รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 273 ในช่วงสามเดือนแรกยังไม่ได้ค่ะ

ดวงตาของธิชาเบิกกว้างอย่างตกใจ และมือเล็กๆ ที่นุ่มนิ่มของเธอก็รีบผลักเขาออก

“คุณอย่าทำอะไรบ้าๆ นะคะ นี่มันแค่กี่วันเอง? ไม่ได้นะคะ ตอนนี้ยังไม่ได้…”

ความจริงแล้วดนัยกฤตแค่พูดเล่นแค่นั้นเอง เขารู้ว่าช่วงนี้เสี่ยงต่อธิชามาก ดังนั้นเขาจะกล้าแตะต้องเธอได้ยังไงกัน

แค่พูดล้อเล่นเท่านั้นเอง แต่สายตาที่ที่ตกใจของธิชา ทำให้เขาดูสนุกและอยากจะหยอกล้อเธอขึ้นมา

เขาจูบหน้าท้องของธิชา ทำให้ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน และเริ่มสงสัยมากขึ้นเรื่อยๆ …

ธิชารู้สึกประหม่า แรงในมือของเธอเริ่มหนักขึ้น และเธอก็ปฏิเสธมาเรื่อยๆ “ไม่ ไม่ได้นะคะ… ทำไมคุณนิสัยไม่ดีขนาดนี้ เพื่อลูกของคุณอดทนหน่อยไม่ได้หรือไง”

ในที่สุดชายหนุ่มก็หยุดล้อเล่น เขาลุกขึ้น แล้วลูบหลังของธิชา ก่อนจะกอดเธอไว้ในอ้อมกอดของเขา “คุณช่างเป็นสมบัติที่ล้ำค่าของผมจริงๆ”

ธิชาไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมเขาถึงพูดแบบนี้ขึ้นมากะทันหัน แต่ก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่คำพูดที่ดี

เธอขมวดคิ้ว และพูดอย่างโมโห “ในช่วงสามเดือนแรกไม่ได้เด็ดขาดค่ะ ถ้าคุณทนไม่ได้ ก็แก้ปัญหาด้วยตัวเอง หรือไม่ก็หาคนอื่นมาช่วยเถอะค่ะ”

พอเห็นคนตัวเล็กเริ่มจริงจัง เขาก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ เขาหยิกแก้มของเธออย่างหมั่นเคี้ยว แล้วพูดว่า “ฟ้าดินเป็นพยานได้ ผมแค่พูดเล่นเท่านั้นเอง แต่ดูเหมือนในสมองของคุณจะชอบคิดอะไรพิเรนทร์ คิดอะไรของคุณอยู่ คุณจะผลักไสผมไปไหนกัน”

ธิชาหน้ามุ่ย และพูดด้วยน้ำเสียงดื้อรั้น “ตามใจคุณสิคะ ท่านดนัยมีคู่ควงตั้งเยอะแยะ อยากไปหาใครก็แล้วแต่คุณ ยังต้องให้ฉันออกความคิดเห็นอีกหรือไง!”

ดนัยกฤตมองไปที่ท่าทางดื้อรั้นของเธอ ในใจกลับไม่รู้สึกรำคาญ และรู้สึกว่าเธอมีเสน่ห์และน่ารักมาก

ธิชาเริ่มสนิทกับเขามากขึ้นเรื่อยๆ และตอนนี้ยังมีลูกด้วยกันแล้วด้วย จึงไม่สุภาพเหมือนตอนแรก

แต่ธิชามักจะเรียกเขาด้วยชื่อเต็ม แค่สามคำติดต่อกัน ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจและใกล้ชิด

ในอดีตที่ผ่านมา แทบไม่มีใครกล้าเรียกเขาด้วยชื่อเต็มแบบนี้มาก่อน ส่วนพวกผู้หญิง ช่วงนี้มีคนหนึ่งที่เคยเรียกเขาใกล้ชิดที่สุดคือพี่ดนัย

ธิชาอายุน้อยกว่าเขามากขนาดนี้ จะเรียกเขาว่าลุงก็ไม่ผิดด้วยซ้ำ

แต่เธอกลับชอบเรียกเขาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่เหมือนเขาจะลุ่มหลง และเขาก็รู้สึกสบายใจที่ได้ยินเธอเรียกแบบนั้น

มีแค่ตอนที่อยู่ต่อหน้าคนนอก หรือตอนที่เธอแสร้งทำด้วยอารมณ์หึงหวง เธอถึงได้เรียกเขาว่าท่านดนัย

ดนัยกฤตหยิกแก้มของเธอ และยิ้มกว้างมากขึ้นเรื่อย ๆ “คุณนี่ขี้หึงจริงๆ ชอบหึงอะไรโดยไม่มีเหตุผล”

ที่จริงแล้วธิชาใจกว้างแค่ในปากเท่านั้นเอง แต่ในใจทั้งเอาแต่ใจและดื้อรั้น

เมื่อก่อนก็ช่างมันเถอะ เธอรู้ว่าบางเรื่องไม่สามารถบังคับกันได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ความรู้สึกต้อยต่ำ และไม่กล้าเรียกร้องอะไรจากผู้ชายตรงหน้ามากนัก

ก่อนจะรู้จักกันดนัยกฤตต้องมีผู้หญิงมาแล้วเยอะมาก เรื่องพวกนี้ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะยุ่งด้วยได้ เธอขอแค่ว่า ผู้หญิงเหล่านี้จะไม่มายุ่งกับเธอทุกวันเหมือนที่ปุณิกาเคยทำ

แต่ความสัมพันธ์ของเธอกับดนัยกฤต… ดูเหมือนจะคืบหน้าเร็วมากเกินไป

ไม่นาน เธอก็มีลูกกับผู้ชายคนนี้แล้ว

ตั้งแต่ตั้งครรภ์ ความคิดของเธอเปลี่ยนไปมาก

เธออยากให้ผู้ชายคนนี้อยู่กับเธอตลอดเวลา และไม่อยากให้ข้างกายของเขามีผู้หญิงคนอื่น

เพราะว่า… นี่คือพ่อของลูกในท้องของเธอ ความสัมพันธ์ของเธอกับดนัยกฤต ตั้งแต่วันที่เธอตั้งท้อง มันก็เปลี่ยนไปแล้ว

ธิชารู้ว่าตัวเองกลายเป็นคนโลภ เธออยากได้มากกว่าเมื่อก่อน แต่เธอรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่ไม่อาจจะปฏิเสธว่าไม่ดีทั้งหมดได้ ยังมีดีอยู่บ้าง

ถึงแม้ เธอจะไม่เคยพูดถึงมันต่อหน้าเขา

เธอเพิ่งจะตรวจพบว่าตั้งท้องได้หนึ่งสัปดาห์ ตลอดสัปดาห์นี้เป็นสัปดาห์ที่หวานมาก ดนัยกฤตปฏิเสธงานเลี้ยงในตอนเย็นออกไปทั้งหมด และหลังจากกลับจากการทำงานก็มาอยู่กับเธอ

ธิชารู้สึกพอใจมากเป็นธรรมดา แม้แต่อาการแพ้ท้องในการตั้งครรภ์ช่วงระยะแรกก็ดูเหมือนจะน้อยลงด้วย

ดนัยกฤตกอดเธอไว้เงียบ ๆ ก่อนที่ธิชาจะนึกถึงเรื่องของแพทย์แผนจีนขึ้นมาได้

เธอจับนิ้วมือของชายหนุ่ม แล้วเขย่าไปมา “พรุ่งนี้ฉันจะให้ป้าปวีณาไปด้วย คุณหมออายุมากแล้ว จึงเป็นธรรมดาที่เขาไม่อยากเดินทางไกล ฉันแค่ตั้งท้อง ไม่ได้ขาหักเดินไม่ได้ ฉันเดินทางไปให้เขาตรวจสักครั้ง ดีไหมคะ”

ดนัยกฤตไม่ได้ตอบเธออยู่สักพัก อาจเป็นเพราะเขาไม่ได้พิจารณาอย่างรอบคอบนัก

ธิชารู้ว่าชายหนุ่มยังคงกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของเธอ หลังจากเว็บไซต์ถูกแฮ็ก จนถึงการลักพาตัว สถานการณ์วิกฤตทั้งหมดยังไม่หายไป

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง… ด้วยอำนาจของดนัยกฤต จนถึงตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าใครลักพาตัวเธอไป

ธิชาไม่กล้าคิดเรื่องนี้

หากจะมีคนไม่พอใจเธอในเมืองโขน และอำนาจของคนคนนั้นก็ยิ่งใหญ่กว่าของดนัยกฤต มันเป็นเรื่องที่ยากจะจินตนาการจริงๆ

ดนัยกฤตนิ่งคิดอยู่สักพัก “พรุ่งนี้ผมมีประชุมอีก หลังกินมื้อเที่ยงคุณไปหาผมที่บริษัท คุณอาจต้องรอผมสักพัก แล้วผมจะไปหาหมอกับคุณหลังจากที่ผมทำงานเสร็จ”

ธิชาเอ่ยพูด “ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ ให้ป้าปวีณาไปกับฉันก็พอแล้ว”

“เอาล่ะ ทำตามที่ผมบอก พาคุณไปเองถึงจะสบายใจ”

ธิชารู้สึกว่าเขาเป็นห่วงมากเกินไป แต่ก็ไม่ได้ขัดใจเขา

…………

ในตอนบ่ายของวันรุ่งขึ้น ธิชาก็ขอให้คนขับรถพาเธอไปที่ภักดิภูมิเมธีกรุ๊ป ตามที่ตกลงกันไว้

ตอนที่เดินไปถึงห้องทำงาน พบว่าวันนี้ มีทีมงานมาทที่ภักดิภูมิเมธีกรุ๊ป และพวกเขากำลังประชุมกัน ถึงความร่วมมือต่างๆ

ธิชากำลังรออยู่ในห้องรับรองของห้องทำงานประธานบริษัท เลขาธิการทุกคนรู้ว่าธิชาเป็นหญิงสาวที่ท่านประธานกำลังชื่นชอบ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องดูแลอย่างระมัดระวัง

ธิชาไม่ใช่คนเรื่องมาก เธอแค่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่เงียบๆ ไม่พูดอะไรมาก

ชนัดพลรู้ล่วงหน้าแล้วว่าธิชาอยู่ที่นี่ และรู้ว่าธิชากำลังตั้งครรภ์อยู่ด้วย ดังนั้นเขาจึงยิ่งดูแลอย่างระมัดระวังเป็นพิเศษ

ชนัดพลออกมาจากห้องประชุมกลางทาง และเดินไปที่ห้องทำงานของท่านประธานเพื่อไปหาธิชา

“คุณธิชาครับ วันนี้พี่ดนัยงานยุ่งมาก คุณอาจต้องรออีกหน่อยนะครับ”