รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 250 หรือต้องได้นอนกับลูกสาวของณิชานาฏถึงจะพอใจ

พสิษฐ์แค่พูดเบี่ยงประเด็นไปประโยคเดียว ธิชาก็สีเหน้าเปลี่ยนไปฉับพลัน

เธอถามด้วยความประหลาดใจ “คุณพสิษฐ์กับคุณแม่ของฉัน……เป็นคนรู้จักเก่ากันเหรอคะ”

แววตาสงสัยของธิชาตกอยู่ในสายตาของอีกฝ่าย

พสิษฐ์ยิ้มบาง “ณิชานาฏไม่เคยพูดถึงผมให้คุณฟังบ้างเหรอ”

สมองธิชาอื้ออึง ยุ่งหยิงไปหมด

ตั้งแต่ต้นจนจบ เธอไม่เคยเชื่อมโยงพสิษฐ์กับณิชานาฏสองคนนี้เข้าด้วยกันเลย

แต่เพียงแค่ฟังคำพูดของพสิษฐ์ที่ย้อนกลับไปในอดีต

ธิชาก็เข้าใจไปกว่าครึ่ง

เธอมีแม่ที่ยอดเยี่ยมจริงๆ……

มีปฏิสัมพันธ์กับคนใหญ่คนโตที่มีชื่อเสียงและมีชาติตระกูลมากมาย

แบบนี้นับว่า……หลายสิ่งหลายอย่างที่กวนใจเธอจนปวดหัว สามารถอธิบายได้หมดแล้ว

ธิชาส่ายหน้า

พสิษฐ์จิบชาดำ “ตอนที่ผมแยกจากแม่ของคุณไม่ได้มีความสุขนัก หลังจากหลายปี……ก็ไม่เคยติดต่ออีก เธอไม่เคยพูดถึงผม สันนิษฐานว่าคงจะลืมไปแล้ว ไม่น่าแปลกใจเลย”

แต่เดิมใจธิชากลัวผู้ชายคนนี้มาก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคิดถึงสิ่งที่อาจเกิดขึ้นกับเขาในช่วงไม่กี่วันนี้……ธิชาก็รู้สึกอึดอัดไปทั่วกาย

เรื่องสมัยเก่าของเขากับณิชานาฏ จะมากจะน้อยก็นับว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของเขา

ธิชาไม่ควรถามเลย

แต่ชั่วขณะหนึ่งเธออดไม่ได้ที่จะสงสัย จึงลองเชิงถามเขา “อันที่จริงพวกคุณลุงที่ฉันเคยมีปฏิสัมพันธ์ด้วยก่อนหน้านี้……ฉันค่อนข้างจดจำได้ไม่มากก็น้อย แต่คุณ……เหมือนว่าฉันจะไม่เคยเห็นคุณเลย”

พสิษฐ์ยิ้ม

“ตอนที่ผมกับณิชานาฏคบหากัน ยังไม่มีคุณ โดยธรรมชาติแล้วคุณจึงไม่มีโอกาสได้เจอผม”

ธิชาครุ่นคิดครู่หนึ่ง และก็ไม่แปลกใจ

ดูเหมือนว่ากนัยกฤตก็เคยคบหากับณิชานาฏ แต่เหล่านี้ล้วนเป็นผู้ชายที่ไม่เคยปรากฏในความทรงจำของเธอ

สันนิษฐานว่าพวกเขา……ล้วนถือได้ว่าเป็นประวัติศาสตร์ในช่วงเริ่มต้นของณิชานาฏ ตอนที่เธอยังไม่ได้ให้กำเนิดธิชา

แบบนี้ถือได้ว่า ณิชานาฏคงอยู่กับพสิษฐ์ในช่วงวัยรุ่น

เริ่มแรกณิชานาฏเป็นนักเต้นรำ จากห้องบอลรูมที่ใหญ่ที่สุด บางทีอาจได้รู้จักพสิษฐ์ในเวลานั้น

ธิชาเพิ่งผ่อนคลายไปครู่หนึ่ง แต่ความรู้สึกก็กลับหนักหน่วงขึ้นมาอีกครั้ง

หลายวันมานี้เธอโกรธดนัยกฤตคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องเป็นเธอ

ด้วยอำนาจของดนัยกฤต เขาสามารถหาสาวที่ดูดีกว่าเธอเป็นหลายร้อยคนเพื่อมอบให้พสิษฐ์ได้อย่างง่ายดาย ทำไมจะต้องเป็นเธอ

ตอนนี้ในที่สุดก็เข้าใจ มันเป็นเพราะณิชานาฐ

เหตุผลที่พสิษฐ์สนใจเธอ ไม่ใช่เพราะเธอมีเสน่ห์เพียงพอจะดึงดูดเขา

แต่เป็นเพราะความคล้ายคลึงกันระหว่างเธอกับณิชานาฏ

ความรู้สึกประเภทที่ว่าอีกไม่นานแม่ลูกจะเป็นในแง่เดียวกัน……ทำให้ธิชารู้สึกมวนท้อง

ผู้ชายบนโลกใบนี้ทำไมช่างน่ารังเกียจนัก

ได้นอนกับณิชานาฏแล้วยังไม่พอใจอีกเหรอ

หรือต้องได้นอนกับลูกสาวคนเดียวของณิชานาฏถึงจะพอใจ

หรือว่าณิชานาฏผู้หญิงคนนี้เกิดมามีพิษ ผู้ชายที่เคยนอนกับเธอ จะคะนึงหาไม่ลืมเลือนไปชั่วชีวิต

อย่างดนัยกฤต อย่างพสิษฐ์

คิดแบบนี้แล้ว ใจธิชายังรู้สึกขอบคุณลุงรัณ

ถ้าไม่ใช่เพราะชรัณไร้ซึ่งความคิดอกุศลต่อเธอ เธอมีแม่อย่างณิชานาฏ ไม่รู้จริงๆ ว่าจะสามารถเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ได้อย่างปลอดภัยหรือไม่

……

แม้ธิชาจะไม่ได้เขียนอารมณ์ความรู้สึกทั้งหมดไว้บนใบหน้า แต่เป็นไปได้อย่างไรที่จะซ่อนจากสายตาพสิษฐ์ได้

พสิษฐ์เห็นว่าเหมือนเธอจะมีอารมณ์แปรปรวนมาก ดังนั้นจึงเปิดหัวข้อใหม่ไม่คุยเรื่องนี้อีก

หยิบเอาเมนูให้เธอและพูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย “นี่เป็นเมนูอาหารสำหรับคืนนี้ คุณดูสิว่าอยากทานอาหารจานหลักกับของหวานอะไร”

ธิชาพยักหน้าราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก้มหน้าเปิดเมนูดู

เพิ่งดูไปสองนาที ร่างของธาวินก็ฉายผ่านข่าวถ่ายทอดสดทางทีวี

ธิชาจ้องหน้าจอกะทันหันโดยไม่ทันได้เตรียมตัวไว้ก่อน

ปรากฏว่าอีกไม่กี่วันเมืองภาคใต้ทั้งแปดจะจัดประชุมประจำไตรมาสครั้งแรกหลังการเลือกตั้งตามฤดูกาล ธาวินในฐานะประธานหอการค้าของเมืองภาคใต้ทั้งแปดกำลังถูกนักข่าวสัมภาษณ์

หลังจากนักข่าวถามคำถามเกี่ยวกับหอการค้าจบ ยังถามคำถามเกี่ยวกับชีวิตแต่งงานของธาวินอีกหลายคำ

ทุกคนรู้ว่าธาวินเพิ่งแต่งงานไปเมื่อไม่นานมานี้ จะถามเรื่องซุบซิบร้อนแรงสักสองสามเรื่องก็ไม่น่าแปลกใจ

ธาวินยิ้มสุภาพบุรุษ เขาพูดรวบรัดไม่กี่คำ แต่มันทำให้นักข่าวหญิงหัวเราะหน้าบาน ท่าทางสนุกสนานมีความสุข

ธิชาที่อารมณ์ย่ำแย่อยู่แล้วจึงทรุดลงซ้ำแล้วซ้ำอีก

เธอมองหน้าธาวินในทีวีที่ยังคงหล่อเหลาเช่นเดิม

แผลที่ผิวหนังบริเวณหน้าผากของเขาหายดีแล้ว ไม่ได้ทิ้งร่องรอยแผลเป็น

เขายังหล่อเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

แต่วันเวลาที่ผ่านไปไม่สามารถย้อนคืนกลับได้อีก

เดิมทีธิชาอยู่กับดนัยกฤตด้วยความหวัง

แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกว่าตัวเองถูกหลอกล่อให้เข้าไปในกระแสน้ำวนขนาดใหญ่

เมื่อเข้าไปแล้วครั้งหนึ่ง ก็ยากจะดึงตัวเองออกมาอีก

แม้เธอจะถูกหลอกให้เข้าไปด้วยความมึนเบลอ

แต่ความรู้สึกที่จมโคลนลึก ทำให้เธอยิ่งหวาดกลัวขึ้นเรื่อยๆ

พสิษฐ์แอบมองช่วงคิ้วและดวงตาที่กำลังแสดงออกอารมณ์อันคลุมเครือ

เขาจึงพูดไม่ช้าไม่เร็ว ถามในเชิงไม่ตั้งใจ “คุณธิชากับดนัยกฤต รู้จักกันได้ยังไงเหรอ”

เช่นนี้ธิชาถึงได้ถูกบังคับให้สติกลับมา

เธอมองหน้าพสิษฐ์ที่มั่นคงและสง่างาม แล้วพูดอย่างค่อนข้างตะขิดตะขวง “บังเอิญ บังเอิญได้รู้จักกันค่ะ”

พสิษฐ์หรี่ตา “คุณนามสกุลธนาภูวนัตถ์ ผมก็รู้ว่าณิชานาฏแต่งงานกับชรัณ งั้นคุณกับธาวินของตระกูลธนาภูวนัตถ์…