รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 266 ไม่ใช่แค่ขี้แย แต่ยังขี้โมโหด้วย

มองจากมุมนี้ เธอดูจะอาละวาดมากเกินไปบ้าง ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ดีไม่มีอันตรายใดที่เธอจะโกรธมากขึ้นชั่วขณะหนึ่ง

อย่างน้อยก็ทำให้เธอเห็นความสำคัญของเธอในหัวใจของดนัยกฤต

ไม่ว่าสิชาจะมีความสำคัญแค่ไหนในตอนนั้น แต่ก็เทียบกับเธอไม่ได้

ไม่ว่าเธอจะอาละวาดหนักเท่าไร ไม่ว่าดนัยกฤตจะโกรธแค่ไหน สุดท้ายเขาก็ได้แต่ยอมทน

พอคิดถึงตรงนี้ สีหน้าของธิชาก็ไม่ค่อยดีนัก

พอดนัยกฤตเห็นเธอเป็นแบบนี้ กลัวว่าเธอจะอาละวาดอีกครั้งขึ้นมากะทันหัน

เขากระแอมเบา ๆ แต่ก็ยอมประนีประนอมอย่างไม่เต็มใจ “สาเหตุการตายของสิชา อี๊ฟไม่ได้โกหกคุณ”

ธิชาเบิกตาโต “คุณหมายความว่ายังไง… คุณไม่ได้บอกเหรอว่า คุณไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับการตายนี้?”

ส่วนเรื่องที่ว่าสิชาตายยังไง ธิชาจำได้อย่างดี

หนึ่งเป็นเพราะอี๊ฟเล่าให้ฟังอย่างละเอียด และอีกส่วนก็เพราะ… สิชาทำให้เธอนึกถึงหญิงสาวที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่โปรดปรานของธาวิน

ธิชาจำชื่อหญิงสาวคนนั้นไม่ได้แล้ว แต่เธอยังจำเหตุการณ์ในตอนนั้นได้ขึ้นใจ

ผู้หญิงคนนั้นทรยศธาวิน ไปคบหากับผู้ชายที่มีอำนาจอีกคนหนึ่ง

หลังจากที่ธาวินรู้ เขาก็ส่งเธอไปที่ซ่องโสเภณีที่ราคาค่าบริการถูกที่สุด และถูกคนงานก่อสร้างทารุณจนเสียชีวิต

แต่สิชากลับตรงกันข้าม…

คนหนึ่งทรยศอย่างง่ายดาย ส่วนอีกคนไม่เคยคิดจะทรยศ

ถึงแม้ความคิดจะแตกต่างกัน แต่เหตุการณ์ที่คล้ายคลึงกัน สะท้อนให้เห็นถึงความโหดร้ายของผู้ชาย ในการใช้วิธีจัดการกับผู้หญิงที่เขาเคยโปรดปราน

เรื่องในอดีตเหล่านี้ทำให้ธิชาสั่นเครือ

ดนัยกฤตลูบผมของเธอ “ทำไมคุณต้องทำให้ตัวเองตกใจด้วย สิชาเป็นสายลับที่คนอื่นส่งมา ตอนที่ตรวจสอบจนรู้ เธอก็ทำหลายอย่างที่ไม่เป็นผลดีกับผมแล้ว ผมก็ไม่เคยคิดจะเอาชีวิตของเธอ คงบอกได้แค่ว่าเธอไม่มีความสามารถพอ”

ธิชาขมวดคิ้วแน่น คิ้วไม่ยอมคลายเป็นเวลานาน

เขาเองก็ไม่อยากบังคับเธอ ปล่อยให้เธอครุ่นคิดไปเรื่อยๆ

ธิชาออกมาจากอ้อมกอดของเขา แล้วนอนตะแคงกอดหมอนไว้ และไม่พูดอะไรไปสักพัก

ดนัยกฤตรออยู่สักพัก ก่อนจะเอื้อมมือออกไป แล้วดึงเธอเข้ามากอดอย่างระมัดระวัง

“เอาล่ะ โกรธพอแล้ว ฉันเพิ่งรู้ว่าไม่ใช่แค่ขี้แย แต่ยังขี้โมโหด้วย ทำไมคุณถึงชอบโกรธแบบนี้ มันเป็นเรื่องในอดีตไปแล้ว คุณไม่ต้องคิดมาก ผมรู้สึกยังไงกับคุณ คุณยังไม่เข้าใจอีกเหรอ ธิชา ชีวิตนี้ยังอีกยาวไกล ถ้าผมสาบาน ว่าผมจะรักคุณตลอดชีวิต และจะดูแลคุณไปจนตาย คุณเชื่อคำพูดแบบนี้เหรอ”

“เรื่องตลอดชีวิตไม่มีใครสามารถบอกได้ชัดเจนว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต แต่ผมสามารถรับปากกับคุณได้ ถึงแม้ในอนาคตคุณกับผมจะกลายเป็นศัตรูกัน ผมก็จะไม่ฆ่าคุณ ถึงแม้คุณจะทำอะไรที่ไม่สามารถยกโทษให้ ผมก็จะไม่ทรมานคุณ ผมจะปล่อยคุณจากไป ผมรับปากกับคุณแบบนี้ ดีไหม”

อารมณ์ของธิชาก็เปลี่ยนจากบูดบึ้งก็กลายเป็นเสียใจ

เธอเงยหน้าขึ้นมา แล้วมองไปที่ใบหน้าที่จริงจังของดนัยกฤต

เธอย่นจมูก รู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที

ชีวิตนี้ยังอีกยาวไกล คำสัญญาตลอดชีวิตนั้นดูหลอกลวงมาก

ถึงแม้จะเป็นคู่สามีภรรยาทั่วไป การนอกใจเป็นเรื่องที่ง่ายมาก ความรักและความหลงใหลไม่มีใครสามารถหยุดยั้งได้

ถึงแม้คุณจะมั่นใจแน่วแน่ และเกิดอุบัติเหตุขึ้นกลางทาง ป่วยระยะสุดท้าย นี่คือผลลัพธ์ที่ไม่มีใครสามารถต่อต้านได้

ดังนั้นมันไม่มีคำสัญญาตลอดชีวิตอะไรแบบนั้นเลย ถ้ามี ก็เป็นแค่เรื่องโกหกหญิงสาวเท่านั้นเอง

ที่ดนัยกฤตยอมพูดแบบนี้ ที่จริงก็ค่อนข้างตรงไปตรงมาแล้ว

แต่ธิชากลับดีใจไม่ขึ้น

เธอในตอนนี้ ไม่สามารถยอมรับได้ว่าพวกเขาจะกลายเป็นศัตรูกัน

เธอยังอยากอยู่กับดนัยกฤต…

ถึงแม้จะไม่สมบูรณ์ที่สุด อย่างน้อยก็ไม่ทำร้ายซึ่งกันและกัน

ธิชาดึงแขนของเขามากอดไว้ แล้วพูดออดอ้อนว่า “นอกจากนี้ ฉันอยากให้คุณรับปากฉันว่า คุณจะไม่ยกฉันให้คนอื่นอีก ถ้าไม่ต้องการฉันแล้ว ก็เลิกกับฉัน อย่าโยนฉันไปให้คนอื่น ฉันไม่ใช่สิ่งของ ฉันมีศักดิ์ศรีและมีความรู้สึก”

ดนัยกฤตตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “ตกลง ผมรับปาก ผมพูดได้ทำได้”

……

หลังจากผ่านพ้นเหตุการณ์นี้ไป

ธิชากับดนัยกฤตใช้ชีวิตอย่างสงบสุขได้หลายวัน

ธิชาเชื่อดนัยกฤตไม่ได้ไปที่มหาวิทยาลัย แต่ตอนที่เธอมีเวลา เธอก็ยังใช้เวลาทบทวนการเรียนอยู่บ้าง

พสิษฐ์ชวนเธอไปทานอาหารเย็น ธิชาจึงรับปากไป

สามารถมองออกว่าพสิษฐ์งานยุ่งมาก แต่ก็ยังแบ่งเวลามาทานอาหารกับเธอได้

หลังจากพูดคุยกันมากขึ้น ธิชาถึงได้รู้เกี่ยวกับสถานการณ์ของครอบครัวพสิษฐ์

แต่เธอไม่สนใจ รู้แค่ว่าเธอมีพ่อ เธอก็ไม่ได้ดีใจ และไม่เสียใจ

เรื่องนี้สำหรับเธอแล้วถือเป็นเรื่องดีและไม่ดีสำหรับเธอ

……

ไม่กี่วันต่อมา เกี่ยวกับเรื่องที่มีคนใส่ร้ายธิชาในเว็บไซต์มหาวิทยาลัย ในที่สุดก็ได้เบาะแสออกมาเล็กน้อยแล้ว

ดนัยกฤตบอกกับเธอว่า เรื่องนี้อาจเกี่ยวข้องกับปุณิกา

ปุณิกามีลูกพี่ลูกน้องที่กำลังศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยJ เพราะแบบนั้นเธอจึงรู้จักแวดวงสังคมของมหาวิทยาลัยเป็นอย่างดี พอคิดจะใส่ร้ายป้ายสีธิชา ผลลัพธ์จึงรุนแรงอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

แต่ดนัยกฤตได้ส่งคนไปถามปุณิกาแล้ว แต่ปุณิกาไม่ยอมรับ บอกแค่ว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเธอ

ถึงแม้ว่าเรื่องนี้ จะเป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอก่อเรื่องขึ้นมา ไม่ใช่เพราะเธอสั่งให้ทำ

เพราะว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เหตุการณ์ที่เลวร้ายอะไรมาก หลังจากดนัยกฤตถามความเห็นของธิชา จึงต้องส่งลูกพี่ลูกน้องของปุณิกาให้กับตำรวจและทางมหาวิทยาลัยจัดการ

ดนัยกฤตอนุญาตให้ธิชาไปที่มหาวิทยาลัยJพร้อมกับบอดี้การ์ดของเขา แต่สถานการณ์อันตรายยังไม่ได้รับการแก้ไขอย่างสมบูรณ์

เพราะสาเหตุที่ธิชาถูกลักพาตัวไป จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้ผลลัพธ์

ดนัยกฤตดูเหมือนจะระมัดระวังปุณิกามาก และมั่นใจว่าการลักพาตัวธิชามีส่วนเกี่ยวข้องกับปุณิกา

แต่ธิชายังจำดวงตาของชายสวมหน้ากากคนนั้นได้ขึ้นใจ…

ดวงตาคู่นั้นคมกริบและดูอันตราย ซึ่งคนธรรมดาทั่วไปไม่มีทางมีได้

ธิชารู้สึกว่าถึงแม้คนลักพาตัวจะถูกคนจ้างมา

ก็ไม่ใช่คนที่ปุณิกาจะจ้างมาได้…

……

ในวันนี้ธิชามีเรียนตอนบ่าย เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอนอนหลับได้ไม่สบายมากนัก เพราะนอนหลับไม่สนิท จึงง่วงมาก จนถึงตอนเที่ยงเธอถึงจะลุกขึ้นมาจากเตียงได้

หลังจากที่ล้างหน้าเสร็จและเตรียมจะทานข้าว ตอนที่เธอได้กลิ่นอาหาร เธอก็มวนท้องอย่างรุนแรง