รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 267 ฉันไม่ได้ท้องแน่นอน

ธิชารู้สึกแปลก ๆ

เมื่อคืนเธอไม่ได้ทานอาหารมื้อดึก อาหารเช้าก็ไม่ได้กิน ทำไมมาถึงตอนเที่ยงแล้ว เธอกลับไม่รู้สึกหิวเลย อีกทั้งยังมีอาการคลื่นไส้อีกด้วย

แต่เธอยังตัดสินใจหาอะไรกินรองท้อง จึงนั่งลงที่หน้าโต๊ะอาหาร

หลังจากเพิ่งนั่งลงและกินไปได้เล็กน้อย ในท้องก็เริ่มรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับพุ่งขึ้นมาจุกอก เหมือนมีอะไรมาขวางกั้นหน้าอกของเธอไว้

ธิชาเอื้อมมือออกไปลูบเบาๆ

แม่บ้านที่ยืนรออยู่ด้านข้าง พอเห็นเธอไม่ขยับตะเกียบกินข้าวต่อ สีหน้าของเธอก็ซีดเผือดเล็กน้อย

เธอจึงอดที่จะก้าวไปข้างหน้าแล้วถามออกมาไม่ได้ว่า “คุณธิชาคะ คุณไม่สบายหรือเปล่าคะ หรืออาหารจะไม่ถูกปากคุณ”

ธิชายกมือขึ้นมาลูบหน้าอกของเธอ มันอึดอัดจนทรมาน รู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก

เธอพูดออกมาเสียงเบา “คงเป็นเพราะไม่สบายท้องน่ะค่ะ ช่างเถอะ กินแค่นี้ก่อนดีกว่า คุณช่วยเทน้ำให้ฉันได้ไหมคะ”

แม่บ้านพยักหน้ารับและรีบไปทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว

เธอเทน้ำอุ่นลงในแก้วคริสทัลแล้วยกออกมา ธิชาเพิ่งจิบไปเล็กน้อย สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป “น้ำในวันนี้…ทำไมรสชาติมันแปลกๆ คะ”

แม่บ้านงุนงง “ไม่นะคะ ก็แค่น้ำเปล่าธรรมดา”

เธอหยิบแก้วน้ำในมือของธิชา แล้วอดที่จะยกขึ้นมาดมอย่างสงสัยไม่ได้

“น้ำไม่น่าจะมีปัญหานะคะ คุณหนูรู้สึกว่ามันแปลกเหรอคะ”

ธิชาขมวดคิ้วอย่างรู้สึกทรมาน มวนไหลย้อนในท้องของเธอดูเหมือนจะยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

สุดท้ายเธอจึงเดินไปที่โซฟาแล้วนอนลง

พอแม่บ้านเห็นว่าเธอดูไม่สบายจริงๆ จึงอดที่จะถามคนรับใช้คนอื่นๆ ไม่ได้

คนใช้คนหนึ่งพูดขึ้นมาอย่างสงสัย “น้ำเทออกมาจากเครื่องกรองน้ำค่ะ ไม่มีทางสกปรกแน่นอน แต่ว่า… วันนี้พวกเราไม่ได้เตรียมมะนาวฝานเป็นแว่นไว้ค่ะ”

น้ำในห้องนั่งเล่นที่ชั้นหนึ่งมักจะเตรียมมะนาวฝานเป็นแว่นไว้ด้วย สาเหตุหลักเพื่อทำให้รสชาติดีขึ้น ตอนที่มีแขกมาจะได้ใช้ต้อนรับแขกด้วย

แต่วันนี้ไม่รู้ว่าทำไมถึงไม่ได้เตรียมตัว ที่แตกต่างก็มีแค่ตรงนี้

ป้าปวีณารีบวิ่งไปถาม “คุณหนูคะ เป็นเพราะวันนี้ไม่มีมะนาวฝานหรือเปล่าคะ คุณรู้สึกขม บางทีอาจเป็นเพราะกระเพาะปั่นป่วน ตอนดื่มน้ำจึงรู้สึกขม”

ธิชาลูบหน้าอก ไม่มีเวลาคิดอะไรมาก จึงพูดออกมา “คงจะใช่ค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นดิฉันไปบอกให้ทางห้องครัวฝานมะนาวมาให้นะคะ รอสักครู่”

แม่บ้านก้าวไปแค่ก้าวเดียว ธิชาก็เรียกเธอไว้

“ป้าปวีณาคะ ช่วยหาที่ห้องครัวด้วยค่ะว่ามีมะนาวไร้เม็ดไหม ขอแบบเปรี้ยวหน่อย ตอนนี้ฉันรู้สึกอยากอ้วกมาก อยากดื่มน้ำมะนาวเปรี้ยวๆ ค่ะ”

สีหน้าของแม่บ้านเปลี่ยนไปเล็กน้อย กำลังจะบอกว่าท้องของคุณธิชาปั่นป่วนมากเลย

การดื่มอะไรเปรี้ยวๆ สามารถบรรเทาได้ชั่วคราวก็จริง แต่ก็ทำร้ายกระเพาะอาหารได้ แบบนี้ไม่ค่อยดี

ขณะที่เธอกำลังจะเอ่ยปากพูด ริมฝีปากของเธอก็หยุดกะทันหัน ในใจเริ่มสงสัยมากขึ้น แต่เธอยังไม่แน่ใจ และไม่กล้าพูดออกไป

อาการแบบนี้ของคุณธิชา…เหมือนมาก…

ป้าปวีณาถือว่าเป็นผู้สูงอายุ ตัวเองก็เคยให้กำเนิดลูกเหมือนกัน ดังนั้นเธอจึงมีประสบการณ์อยู่บ้าง

พอมีความสงสัยแบบนี้ ถึงแม้ว่าจะไม่กล้าพูดออกไป แต่ในใจเริ่มมั่นใจเล็กน้อย และดูแลรับใช้อย่างระมัดระวังมากขึ้น

เธอไปทำน้ำมะนาวให้ธิชาก่อน แล้วพยุงเธอขึ้นไปพักผ่อนที่ชั้นบน

ธิชานอนอยู่บนเตียงประมาณหนึ่งชั่วโมง จนในที่สุดก็อาการดีขึ้น ไม่ทรมานขนาดนั้นแล้ว

เธอกำลังจะลุกขึ้น กลับเห็นดนัยกฤตผลักประตูเดินเข้ามา

ธิชาตกตะลึง “คุณ… คุณกลับมาได้ยังไงคะ ลืมอะไรไปหรือไง”

ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายโมงกว่าๆ ถึงแม้จะเป็นช่วงพักเที่ยง ถ้าช่วงปกติดนัยกฤตก็มักจะไม่กลับมากินอาหารเที่ยงที่บ้านแน่นอน

ดนัยกฤตก้าวไปข้างหน้าแล้วแตะหน้าผากของเธอ หลังจากยืนยันว่าเธอไม่มีไข้ สีหน้าของเขาก็โล่งอกเล็กน้อย แต่น้ำเสียงของเขาก็ยังดูเคร่งขรึม “แม่บ้านบอกผมว่าคุณไม่สบาย วันนี้ผมงานไม่ยุ่ง ก็เลยกลับมาดูคุณก่อน”

ธิชารู้สึกเขินอายเล็กน้อย “ก็แค่ท้องไส้ปั่นป่วนค่ะ ป้าปวีณาทำเป็นเรื่องใหญ่ ต้องรบกวนคุณเสียเวลามาดูอีก”

ดนัยกฤตบังคับให้เธอนอนลงบนเตียงอีกครั้ง

ที่จริงแล้วธิชาไม่อยากนอนแล้ว แต่เธอไม่สามารถปฏิเสธได้

เขาลูบใบหน้าของธิชา แล้วยกยิ้มบาง “ขับรถแค่ยี่สิบนาที ไกลอะไรกัน คุณไม่สบายก็นอนนิ่งๆ อาหารกลางวันคงยังไม่ได้กินสินะ อยากกินอะไร เดี๋ยวผมให้ทางห้องครัวทำให้”

ธิชาท้องไส้ปั่นป่วนมาก จนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่อยากกินอะไรเลย

แต่ในตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกหิวเล็กน้อย แต่เธอไม่อยากกินอาหารมันๆ เลี่ยนๆ เลย

เธอครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนจะโอบแขนของชายหนุ่มไว้ แล้วพูดเสียงออดอ้อน “ฉันอยากกินขนมจีนค่ะ ขอแบบเปรี้ยวๆ เผ็ดๆ นะคะ ไม่ได้กินนานแล้ว จู่ๆ ก็อยากกินขึ้นมา…”

ดนัยกฤตงอนิ้วและเกี่ยวที่ปลายจมูกของเธอ “ดื่มยาสมุนไพรจีนคุณกินของเผ็ดไม่ได้ มันทำลายทั้งร่างกายและกระเพาะอาหาร แต่ว่า… อุตส่าห์มีของที่คุณอยากจะกิน ช่างเถอะ เดี๋ยวผมสั่งให้ทางห้องครัวทำให้”

ทำขนมจีนเร็วมาก ใช้เวลาแค่ประมาณสิบกว่านาที อาหารที่เผ็ดเปรี้ยวตามที่ธิชาต้องการกินก็พร้อมแล้ว

เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารเล็กๆ ในห้องและกำลังทานอาหารอยู่ อาหารที่ไม่มีคุณค่าทางโภชนาการแบบนี้กลับทำให้รู้สึกหิวมากขึ้น แต่เธอกลับกินอย่างเอร็ดอร่อย

ดนัยกฤตกินข้าวเรียบร้อยแล้ว จึงเฝ้าดูเธอกินเงียบๆ แต่เธอกลับมีความสุขอย่างอธิบายไม่ถูก

ดนัยกฤตมีชีวิตอยู่มาจนถึงอายุสามสิบสอง แต่กลับไม่เคยมีความสุขและความเศร้าโศกเพราะหญิงสาวคนหนึ่งมาก่อนเลย

แม้แต่ตอนที่เขายังหนุ่มเลือดร้อน ก็ไม่เคยมี

มีเพียงธิชาเท่านั้นที่ทำให้เขาลิ้มรสรสชาติความรู้สึกนี้ จึงได้แต่เฝ้าดูเธอกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยเขาก็มีความสุขมากแล้ว

ในตอนที่ธิชาใกล้จะอิ่มแล้ว ก็มีคนมาเคาะประตู

แม่บ้านเดินนำหมอเข้ามาบ้าน แล้วบอกว่าเธอต้องตรวจร่างกายอย่างละเอียด

เพราะยังไงธิชาก็รู้สึกกระอักกระอ่วน ถ้าเป็นโรคกระเพาะขึ้นมาจะทรมานมากขึ้น ดังนั้นเธอจึงให้ความร่วมมือในการตรวจ

แต่หลังจากผ่านการตรวจอาการไปครึ่งทาง คุณหมอก็ยื่นกล่องทดสอบการตั้งครรภ์ให้เธอ

“คุณธิชาครับ แบบตรวจสอบนี้คุณรู้วิธีใช้ใช่ไหมครับ ถ้าใช้ไม่เป็น ให้ดูคำแนะนำบนกล่องนะครับ ต้องรบกวนคุณตรวจสอบที”

ดวงตาของธิชาก้มลงไปมองบนกล่องทดสอบการตั้งครรภ์ จึงรู้สึกตกตะลึงขึ้นมาทันที

เธอชำเลืองมองหน้าคุณหมอ แล้วมองไปที่ดนัยกฤต “นี่ นี่มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน ฉันไม่ได้ท้องแน่นอน.