รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 301 ฉันเป็นเพียงแค่เครื่องผลิตลูกของท่านดนัยเท่านั้น

“ธิชา เรื่องที่ฉันสัญญากับคุณจะต้องทำให้ได้แน่นอน อี๊ฟอยู่กับฉันมาแปดปี ฉันจะเอ็นดูคุณมากกว่ามันก็แน่นอนอยู่แล้ว แต่ฉันก็ยังต้องไว้หน้าเธอบ้าง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงในสถานการณ์ที่คุณทำร้ายเธอเลย ถูกไหม？”

ธิชาผลุบตาลงต่ำ อยู่นานโดยที่ยังไม่เงยหน้าขึ้นมาสักที

ดนัยกฤตพยายามโน้มน้าวอยู่นานแต่ก็ยังไม่ทันจะมีท่าทีตอบอะไร ก็ยื่นมือออกไปจับคางของเธอ ก่อนจะเชยคางให้เธอเงยหน้าขึ้นมา น้ำเสียงนั้นมีความหยอกล้ออยู่เล็กน้อย “ต้องน้อยใจขนาดนี้เลยเหรอ？ร้องไห้เหรอ？”

ตอนแรกนั้นธิชาไม่ได้อยากร้องไห้ แต่เมื่อได้ยินเขาพูดแบบนี้ ก็พยายามกลั้นน้ำตามากกว่าเดิม เธอขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะพูดเสียงเบาบางออกมา “เอาล่ะ ฉันไม่อยากเถียงกับคุณแล้ว คุณคิดว่ามันไม่ได้มีปัญหาอะไร ถือว่าฉันแค่เข้าใจอี๊ฟผิดละกัน”

ดนัยกฤตขมวดคิ้วแน่น “อย่าทะเลาะกับฉันแบบนี้ได้ไหม ฉันเข้าใจว่าคุณไม่สบายใจ พวกเราพูดให้เข้าใจกัน อันที่จริงมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร โอเคไหม？”

ธิชาพยายามอดทนอดกลั้น โดยที่โกรธจนจะร้องไห้ออกมา “ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่มีอะไรจะพูด คุณคิดอะไรกันแน่ อยากจะบังคับฉันถึงไหนกัน？หรืออยากจะทวงความยุติธรรมให้อี๊ฟที่อยู่กับคุณมาแปดปีอย่างซื่อสัตย์เหรอ ฉันแค่ตบหน้าเธอสองทีเองไม่ใช่เหรอ？ให้คุณทำร้ายกลับมาดีไหม ตบแบบนี้พอหรือยัง？！”

ชายคนนี้มีสีหน้าหนักใจ พลางถอนหายใจอย่างไร้เสียง ก่อนจะยกมือขึ้นจัดผมให้เธอเบาๆ “คุณนี่มันดื้อเหมือนเด็กจริงๆ เลย สถานการณ์เมื่อครู่ คุณยังบ่นว่าฉันไม่ปกป้องคุณอีกเหรอ？คุณทำร้ายไปแล้วก็แล้วไป อี๊ฟเองก็รู้ว่าฉันไม่ได้โทษคุณ เธอยอมรับอย่างไม่มีปากเสียงแล้ว ก็แค่มาออดอ้อนฉันนิดหน่อยเท่านั้น เธอถูกคุณทำร้ายไปแล้ว ฉันไม่ควรไปปลอบเธอหน่อยเหรอ？ถือเสียว่าฉันจัดการได้ไม่ดีเองก็แล้วกัน เด็กดี คุณให้เวลาฉันหน่อย เรื่องแบบนี้ มันจะไม่เกิดขึ้นอีก”

ธิชาหัวเราะเสียงเย็นชา “จากนี้เหรอ？ช่างเถอะ ท่านดนัยคุณเป็นผู้ชาย จากนี้ก็สัญญาแต่เรื่องที่คุณทำได้เถอะ ส่วนเรื่องที่ทำไม่ได้ พูดออกมาก็มีแต่จะทำให้คนอื่นเสียใจ เมื่อไม่นานมานี้เพิ่งบอกว่าจากนี้ไปจะมีแต่ฉัน คุณนี่จริงๆ เลย ขนาดหลอกคนอื่นยังไม่มีสัจจะเลย”

ใบหน้าหล่อเหลาของดนัยกฤตมีความใสซื่อออกมา “ฉันไม่ได้หลอกคุณจริงๆ บอกแล้วว่าจะไม่ยุ่งกับคนอื่น จะไปโกหกคุณทำไม ถ้าไม่ได้คิดแบบนี้ ฉันเองก็ขี้เกียจจะพูดเรื่องแบบนี้ ส่วนคืนนี้มันเป็นสถานการณ์ไม่ปกติ อี๊ฟเองเอกสารมาให้ฉันแล้วก็คุยกับฉันจริงๆ ฉันเย็นชาใส่เธอมานาน ไม่มีเวลามาคุยอะไรเล่นๆ กันเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงไปมีอะไรกับเธอเลย ใครๆ ก็รู้ว่าคุณนั้นเย่อหยิ่งเพราะมีพร้อมทุกอย่างและถูกรักเอาใจเป็นอย่างมาก วันนี้มีลูกแล้วด้วย ก่อนหน้านี้ฉันมีผู้หญิงมากมายจริงๆ นอกจากคุณ ฉันไม่ยอมให้ใครมาท้องลูกของฉันเลย ฉันสำคัญกับอี๊ฟมาก อย่างแรกเธออยู่กับฉันมาหลายปีจริงๆ นอกจากนี้ เธอกับฉันยังมีความรู้สึกลึกซึ้งต่อกัน ฉันจะอธิบายให้คุณฟังอย่างไรดีล่ะ ธิชาคนดี เหมือนกับคุณกับธาวินไง รักกันมากจริงๆ ให้ใจเขาไปทั้งใจ อี๊ฟกับฉันก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน แม้ฉันจะมีคุณแล้ว ด้านความต้องการทางร่างกายและความรู้สึกนั้น มันไม่ต้องการเธออีก แต่อย่างไรก็ตาม เธออยู่กับฉันมาแปดปี ฉันไม่มีทางไล่เธอออกไปได้ มันไม่เหมาะสักเท่าไหร่ คุณคงไม่อยากให้ฉันเป็นคนตัดความสัมพันธ์อย่างโหดร้ายอย่างธาวินใช่ไหม？”

ดนัยกฤตอธิบายแบบนี้ ในใจของธิชาก็ยอมรับมันเพียงครึ่งเดียวอย่างจำใจ

สิ่งที่ไม่สามารถปฏิเสธได้ก็คือ อี๊ฟนั้นอยู่กับดนัยกฤตมาก่อนเธอจริงๆ ถ้าพูดด้วยเรื่องใครมาก่อนมาหลัง คงจะไม่ถึงเธอสักที อี๊ฟจะต้องยอม ที่ผ่านมาเธอรู้จักวางตัว ถ้าเธอรอไม่ได้จนมาแก่งแย่งกัน มันก็ไม่ได้ผิดอะไร ดูจากทุกมุมแล้ว ธิชาไม่มีสิทธิ์จะเรียกร้องอะไรเหมือนกับภรรยาตามกฎหมาย

อารมณ์ของธิชานั้นแย่ลงมาก ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามารถคิดว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นได้ แต่ความเห็นของดนัยกฤตนั้นทำให้เธอไม่อาจเถียงต่อได้ เลยเงียบลง จนไม่กล้าแม้แต่จะโกรธเขาได้

สักพักใหญ่ๆ เธอถึงจะพูดออกมา “นี่มันน่าจะเป็นโชคชะตาของฉันใช่ไหม ฉันนั้นให้ธาวินไปทั้งใจ อี๊ฟก็ให้คุณเหมือนกัน มันก็ถึงเวลาที่เธอจะมารังควานฉัน สมแล้วที่ฉันต้องมาแบกรับมัน ใครใช้ให้เธอเป็นรุ่นพี่ฉันกันล่ะ นอกจากฉันจะเป็นเครื่องมือผลิตลูกแล้ว ยังจะเป็นอะไรได้อีก！”

ดนัยกฤตเป็นจิ้งจอกแก่เจ้าเล่ห์ จะฟังไม่ออกได้อย่างไรว่าในตอนนี้ธิชาไม่มีอะไรจะหาเรื่องต่อไปแล้ว

เขาลูบหลังของธิชาด้วยความอดทนเป็นอย่างมาก ก่อนจะตบเบาๆ เหมือนกับทำให้เด็กหายใจหายคอคล่อง พลางถอนหายใจเบาๆ

“อย่าพูดให้มันแย่แบบนี้เลย เรื่องในคืนนี้ฉันจัดการได้ไม่ทันเอง อี๊ฟถูกฉันเย็นชาใส่มานาน ในใจก็คงจะมีอคติอะไรอยู่บ้าง คืนนี้ที่เธอทำแบบนี้ แม้จะไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณโกรธ แต่ก็มีที่ทำตัวไม่ดีอยู่บ้าง เรื่องที่คุณทำร้ายเธอแล้วก็ให้มันผ่านไป ไม่ได้มีอะไรหนักหนานัก จากนี้จะเป็นอย่างไรก็ปล่อยไป ถือว่ามันผ่านไปแล้ว โอเคไหม？”

น้ำเสียงของชายคนนี้ต่างพูดคุยและปลอบ ธิชานั้นไม่สามารถที่ยังอารมณ์ไม่ดีต่อไปอย่างไม่สนใจอะไร ในสถานการณ์แบบนี้ในใจเธอเองก็เข้าใจดี ดนัยกฤตอยากจะรักใครชอบใคร อยากจะนอนกับใคร เขาก็เป็นคนเลือกเอง

นอกเสียจากเขายินยอมเอง ก็ไม่มีใครสามารถคุมเขาได้

ตอนนี้ธิชาโกรธคนอื่นไม่ได้ ทำได้เพียงโกรธตัวเองเท่านั้น ชายคนนี้พูดอะไรดีๆ มากมายเพื่อปลอบให้เธอยอมคลอดลูกดีๆ เธอเชื่อไปครึ่งหนึ่งแล้ว จนเมื่อรู้ความจริง เธอเลยเจ็บเป็นอย่างมาก

เธอถูกเขาโอบเอาไว้ในอ้อมกอด ความโกรธบนใบหน้าขาวใสก็เลือนหายไป

ดนัยกฤตจ้องใบหน้าของเธอ อารมณ์ก็กลับนิ่งเฉย

อี๊ฟอยู่กับเขามาแปดปี ถือว่าเป็นหญิงที่อยู่นานที่สุด เขารู้ค่าของอี๊ฟอย่างดี และเห็นความสำคัญเป็นพิเศษ มีเรื่องมากมายที่ถึงขนาดมาสอนเธอด้วยตัวเอง และเป็นคนมีความสามารถที่เขาฟูมฟักมาเองกับมือ

ที่ผ่านมา อี๊ฟเองก็เป็นเพียงสาวน้อยอายุสิบกว่าเท่านั้น ก็มีความเอาแต่ใจอย่างเย่อหยิ่งไม่มากก็น้อย ตอนนั้นเขาใจกว้างต่ออี๊ฟมาก เพราะอายุยังน้อย

แต่ในวันนี้ธิชาไม่ไว้หน้า และทำร้ายอี๊ฟ ตอนแรกเขาคิดว่าตัวเองจะเกลียดจนโกรธเคือง ถึงอย่างไรเขานั้น ไม่ชอบการแก่งแย่งระหว่างผู้หญิง และหึงหวงมากที่สุด

วันนี้ธิชาเป็นคนทำให้เขาไม่ถูกใจ แต่เขากลับปลอบเธออย่างดี โดยที่ไม่ได้อยากจะดุด่าอะไรเลยแม้แต่น้อย

เขายื่นมือออกไปจับใบหน้าเล็กๆ ของสาวน้อย ก่อนจะจุ๊บปลายจมูกของเธอ “ถ้ายังไม่หายโกรธ ธิชาคนดีก็ต่อยฉันสักหมัด เตะฉันหลายๆ ครั้งก็ได้”

ตอนแรกธิชานั้นยังคงอดกลั้นอารมณ์นั้นอยู่

ในตอนนั้นเองเมื่อถูกเขากระตุ้นใส่ ก็เริ่มแสบจมูกขึ้นมา

เธอกัดริมฝีปาก ก่อนจะค่อยๆ พูด “ฉันรู้ว่าฉันไม่มีสิทธิ์ อี๊ฟสั่งสอนฉันก็ถูกแล้ว ฉันไม่รู้ตำแหน่งของตัวเองดี ฉันเพิ่งมาอยู่กับคุณไม่นาน แต่เธอนั้นอยู่มาแปดปี เธอดูแลทั้งเรื่องภายในภายนอก เธอนั้นมีคุณสมบัติที่จะมาเป็นผู้หญิงของท่านดนัย คุณให้สิ่งที่เธออยากได้ มันก็เป็นเรื่องที่คุณควรทำ ฉันเองที่ไม่รู้กฎที่ควรจะทำ”

ดนัยกฤตฟังเธอพูดแกมบังคับ เลยยิ้มมากขึ้นเรื่อยๆ “เอาล่ะ จากนี้ฉันจะรักษาระยะห่างกับเธอ และจะไม่ให้เธอมายั่วโมโหคุณอีก คุณอารมณ์เย็นลงแล้วก็พักผ่อนดีไหม ฉันกลัวว่าลูกจะเหนื่อยไปด้วยน่ะสิ”

เธอนั้นมีความทุกข์อยู่เต็มอก แล้วจะนอนหลับได้อย่างไร

เธอเชื่อได้ว่าดนัยกฤตไม่ได้อยากจะทำให้เธอโมโห ในฐานะที่เขาเป็นผู้ชาย เลยไม่มีเหตุผลที่จะต้องมาทำให้เธอหงุดหงิด

แต่เรื่องที่อี๊ฟทำนั้นในคืน เธอจงใจอย่างแน่นอน ไม่ต้องมีหลักฐานอะไร แค่เพียงสัญชาตญาณตัวเองก็สามารถตัดสินได้

ท่าทีของผู้หญิงอย่างอี๊ฟนั้น มันค่อยๆ เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ตอนนี้เธอท้องอยู่ ดนัยกฤตเองก็ต้องเอาคนท้องเอาไว้ก่อน แต่หลังจากนั้นล่ะ？

เมื่อเธอคลอดลูกออกมาแล้ว ทั้งหมดก็จะอยู่ตัว สิ่งที่ตัวเองก็สามารถต่อสู้กับอี๊ฟได้ แล้วจะมีเพียงความรักของดนัยกฤตเท่านั้น

ธิชานั้นไม่ใช่ว่าไม่เคยรัก เธอรู้ว่าความรักแปดปีนั้นมันมีความหมายสำหรับผู้หญิงอย่างไร

มันเป็นความสวยงามที่สุดในช่วงวัยรุ่น และเป็นความรู้สึกที่เข้มข้นและจริงที่สุด

มันชัดเจนมาก ว่าอี๊ฟนั้นไม่มีทางจะปล่อยมือไปง่ายๆ แม้เธอจะคลอดลูก ก็ไม่ได้หมายความว่าจะสามารถลดความสำคัญของอี๊ฟได้

ดนัยกฤตนั้นเป็นนักธุรกิจที่เห็นแก่ผลประโยชน์ เขาวางตำแหน่งของอี๊ฟกับตัวเองเอาไว้ไม่เหมือนกัน จนถึงวันนี้ธิชายังไม่รู้ว่าตำแหน่งของอี๊ฟนั้นถือเป็นอะไรกันแน่

นอกจากเธอจะสามารถแทนที่อี๊ฟได้จริงๆ ไม่อย่างนั้นการคลอดลูกออกมาก็แก้ไขอะไรไม่ได้ ถ้าอยากจะได้เป็นตัวจริงของดนัยกฤต ธิชารู้ว่าตัวเองจะต้องสู้เป็นอย่างมาก

……

เรื่องวุ่นๆ จบลง ธิชาบอกเรื่องที่เกิดขึ้นในบาร์กับดนัยกฤต ก่อนจะไม่ลืมที่จะเล่าถึงทีมบอดี้การ์ดรวมถึงครามนั้นที่ไม่ได้มีท่าทีแปลกใจเมื่อเธอเจอเรื่องแบบนี้

ดนัยกฤตมีสีหน้าจริงจัง ก่อนจะรีบเรียกครามไปรอที่ห้องหนังสือเพื่อพูดคุย ธิชานั้นทุกข์ใจ ร่างกายอ่อนล้า ก่อนจะนอนหลับไปโดยไม่รู้ตัว

เช้าวันต่อมา หลังจากที่ธิชาตื่นแล้ว ดนัยกฤตจับใบหน้าของเธอพลางพูด “คืนนี้มีงานเลี้ยงครอบครัว คุณนอนในตอนกลางวันก่อน จะได้ไม่เหนื่อย”