รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 247 มันยิ่งไม่เข้าท่า อ้าปาก

ดนัยกฤตตั้งคำถามเธอด้วยน้ำเสียงเจือความโกรธ

สุดท้ายแล้วธิชาไม่ได้ตอบสักคำถาม

ความดื้อดึงในจิตใจของเธอถูกทำลายด้วยความเจ็บปวดตามร่างกาย

บางทีเธออาจจะยึดติดอยู่กับตอนเริ่มต้นมากเกินไป

แม้แต่พี่ชายที่อยู่ด้วยกันทุกเช้าค่ำมาสิบเอ็ดปียังทิ้งเธอได้อย่างง่ายดาย

นับประสาอะไรกับชายอื่น……

……

ธิชามักจะเสียเปรียบเสมอกับการมีความสัมพันธ์ที่ดุเดือดคล้ายๆ กับการประลองแบบประชิดตัวเช่นนี้

เมื่อมีการแจ้งพักครึ่ง เธอแทบจะทรุดตัวลงในอ่างอาบน้ำเย็นจัด ไม่สามารถขยับตัวได้

ฝ่ามือที่หยาบกร้านเล็กน้อยของชายหนุ่มปัดป่ายบนผิวเธอจนเกิดเป็นรอยนิ้วมือ

รอยแดงเป็นปื้นๆ บนสะโพกของเธอ เห็นแล้วน่าตกใจ

ดนัยกฤตจิตใจขุ่นมัว ถึงขั้นมือสั่น

เขาไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองใช้แรงมากนัก แค่ตบเธอเบาๆ ไม่กี่ครั้งเท่านั้น

ทำไมดูลงมือหนักมาก

เขาเริ่มหงุดหงิดและรำคาญเล็กน้อยกับความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้ของตัวเอง

ธิชาช่างกล้านัก อาละวาดโดยไม่มีการยับยั้งชั่งใจเลยสักนิด

ไม่เห็นความสำคัญวัตถุโบราณหายากอันล้ำค่าในห้องหนังสือของเขา แค่เพราะเธอจะสร้างปัญหาครั้งใหญ่ มันก็เท่ากับเป็นการตบหน้าเขาอย่างแรงแล้ว

ถ้าเขาไม่ถือสาเธออีกครั้ง ข่าวแพร่ออกไปคงอายคน

……

ชุดนอนและกางเกงชั้นในของธิชาที่เปียกแฉะถูกทอดทิ้งไว้บนพื้นนานแล้ว

ร่างกายขาวนวลอุ่นร้อนของเธอถูกชายหนุ่มดึงออกมาจากอ่างอาบน้ำ

ออร่าเย็นยะเยือกรอบตัวของดนัยกฤตเธอรู้สึกได้อย่างชัดเจน

หัวใจของเธอ ก็จมอยู่ใต้น้ำแข็งโดยสมบูรณ์ มันไม่อุ่นอีกต่อไปแล้ว

ดนัยกฤตอุ้มเธอแล้วโยนลงบนเตียง ตามด้วยกดร่างกายคร่อมลงมา

ธิชาเหมือนลูกสัตว์ที่ถูกเขาล่ามโซ่ไว้กับตัว ไม่มีกรงเล็บ ไม่มีช่องว่างให้ต่อต้าน

ชายหนุ่มบีบคางเธอ น้ำเสียงเย็นชา เจือคำพูดแดกดัน “เงียบทำไม สำนึกผิดเหรอ อยู่กับผมมาตั้งนาน เคยมีสักครั้งไหมที่คุณรับผมเข้าไปในหัวใจจริงๆ”

ธิชาไม่อยากมองหน้าเขา และยิ่งไม่อยากทนรับความก้าวร้าวรุนแรงของเขา

กระทั่งที่สุดแล้ว มันยังคงกลายเป็นความผิดของเธอจริงเหรอ

ธิชาไม่ยอมมองเขา

ชายหนุ่มจึงจับแก้มเธอหันมาอย่างเย็นชา บังคับถามคำถามเน้นทุกคำด้วยน้ำเสียงดุดันน่ากลัว “หลังจากนี้ จะมีวันที่คุณลืมธาวิน ไม่แอบคิดถึงธาวินในหัวใจหรือเปล่า”

ธิชาถูกเขาบีบแก้ม อยากหลบสายตาอย่างไรก็ไม่อาจทำได้

ในที่สุดเธอก็ถูกบังคับให้แตกสลายอย่างไม่หยุดยั้ง และเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้เข้าไปทุกที

เธอถามเสียงสั่น “เพราะฉันลืมธาวินไม่ได้ ก็สามารถพอจะเป็นเหตุผลให้คุณเล่นฉันอย่างสนุกได้งั้นเหรอ ดนัยกฤต ผู้ชายอย่างคุณ……ฉันตามคุณไม่ทันจริงๆ คุณน่ากลัวเกินไป ฉันขอร้องคุณปล่อยฉันไปเถอะ บางทีมันอาจเป็นความผิดของฉัน เป็นฉันเองที่เข้าใจอะไรผิดไป ฉันไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่คุณมองจริงๆ……”

ดวงตาธิชามีของเหลวอุ่นร้อนเอ่อคลอ แต่ท้ายที่สุดเธอยังกลั้นไว้

ถึงตอนนี้แล้ว ร้องไห้ไปมันก็ไม่มีประโยชน์

มีแต่จะยิ่งทำให้เขาอารมณ์เสีย

ธิชาพูดพึมพำ “ฉันไม่อยากเป็นสิชาคนที่สอง……บางทีคุณอาจรู้สึกว่า ผู้หญิงที่ชื่อสิชาคนนั้นความจริงแล้วไม่รู้จักดีชั่ว คุณไม่ได้ทำอันตรายเธอ และไม่ได้ทำร้ายเธอ เป็นเพราะการไม่เชื่อฟังของเธอที่ฆ่าตัวเธอเองเท่านั้น แต่ฉันกับสิชาเป็นเหมือนกัน ฉันคิดว่า……ช่างเถอะ เรื่องพวกนั้นทั้งหมดฉันแค่คิดว่า ช่างมันไปเถอะ……”

เธอคิดว่าความเอ็นดูของชายหนุ่มจะมากน้อยก็มาจากใจจริง

ดนัยกฤตพูดได้น่าฟัง อย่างน้อยเธอก็เชื่อเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ แทบจะเชื่อทุกอย่าง

แต่ผิดไปสุดท้ายมันก็ผิด……

กฎเกณฑ์พวกนี้ไม่มีใครเคยสอนเธอ

ณิชานาฏก็ไม่เคยสอนเธอ

ความคับข้องใจของเธอนั้นได้แต่บอกว่าสมควรแล้ว

……

ดนัยกฤตสีหน้าขุ่นมัว สิ่งที่เขาแนบกับต้นขาของธิชาค่อยๆ แข็งขืนและร้อนขึ้น

เข่าของธิชาเจ็บจากการถูไถในอ่างน้ำเมื่อครู่ ร่างกายทั้งร่างเหมือนถูกทำลายแล้วจัดระเบียบใหม่

เธอไม่อยากทำอีกแล้ว ไม่ว่าจะเป็นร่างกายหรือจิตใจ ล้วนแล้วแต่เต็มไปด้วยการต่อต้าน

ดนัยกฤตเหมือนจะรู้สึกได้ว่าเธอไม่ให้ความร่วมมือ เขายืดตัวขึ้น ในมือถือสิ่งหนึ่ง แล้วกดลงที่ริมฝีปากของธิชา

ธิชาขมวดคิ้วหลบเลี่ยง

แต่เขากักคางของเธอ น้ำเสียงน่ากลัวเย็นยะเยือกไร้ร่องรอยของอุณหภูมิ “ทำไม่เป็นเหรอ มารยาอะไร อ้าปาก”

ธิชาทั้งอายทั้งโกรธ ดั่งไฟสุมอก ไม่รู้เมื่อไรจะระเบิดออก

เธอหันใบหน้าเล็กหนีออกอย่างดื้อรั้น

ดนัยกฤตโกรธมาก “นอกจากเล่นแง่กับผมแล้วคุณยังจะทำอะไรได้อีก ผมตามใจคุณมากเกินไปใช่ไหม มันยิ่งไม่เข้าท่า อ้าปากออกเดี๋ยวนี้!”

ธิชารู้สึกอยากร้องไห้อย่างรุนแรง ดวงตาแดงก่ำ

แต่ไหนแต่ไรมาเธอไม่ค่อยเปิดกว้างเรื่องของความสัมพันธ์มากนัก

เรื่องแบบนี้ เมื่อเธออารมณ์ดีก็จะทำโดยสมัครใจ มันไม่เป็นไร

เวลาที่ยากลำบากแบบนี้ เธอไม่ร้องไห้เอาแต่อดทน ยิ่งชายหนุ่มบังคับเธอแบบนี้เท่าไร มันก็เหมือนเทน้ำมันลงบนกองไฟ

เธอหันหน้าหนีอย่างดื้อรั้น ฟันล็อคแน่น ให้ตายก็ไม่ยอมอ้าออก

ดนัยกฤตหน้าดำคล้ำ เขาไม่เคยตามใจผู้หญิงคนไหนแบบที่ตามใจธิชา

อยู่บนเตียงยิ่งไม่เคย

เขามีความอดทนมากสุดสองนาที แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ไม่ได้มีการบังคับขืนใจ

ธิชาบิดหนีไม่ยอมอ้าปาก ในที่สุดก็ถูกเขายกสองขาขึ้น อ้าออกกว้างแล้วกดลงบนไหล่

ชายหนุ่มเหลือบมอง ส่วนล่างของเธอบวมแดง โอบอุ้มของของเขาอย่างคลุมเครือ แค่มองแวบเดียวก็เรียกเลือดให้สูบฉีดได้