รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 268 คุณไม่อยากมีลูกให้ผมเหรอ

ธิชาสีหน้าเคร่งขรึมเล็กน้อย คำว่าตั้งครรภ์เป็นเรื่องน่าตลกและเยาะเย้ยกับเธอมาก

แต่คุณหมอคงไม่เข้าใจสภาพร่างกายของเธอ จึงขอให้เธอลองตรวจสอบดูด้วยความหวังดี

ธิชาไม่ได้โกรธ แต่ในใจนึกถึงตอนที่เธอโดนกรอกยาชามนั้นลงท้อง… ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงในช่องท้องของเธอ และเลือดที่ไหลออกมาใต้ร่างกายของเธอ

ความเจ็บปวดนั้นเธอคงจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต พอนึกขึ้นมา เธอก็พยายามซ่อนความเคียดแค้นในหัวใจของเธอไว้

คุณหมอพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “คุณไปลองตรวจดูเถอะ ลองตรวจดูก็ไม่ผิด”

ธิชาไม่อยากไป เธอจึงหันไปขอความช่วยเหลือจากดนัยกฤต

ชายหนุ่มก้าวขายาวเดินเข้ามา แล้วเอื้อมมือไปลูบผมของเธอ “ไปเถอะ ทำตามที่หมอบอก เด็กดี แค่ลองตรวจดูจะกลัวอะไร”

ธิชาไม่เข้าใจ “แต่ว่าคุณก็รู้สภาพร่างกายของฉันดี ฉันจะ… จะท้องได้ยังไงกัน!”

ดนัยกฤตเกลี้ยกล่อมอย่างอ่อนโยน “บางทีอาจเป็นยาสมุนไพรจีนที่คุณกินจะบำรุงจนร่างกายของคุณดีแล้วก็ได้? ไม่ใช่ว่าจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ คุณหมอที่มีชื่อเสียงที่ผมหามารักษาคุณ จุดประสงค์ก็เพื่อช่วยให้คุณบำรุงร่างกายให้หายดีไม่ใช่หรือไง? ไปลองตรวจดูเถอะ มันอาจจะเกิดปาฏิหาริย์ขึ้นมาก็ได้”

ปฏิกิริยาและท่าทีของชายหนุ่มทำให้ธิชารู้สึกแปลกใจ เธอไม่อยากทำในสิ่งที่ไร้ความหมายแบบนี้ว

แต่พอเธอมองไปที่ดวงตาของดนัยกฤตที่ดูไม่ได้ล้อเล่น ธิชาอดที่จะสงสัยขึ้นมาไม่ได้…

สุดท้ายเธอก็ยอมหยิบกล่องทดสอบการตั้งครรภ์แล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างเชื่อฟัง

…………

ตอนที่เดินออกมา ธิชาก็จ้องไปที่ขีดสีแดงสองขีดบนเครื่องทดสอบการตั้งครรภ์อย่างมึนงง

ในสมองของเธอเหมือนจะระเบิดออกมา

สีหน้าของเธอตอนที่เดินออกมาดูเหม่อลอย นานมากกว่าจะเงยหน้าขึ้นมา แล้วมองไปทางดนัยกฤต

ดนัยกฤตก้าวเข้าไปหา แล้วยกแขนโอบไหล่ของเธอไว้ ก่อนจะดึงแบบทดสอบการตั้งครรภ์ในมือของเธอด้วยมืออีกข้างหนึ่ง พร้อมกับนิ่งตะลึงไป

ธิชานิ่งเงียบ เธอรู้สึกเหมือนเธอกำลังรออะไรบางอย่างอยู่

รอให้เขาพูดอะไรออกมาบ้าง แต่ความจริงแล้วเธอไม่รู้ว่าตัวเองต้องการจะฟังเขาพูดอะไร

คุณหมอก้าวเข้าไปมอง คงเป็นเพราะมีประสบการณ์มามาก แค่มองเล็กน้อย ก็มั่นใจในการคาดเดาของตัวเองแล้ว เป็นไปตามที่เขาคาดการณ์ไว้ไม่ผิด

เขาพูดแสดงความยินดีออกมา “ยินดีกับคุณธิชาด้วยนะครับ คุณธิชาตั้งท้องแล้ว ระยะครรภ์น่าจะประมาณสองสัปดาห์แล้ว”

พอได้ยินคำพูดของคุณหมอ สีหน้าของธิชาเปลี่ยนเป็นซีดเซียวขึ้นเรื่อยๆ

เหมือนในตอ

นแรกยังมีความหวังริบหรี่ แต่พอได้รับคำตัดสินที่เด็ดขาดจากคุณหมอ

บางสิ่งที่หนักหน่วงในใจเธอ กดลงมาที่หน้าอกของเธออย่างแรง

ดนัยกฤตพยุงเธอนั่งลงบนโซฟา

หลังจากนั้นคุณหมอก็บอกข้อควรระวังมากมายของการตั้งครรภ์ในระยะแรก

ธิชากลับเหม่อลอย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ในใจ

เธอได้ยินเพียงสองสามประโยคแรกเท่านั้น

คุณหมอบอกว่า ที่เธอมีอาการคลื่นไส้ เป็นอาการพื้นฐาน ไม่ได้มีปัญหาทางกระเพาะอาหาร และไม่ได้ป่วยเป็นโรคอื่น เป็นแค่อาการพื้นฐานของการตั้งครรภ์ ส่วนเรื่องที่ว่าจะเป็นแบบนี้นานแค่ไหน สภาพร่างกายของหญิงตั้งครรภ์ไม่เหมือนกัน ต้องขึ้นอยู่กับสภาพร่างกายของแต่ละคน แล้วต้องดูอาการไปตามสถานการณ์

รอจนคุณหมอและคนรับใช้คนอื่นๆ ออกจากห้องไปแล้ว

ผิวซีดเซียวของธิชายังคงไม่ดีขึ้น

ดนัยกฤตมองไปที่เธอ และเหมือนอยากจะพูดอะไรออกมา แต่ธิชารออยู่สักพัก กลับไม่ได้ยินเขาถามอะไรออกมา

ที่เธอตกใจไม่ใช่แค่เรื่องที่เธอท้องแล้วจริงๆ

ที่น่าตกใจกว่าคือ… ในตอนนี้เธอนึกอะไรออกมาได้มากมาย

นั่นเป็นสิ่งที่เธอละเลยไปโดยอัตโนมัติ

ธิชานึกขึ้นมาได้ บทบาทของเธอต่อหน้าดนัยกฤต ดูเหมือนจะต้อยต่ำ และด้อยค่ามากกว่าที่เธอคิดไว้

ต้อยต่ำจนประเมินค่ามิได้

สีหน้าที่หมองคล้ำของดนัยกฤตปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาทันที นิ้วเรียวของเขาจับคางของธิชา และพูดด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลาย “ทำไมถึงดูไม่ดีใจเลย เรื่องที่น่าดีใจขนาดนี้ ตกใจจนยิ้มไม่ออกเลยเหรอ”

ธิชาขมวดคิ้ว ก่อนจะหยิบแท่งทดสอบการตั้งครรภ์จากมือของเขามา

เธอจ้องมองอยู่นานราว เหมือนอยากจะจดจำขีดสีแดงสองเส้นนี้ให้ฝังลึกเข้าไปในหัวของเธอ

เธอถอนหายใจ แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สับสน “ทำไมฉันถึงท้องได้ล่ะ?”

ท่าทีของธิชาค่อนข้างแย่อย่างเห็นได้ชัด อาจเป็นเพราะพอเอามาเปรียบเทียบกับเหตุการณ์ที่มีน่าดีใจแล้ว น้ำเสียงและท่าทีของเธอดูไม่ดีใจเลย

แต่ดูเหมือนดนัยกฤตจะไม่มีอาการโมโหเลย เขาคว้ามือนุ่มนิ่มของธิชามากุมมือไว้ แล้วบีบมือเธอเบาๆ

“ธิชาคนดี เราไม่เคยคุมกำเนิด เรื่องนี้คุณน่าจะรู้ เราจะมีลูกด้วยกันแล้ว ถึงแม้ผมจะตกใจเล็กน้อย แต่… นี่ก็เป็นเรื่องดี ผมดีใจมาก ที่คุณจะมีลูกให้ผม”

ธิชาเบิกตากว้าง แล้วมองมาที่เขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“คุณดีใจจริง ๆ เหรอคะ คุณไม่คิดว่ามันแปลกบ้างเหรอ ยารุนแรงขนาดนั้น ฉันดื่มไปจนหมด ไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว นี่เพิ่งผ่านไปแค่ไม่นาน… ฉันดื่มยาสมุนไพรจีนบำรุงร่างกายก็ไม่นาน แต่ตอนนี้กลับตั้งท้องแล้ว ฉันรู้สึกตกใจมาก ตอนนี้ยิ้มไม่ออกเลย”

หลังจากที่เธอพูดจบ สีหน้าของชายหนุ่มจะสงบลง แต่ใบหน้าของเขาดูอ่อนโยนมาก

แต่ธิชากลับจ้องมองที่ดวงตาของเขาอย่างจริงจัง รู้สึกแค่ว่าในแววตาส่วนลึกของเขา มีความเย็นชาแฝงอยู่

ถึงแม้เขาจะซ่อนมันไว้ลึกมาก แต่ธิชาก็ยังมองเห็น

เธอไม่ได้รู้สึกว่าเธอพูดโดยไม่มีหลักฐาน แต่กลับรู้สึกว่าระยะห่างระหว่างเธอกับดนัยกฤตดูเหมือนจะยิ่งใกล้ขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

การเสแสร้งที่หนักหน่วงในอดีต ในช่วงที่ไม่รู้ตัว ดูเหมือนจะค่อยๆ เปิดเผยออกมาทีละน้อย

ดนัยกฤตนิ่งเงียบอยู่นานถึงได้พูดออกมาอีกครั้ง “ธิชา คุณไม่อยากมีลูกให้ผมเหรอ”

ธิชาตกตะลึงอยู่สักพัก ในใจเริ่มรู้สึกสับสนขึ้นมาทันที

เธอกัดริมฝีปากล่าง แล้วพูดพึมพำ “บอกตามตรงนะคะ ฉันไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย สำหรับฉันแล้วเป็นเรื่องที่ไม่คาดคิดเลย ฉันยังรู้สึกตกใจมาก คำถามของคุณฉันไม่สามารถตอบได้ในขณะนี้ ”

เขายกยิ้มมุมปาก ก่อนจะยกยิ้มอย่างอ่อนโยน แล้วเอานิ้วม้วนเส้นผมข้างหูเล่น “ไม่เป็นไร คุณค่อยๆ คิด ผมรู้ว่าเรื่องนี้ทำให้คุณรู้สึกตกใจมากต้องการเวลาในการปรับอารมณ์พวกเรายังมีเวลาคุณค่อยๆ คิด”