รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 249 ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ให้ธิชาไปเหมือนเดิม

ธิชาเลื่อนสายตาขึ้นจ้องมองเขา “แค่เที่ยวเล่นเท่านั้นงั้นเหรอ ท่านดนัยคิดว่าฉันเป็นสาวน้อยสมองไม่เต็มหรือไง คุณดูลักษณะฉันตอนนี้สิ มีอะไรแตกต่างจากไก่ เป็นไก่ให้พสิษฐ์ หรือเป็นไก่ให้คุณ มันก็ไม่แตกต่างกันเลยไม่ใช่เหรอ”

สีหน้าของดนัยกฤตขุ่นมัวลงทีละนิ้วๆ

ผู้หญิงที่ดื้อรั้นตรงหน้าคนนี้ ในที่สุดก็บอกความจริงกับเขา

ตั้งแต่ลาจากธาวินมาอยู่กับเขา เธอมีความคิดที่ดูถูกตัวเองแบบนี้โดยตลอด

สุดท้ายแล้ว ใจเธอยังแสร้งว่ารับได้แค่ธาวินเพียงคนเดียว

ชายอื่นนอกจากธาวิน ก็เหมือนกับการบีบบังคับให้เธอขายตัว

……

ชายหนุ่มเงียบกริบ มองธิชาเดินโขยกเขยกเข้าไปในห้องน้ำโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ธิชายืนใต้ฝักบัว ปล่อยให้สิ่งที่เหนียวเหนอะและสกปรกไหลออกมาจากร่างกายของเธอทีละนิด

เป็นเวลายี่สิบนาที ถึงได้เสร็จสิ้นอย่างยากลำบาก

ธิชาอดทนมานานเกินไป

ที่จริงเธอทนไม่ไหว

มีแค่การเปิดน้ำให้สุดเท่านั้น ถึงสามารถกลบเสียงร้องไห้ของเธอได้ ทำให้เธอผ่อนคลาย ปิดปากบีบเค้นน้ำตาจากอกออกไป

……

ธิชาลืมหยิบชุดนอนมา แค่พันผ้าเช็ดตัวเดินออกจากห้องน้ำ

ดนัยกฤตใส่ชุดนอนแล้ว แต่งตัวเรียบร้อยนั่งบนขอบเตียง

ถ้าร่างกายของธิชาทนได้ เธอจะบังคับตัวเองให้ยืนหยัดต่อไป จะไม่ยอมแสดงความเปราะบางแม้แต่น้อย

แต่เธอไม่ได้ทานอะไรเลยทั้งวัน ถูกดนัยกฤตทำลายไปสามครั้งดั่งตุ๊กตาที่ไม่มีชีวิต

เธอยืนไม่มั่นคงเลย แม้แต่แรงเดินเข้าห้องแต่งตัวไปสวมเสื้อผ้าก็ไม่มี

จึงตรงไปเลิกผ้าห่ม แล้วนอนตะแคงหดตัว

ดนัยกฤตอาจจะรู้ว่าตัวเองลงมือหนักไปหน่อย

รอธิชานอนไปสักพัก เขานั่งข้างเตียงหยิบเอาครีมยามาเงียบๆ

ยื่นมือไปยกผ้าห่มขึ้น ทาครีมสำหรับบรรเทาอาการบวมและเจ็บปวดตามจุดต่างๆ ที่เป็นรอยฟกช้ำเล็กน้อยและรอยแดงบนร่างกายของเธอ

ธิชาไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง ปล่อยเขาทำอะไรตามใจโดยไม่ขยับเขยื้อน

กระทั่งมือใหญ่ของเขาจับข้อเท้าเธอ แยกขาเธอออก

ธิชาตระหนักได้ว่าเขาคิดจะทำอะไร จึงเกร็งร่างกายเล็กน้อย

ดนัยกฤตใช้ปลายนิ้วทาให้เธอ เมื่อยาถูกสัมผัสลงไปครั้งแรกมันมีอาการปวดระคายเคืองเล็กน้อย

เธอกัดฟันแน่นอดทน กลัวตัวเองจะร้องคราง

เธอที่ท่าทางน่าอึดอัดและดื้อรั้นทำให้ชายหนุ่มไม่พอใจ

ไม่นานเขาก็ดึงมือออก หยิบทิชชูสองแผ่นมาเช็ดนิ้วให้สะอาด

ครีมยาที่เพิ่งเปิดออกใหม่ถูกโยนลงที่หัวเตียงของเธอ

“เช้าเย็นอย่างละครั้ง อย่าลืมทาเอง”

ดนัยกฤตน้ำเสียงเย็นชามาก พูดจบก็ลุกขึ้นเตรียมจะออกไป

ธิชานอนตะแคงไม่ขยับ แต่ก่อนที่เขาจะออกจากประตูไปได้มีการตอบกลับขึ้นเสียงนิ่ง “ท่านดนัยวางใจเถอะ ฉันจะไม่ลืมทา และจะดูแลตัวเองเป็นอย่างดี เพื่อหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บบนร่างกาย……ที่จะทำให้ผู้นำพสิษฐ์รังเกียจ”

ชายร่างสูงใหญ่ตัวแข็งทื่ออยู่หน้าประตู ความร้อนภายในปั่นป่วนท่วมท้น

ธิชามีความสามารถมากจริงๆ รู้ดีว่าต้องพูดอะไรถึงสามารถทำให้เขาโกรธได้

เขาโกรธมากจนเกือบจะโพล่งคำพูดแย่ๆ ออกมามากมาย

แต่ในที่สุดเขายังอดกลั้นไว้ กระแทกประตูปิดออกไปโดยไม่พูดแม้แต่คำเดียว

……

ขณะนี้ห้องหนังสือที่ยุ่งเหยิงได้รับการทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว

แต่ของเก่าโบราณและอื่นๆ ที่แตกหักพังไปไม่อาจซ่อมได้

น้าปวีณาเห็นเขานั่งอยู่บนโซฟาในห้องโถงด้วยหน้าคล้ำหมอง และสังเกตเห็นว่าเขาเปลี่ยนเป็นชุดนอนแล้ว บวกกับเมื่อครู่เขาอยู่ในห้องกับคุณธิชานานมาก…….

ไม่ต้องคิดให้ละเอียดก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

น้าปวีณาเดินเข้าไปและพูดด้วยความเคารพ “คุณท่านกลับมาเหนื่อยๆ คงยังไม่ได้ทานอาหารเย็น ครัวกำลังอุ่นอาหาร ต้องการจะ……”

เธอถูกขัดจังหวะด้วยเสียงขุ่นของดนัยกฤต “ผมไม่ต้องการ คุณส่งขึ้นไปให้เธอทานหน่อย”

น้าปวีณาใจสั่น คิดทบทวนครู่หนึ่ง แล้วเกือบจะส่งเสียงหัวเราะออกมา

คุณธิชาอารมณ์เสียหนักมาก ทำลายห้องหนังสือครั้งใหญ่

แต่คุณท่านไม่เพียงไม่ตำหนิ กลับยังห่วงว่าคุณธิชาไม่ได้ทานอะไรเลยทั้งวัน

คิดว่าต้องคืนดีกันแล้ว……

เรื่องงานเพื่อนเที่ยวนั่น คาดว่าคงไม่ถึงตาที่คุณธิชาจะไปทำ

เดิมทีน้าปวีณากังวลใจมาก

กลังว่าคุณธิชาจะทำอะไรที่เกินขอบเขต ไปทำให้ท่านดนัยไม่พอใจเข้าจริงๆ แล้วจะเสียความโปรดปราน

คิดไม่ถึงว่าการสร้างปัญหาใหญ่โตพวกนี้ ที่จริงมันได้ผลดี

ดูเหมือนเธอไม่ได้มองคนผิด แม้คุณธิชาจะยังเด็กไม่ประสีประสา แต่ความจริงกลับเป็นเจ้านายที่มีความสามารถคนหนึ่ง

น้าปวีณาเพิ่งมีช่วงเวลาแห่งความยินดี

โทรศัพท์ของดนัยกฤตก็ดังขึ้น เขารับสาย

น้าปวีณาหันหลังให้เขาแสร้งทำเป็นว่าจะไป แต่กลับเงี่ยหูฟังเงียบๆ

ชนัดพลโทรมา บอกว่าเพิ่งส่งข้อมูลเฉพาะของเด็กสาวหลายคนที่เพิ่งได้รับการคัดเลือกจากสถาบันภาพยนตร์ที่มีคุณสมบัติดีเด่นทุกด้านไปยังกล่องจดหมายของดนัยกฤต ถามเขาว่าเลือกได้หรือยัง ถ้าเลือกได้แล้ว จะรีบจัดการต่อทันที

แต่ดนัยกฤตกลับพูดด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ “ไม่ต้องแล้ว ให้ธิชาไปเหมือนเดิม”

ชนัดพลได้ยินแล้วค่อนข้างงุนงง “แต่เมื่อครู่คุณบอกไม่ใช่เหรอครับ ว่าให้ผมจัดการใหม่”

น้ำเสียงของดนัยกฤตพาให้คนหนาวเหน็บ “ฉันเปลี่ยนความคิดไม่ได้เหรอ ตรรกะนายผิดเพี้ยนไปเหรอ พร้อมจะตัดสินใจแทนฉันแล้วหรือไง”

ชนัดพลรีบอธิบาย ในที่สุดก็ลนลานวางสายไป

…………

วันหยุดสุดสัปดาห์ พสิษฐ์ส่งรถมารับธิชาตามสัญญา

คนขับตรงไปส่งธิชาขึ้นเครื่องบินส่วนตัว

ตอนที่ธิชาขึ้นเครื่อง พสิษฐ์รอเธออยู่ก่อนแล้ว

ใจธิชามีความเด็ดเดี่ยว แต่บนใบหน้ากลับยิ้มเล็กน้อยอย่างอ่อนโยนและสงบเยือกเย็น

เธอไม่รู้ว่าพสิษฐ์เป็นคนแบบไหน

บางทีเขาอาจเป็นสุภาพบุรุษที่ซื่อสัตย์ บางทีเขาอาจจะมีบุคลิกที่รุนแรง บางทีเขาอาจเป็นชายวัยกลางคนที่มีรสนิยมแปลกๆ……

มีความเป็นไปได้มากมาย ธิชารู้ว่าในเมื่อตัวเองขึ้นเครื่องบินส่วนตัวมาแล้ว ก็ได้แต่คว้าโอกาสไว้เท่านั้น

พสิษฐ์สง่างามไปทั้งกาย แต่มีความห้าวหาญโดยธรรมชาติตามแบบฉบับทหาร

พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินส่วนตัวเตรียมชาและอาหารว่าง และเปลี่ยนรองเท้าแตะอ่อนนุ่มให้เธอ

พสิษฐ์ดูเหมือนเป็นการพักผ่อน กำลังดูข่าวในทีวี

เขาคุยกับธิชาไม่กี่คำ เป็นการพูดคุยเรื่องทั่วๆ ไป

ธิชาถอนหายใจในใจ แต่ยังแสดงสีหน้าเคารพเชื่อฟัง

กระทั่งพสิษฐ์ยิ้มและพูดว่า “คุณธิชาคงรู้สถานะของผม ผมเป็นทหารที่เคร่งครัด ไม่ใช่มาเฟีย อยู่ต่อหน้าผมคุณธิชาไม่ต้องเครียดขนาดนี้ ผ่อนคลายหน่อย”

ธิชาแค่ยิ้มตอบ เขาถามอะไร เธอตอบทุกอย่าง และไม่ได้พูดอะไรมาก

พสิษฐ์พูดว่า “ถ้าคุณเหนื่อยก็สามารถไปนอนในห้องนอนสักครู่ได้”

ธิชาเคยนั่งเครื่องบินส่วนตัวของธาวิน เธอรู้ว่าบนเครื่องบินส่วนตัวมีห้องนอน แต่อาจเพราะเครียดและอ่อนไหวเกินไป เมื่อพูดคำว่าห้องนอนขึ้นมาเลยกลายเป็นความตื่นตระหนกสำหรับเธอ

เธอกลัวว่าพสิษฐ์จะรอไม่ไหว จนจะทำอะไรเธอบนเครื่องบิน

เธอไม่ได้สนใจว่าจะเป็นการทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจหรือไม่ รีบบอกปฏิเสธ “ไม่จำเป็นค่ะ ฉันไม่เหนื่อย ถ้าคุณพสิษฐ์เหนื่อยจากงานยุ่ง คุณสามารถพักผ่อนได้ ฉันจะไม่รบกวนคุณค่ะ”

แววตาตื่นตระหนกของธิชา ในสายตาของพสิษฐ์ กลับเหมือนลูกกวางน้อยฉลาดแสนซน

เขาหัวเราะเบาๆ “คุณนี่ช่างเป็นคนระมัดระวังทั้งคำพูดและการกระทำจริงๆ แต่ก็เป็นเรื่องปกติ เพิ่งเจอกันแค่สองครั้งก็ต้องการให้คุณมาเที่ยวเป็นเพื่อนผมแล้ว คงจะค่อนข้างยากสำหรับคุณ บุคลิกของแม่คุณแตกต่างจากของคุณ เธอมีชีวิตชีวามาก พูดจาก็เก่งมาก จำได้ว่าครั้งหนึ่งเธอขึ้นเครื่องบินกับผม เจื้อยแจ้วไปตลอดทาง เสียงดังจนผมหลับไม่ลง”