รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 270 ธิชาคนดี ผมแค่อยากให้คุณอยู่ดีมีสุข

แต่บางทีเธออาจจะง่ายเกินไปและยอมประนีประนอมมากเกินไป

ในตอนที่เธอเริ่มรู้ว่าชีวิตเล็กๆ ที่อยู่ในท้องของเธอ เป็นส่วนหนึ่งในแผนการของดนัยกฤต สุดท้ายเธอก็เริ่มอยู่ไม่สุข

เธอจะเผชิญกับเรื่องพวกนี้ด้วยจิตใจที่สงบสุขได้ยังไงกัน?

เป็นเธอที่คิดมากไปเองจริงๆ เหรอ?

ผู้ชายที่อยู่ฝังในสายตาเธอ และครอบครองหัวใจของเธอไปแล้วครึ่งหนึ่งคนนั้น

นับวันเธอยิ่งไม่คุ้นเคย และรู้สึกอันตรายมากขึ้นเรื่อยๆ

เดิมทีธิชาคิดว่าเขาจะไม่โกหกเธอ

แต่ถ้าเธอพบว่าทุกอย่างล้วนเป็นของเรื่องโกหก จะทำยังไงดี

ธิชาพบว่าการต้องเผชิญหน้ากับเหตุการณ์พวกนี้ยิ่งยากมากขึ้นเรื่อยๆ

ถึงแม้เธอจะบังคับตัวเองให้สงบลง แต่ก็ยากมากที่จะทำได้

เธอมองไปที่ดนัยกฤตอย่างเย็นชา และทันใดนั้นเองก็เอื้อมมือไปคว้าคอเสื้อของเขาไว้

“คุณดนัยกฤต คุณบอกความจริงกับฉันได้ไหม ฉันไม่อยากถูกผู้ชายมองว่าเป็นคนโง่ เรื่องราวมันเป็นอย่างที่ฉันเดาไว้ ใช่ไหม ทุกอย่างถูกคุณวางแผนไว้ จริงไหมคะ จริงไหม?!”

ดนัยกฤตขมวดคิ้ว ราวกับว่าเขาได้ยินสิ่งที่น่าตกใจมาก สีหน้ายิ่งเคร่งเครียดมากขึ้น

ธิชาไม่สามารถรับเขาในสภาพนี้ไม่ได้

ราวกับว่าเธอไม่ควรถามออกมา

เกี่ยวกับเรื่องของลูกเธอ เรื่องเกี่ยวกับครึ่งชีวิตที่เหลืออยู่ของเธอ

ทำไมเธอจะไม่มีสิทธิ์ถามให้แน่ชัด?

ท่าทีของดนัยกฤตยิ่งเย็นชาและเคร่งขรึมมากขึ้น ความสิ้นหวังในใจของเธอยิ่งรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ

……

ในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

เธอลุกขึ้นจากโซฟา แล้วรีบเดินไปที่ข้างหน้าต่าง

เธอยกขาขึ้นและปีนขึ้นไป

แล้วขดตัวกลม กอดเข่าของตัวเองไว้แน่น แล้วซ่อนตัวอยู่ที่มุมหน้าต่างที่ยื่นออกไป ก่อนจะมองออกไปข้างนอกอย่างเศร้าสร้อย

ความกดอากาศในห้องนอนยิ่งลดต่ำลงเรื่อยๆ

ดนัยกฤตดูเหมือนจะเริ่มหงุดหงิดกับท่าทางของเธอแล้ว

เพราะคบหากันมานาน การสัมผัสร่างกายก็นับครั้งไม่ถ้วน

ธิชาก็ถือว่ารู้จักผู้ชายคนนี้ดี

ขอแค่เขาอารมณ์ไม่ดี บรรยากาศรอบตัวก็จะลดลงเรื่อยๆ

นี่ยังไม่ใช่ตอนที่เขาโกรธมากที่สุด ถ้าหากเขาโกรธจริง ๆ งั้นเธอคงจะลำบาก

ธิชาเริ่มรับไม่ไหวอีกต่อไป

เธอรู้สึกเริ่มหายใจไม่ออก

บรรยากาศที่กดดันนี้ ทำให้เธออึดอัดจนหายใจไม่ออก

เพิ่งเริ่มเข้าฤดูใบไม้ผลิ อุณหภูมิเริ่มต่ำลงเล็กน้อย ฮีตเตอร์ในห้องก็อยู่ในอุณหภูมิที่กำลังพอดี ถึงแม้จะใช้เครื่องเพิ่มความชื้น แต่ก็ยังดูน่าอึดอัด

ธิชาทนไม่ได้อีกต่อไป ดังนั้นเธอจึงผลักหน้าต่างเปิดออก และลมหนาวที่หนาวเย็นก็พัดเข้ามา

การกระทําที่ตามใจของเธอ

ทำให้สีหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เขาเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว แล้วพูดเสียงเข้ม “ธิชา คุณกำลังทำอะไร!”

ธิชาถูกเขาตะโกนใส่ จึงอดที่จะตกตะลึงไม่ได้

เดิมทีเธอก็รู้สึกน้อยใจมากอยู่แล้ว ในเวลานี้พอเธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอก็เต็มไปด้วยน้ำตา

ดนัยกฤตสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วดึงหน้าต่างปิดลง เหลือไว้แค่ช่องว่างเล็ก ๆ ให้เธอ

“คุณอย่าทำให้ผมตกใจกลัว อย่าทำอะไรโง่ๆ ด้วย”

ธิชาไม่รู้ว่าเขาคิดมากเกินไปหรือยังไง และไม่อยากถูกเขาดุใส่อีก ดังนั้นเธอจึงปิดกั้นความน้อยใจแล้วพูดพึมพำ “ฉันไม่ได้อยากทำอะไรนี่คะ ฉันแค่อยากสูดอากาศบริสุทธิ์ มันอึดอัด คุณไม่รู้สึกว่าห้องมันน่าอึดอัดหรือไง?”

ดนัยกฤตเดินไปที่ข้างผนัง และปรับอุณหภูมิและความชื้นภายในห้อง

จากนั้นก็เดินกลับมา เสียงของเขาอ่อนโยนลงมาก “อึดอัดก็ปรับอุณหภูมิในห้อง อย่าปล่อยให้ลมหนาวพัดใส่ตัวเอง คุณควรจะรู้ตัว ว่าร่างกายของคุณในตอนนี้ไม่สามารถรับความกระทบกระเทือนได้”

ธิชาถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ “เข้าใจแล้วค่ะ”

น้ำเสียงยอมประนีประนอมของธิชาทำให้ชายหนุ่มประหลาดใจเล็กน้อย

เขาเพียงแค่นั่งลงบนบานหน้าต่าง และลูบผมของธิชา

“คุณคิดได้แล้ว ไม่ได้คิดมากอะไรแล้วใช่ไหม?”

ธิชาชะงักงัน

เมื่อตะกี้เธอไม่ได้คิดอะไรนี่นา คำถามที่อยู่ในใจเธอ ยังไม่ได้รับการแก้ไขเลย

ดนัยกฤตจูบหน้าผากของเธอ แล้วพูดด้วยท่าทางดีใจเล็กน้อย “ถ้าคิดได้แล้ว ก็ดูแลตัวเองดีๆ คลอดลูกที่แข็งแรงออกมา ถึงแม้ร่างกายของคุณจะอ่อนแอ แต่โชคดีที่คุณอายุยังน้อย การคลอดลูกคงไม่มีปัญหา ไม่ได้หนักหนาอะไร”

ที่จริงแล้วเมื่อตะกี้ธิชาไม่ได้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย

และไม่ได้คิดว่าอยากมีลูกให้เขาจริงๆ

แต่เมื่อตะกี้ตอนที่เธอตอบกลับไป มันก็เป็นเพียงสัญชาตญาณตอบกลับเท่านั้นเอง

เป็นแค่สัญชาตญาณเท่านั้นเอง…

ดนัยกฤตบอกว่าตอนนี้เธอจะทำอะไรตามใจไม่ได้ เธอก็ตอบรับโดยไม่ต้องคิด

บางที…นี่อาจจะเป็นสัญชาตญาณจริงๆ

หรือว่า ในใจของเธอจะเริ่มกังวลเรื่องเด็กที่กำลังจะลืมตามาดูโลกเร็วๆ นี้แล้ว?

หนึ่งชีวิต…ที่อายุแค่สองสัปดาห์ อีกทั้งยังอาจจะเป็นทารกตัวน้อยที่ขนาดเท่าเมล็ดถั่วด้วยซ้ำ

อารมณ์ของเธอก็ยิ่งสับสนมากขึ้น

แต่ธิชารู้

ถ้าหากเด็กคนนี้สามารถเกิดออกมาได้อย่างราบรื่น

หลังจากนั้น ชีวิตของเธอก็คงแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

ใช่ เพราะเธอจะเป็นแม่คนแล้ว

ชีวิตที่ธรรมดาของเธอ เริ่มมีแสงส่องสว่างออกมาเล็กน้อย

ธิชายื่นมือออกมาเพื่อปกป้องหน้าท้องของเธอไว้โดยไม่รู้ตัว

ดนัยกฤตเอื้อมมือออกไปดึงเธอเข้ามากอดไว้

เธอไม่ได้หลบหนี และไม่ได้ต่อต้าน เธอเอนตัวพิงไหล่เขาอย่างหมดแรง

ดนัยกฤตพูดปลอบโยน “คุณเพิ่งตั้งครรภ์ เมื่อตะกี้คุณหมอก็เพิ่งบอก ว่าคุณอาจจะมีอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ ไม่อยากอาหาร และอาจจะเหนื่อยง่าย สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นอาการปกติ คุณอารมณ์เสียก็เอามาลงที่ผมได้เลย ขอแค่คุณอยู่ดีมีสุข ธิชาคนดี จำได้หรือยัง ผมขอแค่คุณสบายดีก็พอ”

ในตอนนี้ในใจของธิชารู้สึกอบอุ่นมาก

แต่ก็ทั้งอบอุ่น…และน้อยใจ

เธอกำหมัดและทุบใส่เขาหลายครั้ง

“คุณหมายความว่า ขอแค่ให้ฉันคลอดลูกคลอดลูกออกมาได้อย่างราบรื่นก็พอใช่ไหม”

ชายหนุ่มจับหมัดของเธอที่กำลังอยู่ไม่สุขไว้ แล้วกดจูบลงไปเบาๆ

“แน่นอน คุณมีลูกให้ผม ผมดีใจมาก ผมอายุสามสิบสองปีแล้ว ยังไม่มีลูก คุณมีทายาทให้ผม ไม่ว่าจะเป็นด้านไหน ผมก็มีความสุขมาก”

ธิชาถอนหายใจออกมาเงียบ ๆ และพูดด้วยเสียงที่เบามาก “แต่ฉันมีลูกให้คุณ…แบบนี้ ถือว่าเรามีความสัมพันธ์อะไรกันคะ เมียน้อยหรือไง แล้วคุณยอมให้เมียน้อยมีลูกของคุณหรือไง?