รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 272 มีลูกสาวตัวเล็กอย่างคุณก็พอแล้ว

ดนัยกฤตไม่ได้แก้ตัวให้ตัวเอง และขี้เกียจจะพูดเหตุผลกับเธอ

ธิชาพูดด้วยรอยยิ้ม “ฉันคงต้องเชื่อคุณสักครั้ง แต่ฉันเพิ่งอายุสิบเก้า …”

เธอเพิ่งเริ่มพูด และยังพูดไม่ทันจบด้วยซ้ำ

จู่ๆ ชายหนุ่มก็ขยับตัวมาปิดปากเธอไว้ และจูบเธออย่างดูดดื่ม

ทักษะการจูบของเขานั้นเก่งมาก ธิชาเกือบจะถูกดูดวิญญาณไป

เธอเอนตัวอยู่บนไหล่ของเขาแล้วหายใจอย่างแรง

เสียงของเขาชัดเจนและไม่เร่งรีบ “หลังจากอุ้มท้องสิบเดือน คุณก็อายุยี่สิบปีแล้ว ถึงแม้อายุคุณจะไม่มาก แต่ก็ไม่เด็กแล้ว ตอนที่ณิชานาฎให้กำเนิดคุณ เธออายุเพียงสิบเจ็ดปีเท่านั้น”

ธิชารู้ว่าเขากลัวว่าเธอจะหาข้ออ้างที่จะหนีปัญหา

แต่ความจริงแล้ว เด็กคนนี้ก็อยู่ในท้องของเธอแล้ว

เธอจะหนีได้หรือไง

ถึงแม้ในใจจะคิด แต่เธอก็ทนไม่ได้

เธอไม่ใช่คนโหดร้ายและไร้ความปรานีอยู่แล้ว

ถ้าไม่สามารถโหดเหี้ยมกับตัวเองได้ ทำกับคนรอบข้างยังไง และคุณก็จะทำกับเลือดในไส้อย่างนั้น

ถ้าเทียบกับการเทศนาของดนัยกฤตเธอไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลย

ดังนั้นจึงยกยิ้มอย่างโกรธจัดแล้วพูดว่า “ท่านดนัยแน่ใจเหรอคะว่าจะใช้เรื่องของแม่ฉันมาสอนฉัน แม่ของฉันไม่ใช่แม่ที่ดีเท่าไหร่นะคะ”

ดนัยกฤตพูดเสียงเรียบ “ถ้าพูดตามตรงแล้ว ณิชานาฎไม่ใช่แม่ที่ดี แต่ยังไงเธอก็เลี้ยงดูคุณมาจนโต โดยปราศจากการเผชิญกับภัยพิบัติหรือป่วยไข้ พิการขาดแขนขาดขา พื้นฐานของการเป็นแม่ เธอทำได้แล้ว”

ธิชาไม่รู้ว่าต้องตอบยังไง เธอจึงยกยิ้มด้วยสีหน้าบูดบึ้ง

ได้ยินเขาพูดขึ้นมาอีกครั้ง “ถึงแม้คุณจะแค้นเคืองเธอ แต่ก็ควรชื่นชมในความกล้าหาญของเธอ ที่ตั้งครรภ์ตอนอายุสิบหกปี และให้กำเนิดคุณที่เป็นลูกสาวตอนอายุสิบเจ็ดปี หลายปีมานี้ เธอไม่เคยเรียกร้องอะไรจากพ่อแท้ๆ ของคุณ และคอยเลี้ยงดูคุณมาจนโต หรือว่าแค่นี้ก็ไม่สมควรที่คุณจะชื่นชม”

ธิชารู้สึกขบขัน เธอย่นจมูก และพูดติดตลกว่า “ท่านดนัยเหมือนจะลืมไปนะคะ ว่าแม่ของฉันไม่ได้เลี้ยงดูฉันด้วยกำลังของเธอเอง ก่อนที่ฉันจะอายุแปดขวบ ไม่รู้ว่าต้องเปลี่ยนมากี่ครอบครัว ต้องเรียกผู้ชายกี่คนว่าคุณลุง แต่ต่อมาเธอโชคดี ที่ได้แต่งงานเข้าตระกูลธนาภูวนัตถ์ และคุณชรัณก็รักเธอจริง ๆ ถ้าไม่เกิดเรื่องขึ้นภายหลัง…ชีวิตของณิชานาฎคงจะถือว่าสมบูรณ์แบบแล้ว”

ดนัยกฤตพูด “ถ้าคุณคิดถึงเธอ เดี๋ยวผมจะรับเธอกลับมาอยู่กับคุณสักช่วง ช่วงนี้อาการของเธอดีขึ้นมาก ถึงแม้อาการของเธอจะไม่ดีขึ้น แต่ก็ไม่ได้มีแนวโน้มว่าแย่ลง นี่เป็นการตั้งครรภ์ครั้งแรกของคุณ เรื่องที่ควรจะระวังมีเยอะมาก ยังไงเธอก็เป็นแม่ของคุณ ถึงแม้จะไม่สามารถดูแลคุณได้ แต่เธอก็สามารถอยู่พูดคุยกับคุณได้”

ธิชารีบส่ายหน้า “ไม่จำเป็นค่ะ ณิชานาฎอุตส่าห์หลบหนีจากเมืองJได้อย่างยากลำบาก เธอไม่มีทางอยากกลับมาอีกแน่นอน เธอยอมตายอยู่ที่อเมริกาดีกว่า ฉันไม่อยากให้เธอเกลียดฉันในในช่วงบั้นปลายในชีวิตของเธอ”

อันที่จริงเธอยังมีคำพูดที่ไม่กล้าพูดออกไป

นี่เป็นการตั้งครรภ์ครั้งแรกของเธอที่ไหนกัน

เธอเคยตั้งท้องมาแล้ว

เด็กที่เธอมีกับธาวิน…

มันเป็นบาดแผลเป็นที่เธอไม่อยากพูดถึงไปตลอดชีวิต

ได้แต่เก็บไว้ในใจมาตลอด และค่อยๆ เลือนหายไปตามกาลเวลา

“ช่างเถอะ รอคุณผ่านไปสามเดือนแรก ผ่านความเสี่ยงแล้ว ผมพาคุณไปเยี่ยมเธอที่อเมริกาได้”

ธิชาพยักหน้า เธออดที่จะลูบหน้าท้องของเธอไม่ได้

ถึงแม้เธอจะรู้ว่าทุกอย่างความจริง แต่ในสมองของเธอ ความจริงและภาพลวงตา กลับซ้อนทับกันไปหมด

……

ธิชาเพิ่งได้รับการยืนยันว่ากำลังตั้งครรภ์ แต่ทุกคนในคฤหาสน์ตระกูลภักดิภูมิเมธีก็ตกอยู่ในบรรยากาศยินดี

โดยเฉพาะป้าปวีณา เดิมทีป้าปวีณาก็มีหน้าที่รับใช้ธิชาอยู่แล้ว ตอนนี้ธิชาตั้งท้องแล้ว ป้าปวีณาก็ดีใจที่สุด

เพราะเป็นทายาทของท่านดนัย ถ้าคลอดออกมา ให้พูดเกินจริง ก็เหมือนทายาทมังกรในสมัยโบราณ

ถ้าเป็นเด็กผู้ชาย ก็สามารถขึ้นรับตำแหน่งทายาทโดยตรงของตระกูลทันที

ธิชายังเด็ก อารมณ์ของเธอยังไม่มั่นคงมากนัก

ในตอนแรกเธอยังรู้สึกกังวลใจมาก แต่ถูกบรรยากาศในบ้านทำให้เปลี่ยนไปด้วย ทำให้ลืมความกังวลไปชั่วขณะหนึ่ง และรู้สึกมีดีใจมาก

ไม่ว่าจะเป็นยังไง ที่เธอสามารถตั้งครรภ์ได้ในสภาพร่างกายแบบนี้ ถือว่าเธอโชคดีมากแล้ว

ความเมตตาที่พระเจ้ามีต่อเธอ บางทีอาจเป็นการชดเชยให้เธอเช่นกัน

หลังจากผ่านสัปดาห์ที่สามของการตั้งครรภ์ ดนัยดฤตก็เชิญคุณหมอแพทย์แผนจีนที่มีชื่อเสียงมาตรวจอาการให้ธิชา

ที่จริงแล้ว ธิชาไม่ได้คิดว่าต้องเข้มงวดขนาดนี้ แต่ดนัยกฤตเหมือนจะเชื่อคุณหมอคนนี้มากและยืนกรานที่จะให้เขาเป็นคนดูแลให้เธอต่อไป

แต่คุณหมอแพทย์แผนจีนคนนั้นหยิ่งยโสเล็กน้อย ก็เลยเย่อหยิ่ง ถึงแม้ดนัยกฤตจะให้ค่ารักษามากแค่ไหน เขาก็ไม่ยอมเดินทางออกมาตรวจรักษาข้างนอก

ดนัยกฤตอยู่ในธุรกิจมืดมานานกว่าสิบปีแล้ว แต่ไม่เคยเจอกับชายชราที่ดื้อรั้นแบบนี้มาก่อน

หลังจากที่เขาวางสายจากอี๊ฟ สีหน้าของเขาก็ไม่ค่อยดีนัก

ธิชารู้ว่าเรื่องอะไร จึงเดินไปจับมือของเขาไว้

ดนัยกฤตไม่มีทางระบายอารมณ์กับหญิงมีครรภ์อยู่แล้ว เขายกยิ้มให้ธิชา

ธิชาจับมือใหญ่ของเขา แล้ววางลงบนหน้าท้องของเธอ

เธอโน้มตัวเข้าไปหา แล้วซบหน้าไปในอ้อมกอดของเขาแล้วถูไถไปมาอย่างออดอ้อน

ตอนที่ธิชาออดอ้อนดนัยกฤตได้แต่ยอมนั่งเฉยๆ

เขาสู้อาการออดอ้อนแบบนี้ของธิชาไม่ได้

ธิชาใช้นิ้วลูบที่ริมฝีปากของเขา “ยิ้มหน่อยสิคะ คุณพ่อดนัยกฤตเอาแต่หน้าบึ้งตลอดเวลา มันไม่ดีต่อการสั่งสอนลูกสาวของเรานะคะ”

ดนัยกฤตอดที่จะตบก้นของธิชาไม่ได้

“จู่ๆ ผมก็นึกเสียใจขึ้นมา ผมว่าเอาลูกชายดีกว่า ไม่เอาลูกสาวแล้ว”

ธิชาไม่เข้าใจ “ทำไมล่ะคะ?”

เขาเชยคางอันบอบบางของเธอด้วยนิ้วยาว แล้วลูบไล้เล่นอย่างอารมณ์ดี “แค่คุณเป็นลูกสาวคนเดียวก็พอแล้ว ถ้ามีอีกคนที่ออดอ้อนมากกว่า ผมกลัวว่าผมจะตายซะก่อน”

ธิชากลอกตามองบน แล้วพูดคร่ำครวญอย่างไม่เห็นด้วย “งั้นลูกชายก็ได้ค่ะ ถ้าฉันคลอดออกมา ฉันกลัวว่าจะโดนคุณสอนจนนิสัยเสีย”

ดนัยกฤตพลิกตัวและล้มตัวลงไปหาทันที

จากนั้นเขาก็ดึงชุดนอนของเธอขึ้น แล้วจูบลงบนหน้าท้องที่แบนราบของเธอ

เขาพูดอย่างอ่อนโยน “ไม่ว่าลูกสาวหรือลูกชายก็ดี แต่ก็มีส่วนที่เสียดาย ถ้าได้ทั้งลูกชายและลูกสาวก็ดี หรือว่าเรา… จะเพิ่มอีกคนดี”