รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 246 นอนด้วยไม่กี่ครั้งก็กล้าต้องการหัวใจฉัน

น้าปวีณาหน้าซีด รีบวิ่งไปที่ประตูห้องหนังสือ

แต่ประตูถูกธิชาล็อคจากภายในแล้ว

เสียงดังสนั่นกินเวลายาวนาน

ทั้งคฤหาสน์ขนาดใหญ่ถูกขังอยู่ในบรรยากาศกดต่ำที่พายุกำลังจะมาถึง

…………

ตอนที่ดนัยกฤตผลักประตูเปิด

ธิชานั่งอยู่คนเดียวท่ามกลางซากปรักหักพังที่ตัวเธอเองสร้างขึ้น

เธอดวงตาว่างเปล่า ในโสตประสาทได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวของชายหนุ่ม แต่แค่ยกเปลือกตาเล็กน้อย ด้วยความไม่แยแส

ดนัยกฤตขมวดคิ้ว บนใบหน้าหล่อเหลามีร่องรอยแห่งความไม่พอใจ

เขาโน้มตัวลงไปดึงบิดธิชาขึ้นจากพื้น สายตาดุกวาดมองใบหน้าของเธอ

น้ำเสียงเย็นยะเยือกราวน้ำแข็ง

“ธิชา ใครให้สิทธิ์คุณอาละวาดแบบนี้”

ธิชายกเปลือกตาขึ้น สีหน้าค่อนข้างอ่อนล้า

เธอฉีกมุมปากออกเล็กน้อย หลุดขำพรืดออกมา

แบบนี้นับว่าอาละวาดแล้วเหรอ

ธิชาเงียบไม่ตอบ

ชายหนุ่มสีหน้าเข้มขึ้นเล็กน้อย

เขาเม้มริมฝีปากบาง น้ำเสียงคมเฉียบ “แม้แต่ห้องหนังสือของผมก็กล้าทำลาย อารมณ์ร้ายๆ แบบนี้ติดมาจากธาวินหรือไง คุณคิดว่าผมจะตัดใจทำอะไรคุณไม่ลงงั้นเหรอ หืม?”

ธิชาฉีกมุมปากฝืนยิ้มขมขื่น

เสียงเธอต่ำมาก เป็นความสิ้นหวังเกินหยั่ง

แม้แต่คุณที่ใจกว้างแค่ไหน ได้ยินเสียงเธอ ก็ไม่สามารถอารมณ์ดีอยู่ได้

“หรือว่าฉันไม่มีคุณสมบัติที่จะอารมณ์เสีย คุณแย่งฉันมาจากมือธาวิน ดีต่อฉัน หลอกลวงฉันด้วยคำหวาน ทำให้ฉันรู้สึก ว่าคุณชอบฉันจริงๆ ฉันถึงขั้นคิดไปว่าจะอยู่กับคุณไปสามปีเจ็ดปี ถึงขั้นตลอดชีวิต……แต่นี่แค่ไม่กี่วัน มันไม่ง่ายที่ฉันจะเคยชินกับการจากธาวินมาอยู่กับคุณ แต่คุณกลับจะโอนฉันเปลี่ยนมือให้คนอื่น คุณปฏิเสธ คุณเลี่ยงไม่เจอฉัน ส่งอี๊ฟมาพูดข่มขู่ฉัน ตั้งใจให้ฉันกลัว พอกลัวแล้วฉันก็ไม่กล้าไม่จากใช่ไหม”

ดนัยกฤตสีหน้าแย่ “อี๊ฟขู่คุณเมื่อไรกัน ดีชั่วคุณแยกแยะไม่ได้เหรอ”

ธิชาหัวเราะเย็นชา หัวเราะอย่างแดกดัน

“ใช่ ฉันแยกแยะดีชั่วไม่ได้ บนโลกใบนี้ไม่มีใครดีต่อฉันอย่างจริงใจเลยแม้แต่คนเดียว พวกคุณล้วนหลอกลวงฉัน เล่นกับฉัน เล่นจนพอใจก็โยนให้คนอื่น……ฉันเป็นคน ฉันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงหรือของเล่นของพวกคุณ แม้ว่าจะเป็นสัตว์เลี้ยง ก็ชอบอยู่ข้างกายเจ้านายคนเดิม หรือว่านี่มีอะไรผิด”

ธิชาคิดว่าดนัยกฤตจะโกรธ ถึงขั้นดุด่าตำหนิเธอ

แต่เธอรออยู่นาน ใบหน้าหล่อเหลาของเขากลับมีแค่ความบึ้งตึง ไม่พูดอะไรสักคำ

ยิ่งเขาทำตัวเย็นชาแบบนี้ ธิชายิ่งรู้สึกสิ้นหวัง

ยิ่งรู้สึกว่ามันจบแล้วจริงๆ……

การปล่อยให้มันแตกหักไม่ใช่เรื่องใหญ่สินะ

เธอก่อความเสียหายร้ายแรงเช่นนี้ ก็ไม่ได้มีแผนที่จะอยู่อย่างสงบสุขอยู่แล้ว

ธิชาตาแดง จ้องมองเขาอย่างดื้อรั้น “ตอนนี้คุณโกรธมากใช่ไหม คิดว่าฉันได้รับความโปรดปรานแล้วเย่อหยิ่งจองหองเหรอ”

เธอสูดจมูก “ท่านดนัย ถ้าฉันก่อเรื่องแบบนี้ต่อไป ไม่ใช่แค่สองวัน บทสรุปของฉัน จะคล้ายกับสิชาไหม”

ดนัยกฤตแววตาสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด สายตาดุร้าย “สิชา? คุณรู้เรื่องสิชาได้ยังไง”

ธิชาขี้เกียจเกินกว่าจะทนดูเขากับอี๊ฟเข้าขาร่วมมือกัน

เธอฉีกมุมปากยิ้มซีดเซียวและขมขื่น

“ฉันอยากรู้จริงๆ ที่คุณทำกับฉัน……จะใจร้ายกว่าที่ทำกับสิชาไหม” จู่ๆ ธิชาก็ส่งเสียงหัวเราะโง่ๆ “ฉันคิดดูแล้ว ดีร้ายยังไงสิชาก็อยู่ข้างกายคุณมากกว่าครึ่งปี คุณเอ็นดูเธอมากกว่าครึ่งปี คิดว่าเธอต้องมีอะไรพิเศษ เพียงแต่ต่อมาเธอก่อปัญหารุนแรง เธอโง่จริงๆ ไม่ไว้หน้าคุณ คุณจึงโหดร้ายส่งเธอออกไป นับประสาอะไรกับฉัน……ถ้าฉันไม่ใช่น้องสาวของธาวิน คุณคงไม่แม้แต่จะแลฉันด้วยซ้ำ”

สีหน้าซีดเซียวของธิชาทำให้ดนัยกฤตอารมณ์ร้อนอย่างไม่มีเหตุผล

เขาไม่เคยประสบกับความรำคาญและความโกรธที่ทิ่มแทงใจขนาดนี้มาก่อน

แค่รู้สึกว่าถ้าไม่ระบายมันออกมาในตอนนี้ เขาต้องเป็นบ้าเพราะผู้หญิงคนนี้แน่นอน

เขาบิดแขนธิชา ยกเธอขึ้น ท่ามกลางความระเกะระกะบนพื้น รีบร้อนเดินออกจากห้องหนังสือไป

ธิชาถูกโยนลงในอ่างอาบน้ำ

ในมือเขาถือฝักบัว ไม่รอให้น้ำร้อนก็ฉีดลงบนศีรษะและใบหน้าของเธอ

ธิชาถูกรดด้วยน้ำเย็นจนตัวสั่น

เธอหดตัว

ดนัยกฤตน้ำเสียงเย็นยะเยือก “มีสติแล้วเหรอ หรือว่ายังมีสติไม่พอ”

ใบหน้าธิชาเต็มไปด้วยน้ำ เส้นผมแนบติดหน้าผากและแก้ม

เธอตาแดง แต่กลับไม่มีน้ำตาแม้สักหยด

ดนัยกฤตแค่ตั้งใจบังคับให้เธอมีสติ

แต่ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น……

ธืชาเปียกไปทั้งตัว ชุดนอนผ้าไหมบางแนบติดกาย

เธอไม่ได้สวมเสื้อใน ส่วนเว้าส่วนโค้งปรากฏเด่นชัดแก่สายตาเขา

ดนัยกฤตสีหน้าแย่ และแล้วก็ปิดฝักบัว

ธิชานิ่งเงียบมองดูเขาพุ่งลงมาเหมือนสัตว์เดรัจฉาน

หวาดกลัวจนฟันสั่นกระทบกัน เธอคิดว่ากนัยกฤตโกรธเธอมาก จนจะทุบตีเธอ

เธอหดตัวหลบเล็กน้อย

แต่กลับถูกมือใหญ่ของชายหนุ่มกดที่ช่วงเอว ชุดนอนผ้าไหมบนร่างกายถูกฉีกทึ้งอย่างรุนแรง——

ธิชาคุกเข่าในอ่างอาบน้ำ ถูกเขาละเมิดอย่างทารุณ

เธอเจ็บปวดมากจนอยากขดตัวม้วนกลม

แต่ดนัยกฤตกลับทะลวงเหมือนระบาย

มันนานมากแล้ว……นี่เป็นครั้งแรกที่ดนัยกฤตหยาบคายกับเธอขนาดนี้

เหมือนอยากฆ่าเธอทั้งเป็น

ธิชาหวาดกลัวจนแม้แต่เสียงก็ไม่มีเล็ดลอดออกมา

เธอกลัวมากที่ชายหนุ่มทำกับเธอแบบนี้

กลัวมากจนเข้ากระดูก

ความเงียบของธิชาทำให้ชายหนุ่มยิ่งหงุดหงิด

เขาอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปบีบแก้มเธอ จับใบหน้าของเธอหัน สายตาน่ากลัวเย็นยะเยือกจ้องมองเธอ “คับข้องใจมากนักเหรอ คุณคิดว่าตัวเองแสดงได้ดีเหรอ แสดงให้ใครดู ธิชา คุณคิดจริงเหรอว่าการสร้างปัญหาจะเป็นจะตายแบบนี้จะสามารถตบตาผมได้”

ธิชาเจ็บปวดจนศีรษะเต็มไปด้วยเหงื่อ

แต่เขากลับยิ้มดุร้าย สะบัดฝ่ามือตบสะโพกของเธอ น้ำเสียงแสดงการดูถูกเหยียดหยาม “คุณใจใหญ่จริงๆ นอนกับผมไม่กี่ครั้งกล้าต้องการหัวใจของผม ธิชาคุณลองถามตัวเอง คุณแคร์ผมมากแค่ไหน ผู้หญิงที่ไม่มีหัวใจอยู่ที่ผม ต้องการให้ผมมอบใจให้คุณ คุณนี่มันอวดดีเกินไปหน่อยแล้ว”

ธิชาปวดใจ แม้แต่ความเจ็บปวดทางร่างกายก็แทบจะถูกกลบไปหมด

ที่แท้เขาก็คิดแบบนี้……

ธิชากัดริมฝีปากล่าง

นี่มันก็ไม่ผิด

ที่เธอมีต่อดนัยกฤต มันห่างไกลจากระดับของความรัก

มีคุณสมบัติอะไรไปเรียกร้องให้ตัวเองมีค่าต่อเขา

เงินและความเอ็นดู เขาให้ทุกอย่างแล้ว

สามารถพอจะเป็นประโยชน์ให้เขาใช้ ชีวิตของเธอ ก็นับว่าเป็นบุญแล้ว

เธอมันอวดดีเกินไปจริงๆ

ดนัยกฤตไม่เคยพูดเลยว่ารักเธอ

อี๊ฟก็บอกแล้ว

เขาจะไม่มีความรักลึกซึ้งต่อผู้หญิงคนไหน