราะธาวิน เธอไม่ได้เปลี่ยนแฟนมากเหมือนหญิงคนอื่น เรื่องความรักของหนุ่มสาวนั้น……มีเพียงธาวินกับดนัยกฤตเท่านั้น
เธอไม่รู้ว่าวิธีที่ชายคนนี้ขู่เข็ญนั้นถือว่าประสงค์ร้ายหรือเปล่า อย่างไรเสียสิ่งที่อยู่ในหัวของเธอ มันรู้สึกถูกย่ำยีเป็นอย่างมาก
นิสัยของเธอนั้นมันไม่ใช่คนที่อยากจะเอาเรื่องอับอายมาเล่าให้คนอื่นฟังแบบนั้น แม้จะเป็นชายของเธอ แต่ก็ยากที่จะพูดออกมา ยิ่งในสถานการณ์แบบนี้ เรื่องมันเกิดจนผ่านไปแล้ว แม้เธอจะบอกไปตอนนี้ มันก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้แล้ว
เธอเลยพูดเพียงแค่ “คุณมีลูกน้องที่เลี้ยงไม่เชื่อง เกรงว่ามันจะต้องเข้มงวดกว่าเดิมน่ะสิ ขนาดผู้หญิงของคุณยังกล้าลักพาตัว คนคนนี้กล้าเกินตัวจริงๆ เลย”
ดนัยกฤตมีรอยยิ้มอย่างสบายอารมณ์อยู่ เหมือนไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่ “ฉันจะสั่งสอนเขา แล้วลงโทษจริงจัง ให้เขาไม่กล้ามาทำอะไรกับคุณธิชาอีก”
ธิชาถามต่อ “หญิงที่หน้าตาเหมือนกับฉันนั้น สืบหรือยัง？เป็นใครกันแน่？”
ดนัยกฤตพูด “ตัวตนของหญิงคนนี้ยังไม่เผยตัวออกมา แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไร ส่วนมากมันเป็นการปลอมหน้า มีคนเก่งเรื่องนี้บนทางสายมืดไม่น้อยเลย อันที่จริงก็ไม่ต่างกับการแต่งหน้าสเปเชียลเอฟเฟคส์เท่าไหร่”
เธอมีสีหน้าหนักใจ ก่อนจะคิดกลับไปอย่างหนักที่ได้เห็นใบหน้าของคนนั้นในเมื่อคืน
หน้าตาและทรงรูปหน้าเหมือนกับตัวเอง……ที่แท้ก็เป็นการตบตาด้วยการแต่งหน้าแบบสเปเชียลเอฟเฟคส์งั้นเหรอ？
ธิชากลับจำได้ว่าตัวเองกำลังหาครอสเรียนการแต่งหน้าบนอินเทอร์เน็ต ที่สามารถเปลี่ยนใบหน้าของคนไปเป็นคนละคนกัน ตอนล้างหน้าออกมานั้นยังต้องเอาสันจมูกออกมาด้วยเลย
เธอบ่นอย่างไม่พอใจเท่าไหร่ “ใครที่มันน่าเบื่อมากขนาดนี้ รู้ทั้งรู้ว่าฉันท้องยังจะมาทำเรื่องต่ำๆที่น่าตกใจกลัวแบบนี้กับฉันอีก ใจดำเลยจริงๆ”
ชายคนนี้ปลอบเธออย่างเสียงอ่อนโยน “ฉันจะสั่งสอนลูกน้องที่ไม่รู้เรื่องอะไรให้คุณเอง พวกเขาจะได้ไม่กล้ามาทำร้ายท้องคุณ”
…………
ธิชานั้นเครียดมาทั้งวัน เมื่อเจอเรื่องเมื่อคืนแล้ว เธอเกรงว่าภายในเวลาสั้นๆ นั้นจะผ่อนคลายไม่ลง ก่อนจะรอคลอดลูกออกมาอย่างอารมณ์ดีด้วยความยากลำบาก
วันเวลาที่ดนัยกฤตไม่อยู่ที่บ้านพักนั้น ธิชาเลยเรียกน้าปวีณามา พลางถามเรื่องที่เกิดขึ้นภายในไม่กี่ชั่วโมงที่ตัวเองไม่อยู่เมื่อคืน
น้าปวีณาไม่กล้าปิดบัง เลยบอกเรื่องจริงที่เกิดขึ้นไป
เธอบอกว่าตอนที่อี๊ฟเข้าบ้านนั้น ก็แค่นั่งลงบนโซฟาแล้วคุยเรื่องงานกับท่านดนัย เมื่อคุยกันไปนานเข้า คนรับใช้ที่ผ่านไปนั้นก็ได้ยินว่าคุยแค่เรื่องงานอยู่ จากนั้นทั้งสองคนก็เหมือนจะขึ้นไปเอาของอะไรพร้อมกัน ตอนนั้นมันเป็นเวลาดึกแล้ว
ธิชาถามหน้านิ่ง “พวกเขาขึ้นไป กับเวลาที่ฉันกลับมานั้น มันห่างกันนานแค่ไหน？”
น้าปวีณาไม่กล้าปิดบัง ก่อนจะคิดย้อนกลับไปแล้วพูด “น่าจะ……ประมาณครึ่งชั่วโมงถึงสี่สิบนาที น้านั้นจับตามองแทนคุณธิชา ก่อนหน้านี้อี๊ฟเองก็มาหลายครั้ง แต่ไม่เคยมาค้างที่นี่เลย ปกติเป็นเพราะเรื่องงานทั้งนั้น ตอนแรกฉันคิดว่าหลังจากที่เธอขึ้นไปแล้วจะลงมาอย่างรวดเร็ว สุดท้ายเวลามันนานกว่าปกติสักหน่อย ฉันเองก็กังวล เมื่อคุณกลับมาในทันที น้าก็เครียด แล้วกลัวว่าจะโกรธจนส่งผลต่อลูก เลยขวางคุณเอาไว้”
เมื่อธิชาได้ฟังที่พี่เลี้ยงรายงานเสร็จ มันก็พอจะเทียบกับคำพูดของดนัยกฤตได้
เพียงแค่ผ่านเวลาไปราวครึ่งชั่วโมง พวกเขาทำอะไรไปหรือไม่ หรือจะกำลังเร้าอารมณ์กันเฉยๆ บังเอิญถูกเธอตัดบทไปเสียก่อน ความจริงนี้ก็ไม่อาจรู้ได้เท่าไหร่แล้ว
…………
เวลาธิชากำลังโกรธอยู่พอดี
อี๊ฟกำลังแช่ตัวเองอยู่ในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ในคฤหาสน์ขนาดใหญ่ นันทญาคุกเข่าลงปรนนิบัติด้วยตัวเองด้านข้างอ่างอาบน้ำ
รอยแดงบนใบหน้าของอี๊ฟนั้นแดงอย่างเห็นได้ชัด ผ่านไปคืนหนึ่งก็ยังไม่หายไป ในตอนนี้อาบน้ำไป ในขณะเดียวกันก็ใช้ผ้าขนหนูอังเอาไว้ อารมณ์ของเธอที่ไม่ดีนั้นก็สงบลง
นันทญาหยิบของหวานในถ้วยเล็กๆ ขึ้นมา ก่อนจะป้อนเข้าปากของอี๊ฟอย่างเคารพ “พี่สาวลองชิมสักหน่อยนะ รสชาติหอมหวาน เป็นสิ่งที่พี่ชอบนะ”
อี๊ฟกลืนของหวานลงไป จากนั้นก็ตาลุกวาวขึ้นมา “เอาล่ะ คุณพักเถอะ ฉันไม่ใช่คุณนายอะไร ไม่ต้องให้คุณมาปรนนิบัติ”
นันทญาหัวเราะตาหยี “พูดอะไรกัน น้องทำเพื่อพี่สาวทั้งนั้น การรับใช้พี่นั้นมันก็เป็นหน้าที่ของฉัน ฉันยินดีเป็นอย่างมาก แค่เห็นรอยตบบนใบหน้าของพี่สาว ฉันก็โกรธเป็นอย่างมาก อยากจะหาโอกาสจับเธอมัดเอาไว้ แล้วตบให้เธอหน้าบวมถึงจะอารมณ์ดีขึ้น”
อี๊ฟหัวเราะเบาๆ ถึงจะยิ้ม แต่ในแววตานั้นมันมีความเย็นยะเยือกอยู่ไม่น้อยเลย
“ไม่ต้องร้อนใจไปหรอก ต่อจากนี้จะต้องมีโอกาสให้คุณได้ตบเธอแน่ๆ”
นันทญายื่นมือออกไปนวดไหล่ให้เธอ พลางกดเบาๆ “พี่อี๊ฟ พี่บอกว่าฉันไม่มีความอดทน ฉันนั้นแทบจะทนไม่ไหวจริงๆ และไม่เคยเจอคนบังอาจอย่างเธอขนาดนี้ ไม่รู้ว่าอวดเก่งอะไร แค่มีสายเลือดของพสิษฐ์ไม่ใช่เหรอ？กล้ามาคิดว่าตัวเองเป็นกิ่งทองใบหยกไปเสียแล้ว มันเป็นแค่เมียน้อยที่มาคลอดลูกทรพีแทนเท่านั้นเอง เมื่อท้องของเธอไร้ประโยชน์แล้ว ฉันล่ะอยากจะเห็นท่านดนัยเตะเธอออกไปไกลๆสักที”
อี๊ฟหัวเราะอย่างเย้ยหยัน “อย่าดูถูกเลือดเนื้อนี้มากเกินไป แม้จะเป็นลูกทรพี แต่ก็เป็นลูกแท้ๆ พสิษฐ์ไม่มีทางอ่อนข้อแน่ๆ ถ้าเกิดท่านดนัยทำเรื่องนี้ได้สำเร็จแล้ว จากนี้เราก็จะมีความสุดไปด้วยกันแล้ว”
นันทญากัดฟันพูด “พี่สาวหมายความว่า อย่างไรเสียก็อดทนอีกแค่สองสามปี”
“สองสามปีงั้นเหรอ？” อี๊ฟหัวเราะออกมา “คุณประเมินเธอสูงไปแล้ว ตามความเร็วในการพัฒนาในตอนนี้ ไม่ถึงหนึ่งปี เรื่องใหญ่ของท่านดนัยก็สำเร็จแล้ว”
นันทญามีแสงสว่างออกจากแววตา “จริงเหรอคะ？”
อี๊ฟยิ้มอย่างมีเลศนัย โดยที่ไม่ได้ตอบอะไรอีก
เธอลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำ ก่อนจะนั่งบนนั่งแบบเอนที่อยู่ข้างๆ
ในมือของนันทญาถือกล่องยา ก่อนจะเข้ามาอย่างเคยชิน “ให้ฉันช่วยพี่ทายาไหม？”
อี๊ฟสวมชุดคลุมอาบน้ำอยู่ ก่อนจะหลับตาอย่างสบายอารมณ์ จากนั้นก็ชันเข่าขึ้นมา พลางแยกขาออกช้าๆ
นันทญาเอาเม็ดยาใส่เข้าไป จากนั้นก็หัวเราะเบาๆ จนหน้าแดง
ขาทั้งสองข้างของอี๊ฟนั้นไขว่ห้าง พลางไม่กะพริบตา “จู่ๆ หัวเราะขึ้นมาแบบโง่ๆ ทำไม？”
“ฉันว่าพี่อี๊ฟดูแลตัวเองอย่างดีไงล่ะ ผ่านไปหลายปีขนาดนี้แล้ว แต่ท่านดนัยก็ยังรักพี่มากที่สุดในใจมาตลอด คนรักใหม่ก็เทียบกับพี่ไม่ได้ นอกจากเพราะพี่สาวจะฉลาดมีความสามารถ เคล็ดลับดูแลตัวเองของพี่สาวด้วย อย่าว่าแต่ชายอย่างท่านดนัยเลย ขนาดผู้หญิงเอง ยังรักจนไม่อยากปล่อยมือ”
อี๊ฟพูดเบาๆ “คุณนี่เป็นคนที่ปากหวานจริงๆ ชอบพูดคำที่แกล้งทำเป็นใส่ใจแบบนี้ เดี๋ยวท่านสองมา คุณไปดูที่ห้องครัวหน่อย ว่าได้เตรียมอาหารดีๆ ให้ท่านสองหรือยัง”
นันทญาตอบรับก่อนจะลุกขึ้น พลางเดินแล้วก็ยิ้มอย่างคลุมเครือ “น่าอิจฉาพี่อี๊ฟจังเลย ฉันเดาทางท่านดนัยไม่ได้ เก๋งที่ใกล้น้ำย่อมได้จันทร์ก่อน ตอนนี้นังแพศยานั้นไร้ประโยชน์แล้ว มีพี่นี่แหละที่เลือกเวลาได้ดี เมื่อครู่ฉันแอบมองโดยไม่ได้ตั้งใจ เมื่อคืนจะต้องเร่าร้อนเป็นอย่างมากแน่ๆ พี่สาวคนดีของฉัน การโดนตบครั้งนี้มันคุ้มค่าจริงๆ”
อี๊ฟได้ยินดังนั้น ก็หน้าแดง ก่อนจะต่อว่าออกมาเบาๆ ก่อนจะไล่นันทญาออกไป
…………
จากนั้นหนึ่งชั่วโมง
นันทญารอต้อนรับอยู่ที่หน้าประตู ก่อนจะคุกเข่าลงครึ่งหนึ่งเพื่อเปลี่ยนรองเท้าแตะสะอาดให้ผู้ชายที่มาถึงด้วยตัวเอง
ก่อนจะพูดด้วยความเคารพและอ่อนโยน “ไม่ได้เจอกันนาน ท่านสองยิ่งหล่อเหลาขึ้นเลยนะคะ”
ธเนษฐผลุบสายตาลงมองเธอ “ปากหวาน”
นันทญาลุกขึ้นมายิ้มพลางคล้องแขนของชายคนนี้ ด้วยความกล้าหาญเป็นอย่างมาก “ท่านสองคะ คิดถึงฉันหรือเปล่า？ได้เอาของอะไรมาให้ฉันหรือเปล่า？”