รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 245 ท่านดนัยจะกลับมา ฉันจะไปรอเขาที่ห้องหนังสือ
ธิชาสีหน้าดูไม่ได้ สีหน้าของอี๊ฟก็ไม่ได้ดูดีไปกว่ากันตรงไหน
อี๊ฟสายตาซับซ้อน ก่อนจากไปได้เสริมด้วยเสียงต่ำว่า “มันเป็นเรื่องเก่า คุณแค่ฟังไว้ก็พอ ไม่ต้องกังวลจนเกินไป สิชาก็คือสิชา คุณก็คือคุณ ฉันแค่ไม่อยากเห็นคุณธิชาในวัยที่สวยงามเช่นนี้ หลงเดินทางผิด จะมาเสียใจภายหลังก็สายเกินไป”
ธิชามองดูเธอเดินจากไปเงียบๆ ริมฝีปากปิดสนิท ไม่ส่งเสียงออกมาเป็นเวลานาน
ในวันที่อากาศหนาวเหน็บ เธอกลับหวาดกลัวจนเหงื่อตก
อี๊ฟพูดออกมาแบบนี้ โดยธรรมชาติแล้วไม่ใช่การเตือนเธออย่างจริงใจ
ผู้หญิงสองคนที่ไม่มีความสัมพันธ์ฉันท์เพื่อน ต่อให้ธิชาโง่แค่ไหน ก็ไม่โง่พอจะเชื่อทุกอย่าง
แต่เธอกลับไม่มีทางไปโกรธอี๊ฟ
เพราะธิชารู้ว่า อี๊ฟไม่จำเป็นต้องจงใจพูดเรื่องเก่าๆ มาทำให้เธอโกรธ
ความหมายลึกซึ้งในคำพูดของเธอ เป็นการข่มขู่ทั้งเปิดเผยทั้งแอบแฝง
ท้ายที่สุดแล้ว นี่ไม่ใช่ว่าพูดแทนดนัยกฤตหรอกเหรอ
ดนัยกฤตไม่อยากข่มขู่เธอด้วยตัวเอง ดังนั้นจึงจัดการให้อี๊ฟมาเป็นคนเลว
ธิชารู้สึกขำ เป็นผู้หญิงของดนัยกฤต มันเต็มไปด้วยความคับข้องใจอย่างแท้จริง
ธิชาไม่มีอารมณ์จะนอนต่ออีกแล้ว เธอลุกขึ้นอาบน้ำ ชำระล้างเหงื่อออกจากร่างกาย รู้สึกสดชื่นสบายเนื้อสบายตัวขึ้นมาบ้าง
แต่ตอนที่เธอออกมาจากห้อง มันเป็นเวลาเย็นแล้ว ท้องฟ้ามืดแล้ว
แม่บ้านเห็นว่าในที่สุดเธอก็ออกมา จึงรีบวิ่งไปต้อนรับ “คุณธิชา คุณหิวแล้วใช่ไหมคะ ทั้งวันไม่ได้ทานอะไรเลย รีบทานอะไรหน่อยเถอะค่ะ”
ธิชาสีหน้าเย็นชา น้าปวีณาไม่เคยเห็นเธอเป็นแบบนี้
แม้แต่เมื่อไม่กี่วันก่อน……ตอนที่ท่านดนัยกับเธอทำสงครามเย็นต่อกัน เป็นห้าหกวันก็ไม่กลับมาเลย สีหน้าของธิชาก็ไม่ได้แย่แบบนี้
ธิชาพูดด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ “ฉันจะรอเขากลับมาทานด้วยกันค่ะ”
แม่บ้านสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย แต่พยายามเกลี้ยกล่อมโดยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ “คุณท้องว่างมาทั้งวันแล้ว……เดี๋ยวจะปวดท้อง มากน้อยก็ทานสักหน่อยเถอะนะคะ”
ธิชากวาดสายตามาตกที่ตัวเธอ มองแล้วเห็นถึงความน่ากลัวเล็กน้อยจากดวงตาของเธอ
ธิชาหรี่ตา ถามเสียงต่ำ “ท่านดนัยบอกไหมว่าคืนนี้จะกลับมาเมื่อไร”
น้าปวีณากระแอมไอเบาๆ พูดอย่างลำบากใจว่า “คืนนี้ท่านดนัยอาจจะมีงานเลี้ยงค่ะ ปลีกตัวมาไม่ได้ บอกว่าจะไม่กลับมาทานอาหารเย็น บางทีอาจกลับดึก……”
สีหน้าของธิชายิ่งแปรเปลี่ยนเป็นย่ำแย่หนักขึ้น
ริมฝีปากซีดของเธอสั่นเล็กน้อย สั่งเน้นหนักทีละคำ “คุณไปโทรหาเขา แค่บอกว่า ฉันไม่สบาย ต้องการให้เขากลับมาโดยเร็วที่สุด”
เธอหยุดนิ่งครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมทันทีว่า “ถ้าโทรหาท่านดนัยไม่ติด ก็โทรหาชนัดพล สรุปคือ ต้องติดต่อเขาให้ได้”
สีหน้าของน้าปวีณายิ่งกระอักกระอ่วนขึ้นเรื่อยๆ เธออยากเกลี้ยกล่อม แต่ก็ไม่กล้าพูดตามใจชอบ กลัวว่าจะเป็นการยั่วโมโหธิชา
แต่ไม่เกลี้ยกล่อมก็ไม่ได้……
คุณธิชาคนนี้ถึงอย่างไรก็อายุค่อนข้างน้อย อีกทั้งถูกเลี้ยงดูอย่างคุณหนูเอาแต่ใจ แม้นิสัยไม่นับว่าเลวร้าย แต่ก็เป็นผู้หญิงที่ขาดความอ่อนโยนและความสมเหตุสมผลอย่างที่ผู้ชายชอบที่สุด
“คุณคะ……คุณไม่สบายตรงไหนคะ ไม่สู้ให้ฉันไปติดต่อหมอมาดูคุณดีกว่านะ”
แม่บ้านพูดอย่างสุภาพมาก สีหน้าของธิชายิ่งบึ้งตึงหนักขึ้น
“น้าปวีณา แม้แต่คุณก็รู้สึกว่า ฉันถึงวาระที่จะสูญเสียความโปรดปรานแล้วสินะคะ แม้แต่บอกให้ท่านดนัยกลับมาดูฉัน ก็ทำไม่ได้เหรอคะ”
แม่บ้านได้ยินแล้วสีหน้าเปลี่ยน รีบโบกมือ “ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นค่ะ ฉันจะโทรเดี๋ยวนี้ คุณธิชาขึ้นไปรอชั้นบนก่อนนะคะ”
แต่ธิชาไม่ยอมขึ้นชั้นบน ไปนั่งบนโซฟา มองดูน้าปวีณาต่อสายโทรศัพท์ด้วยตาตัวเอง
แน่นอนว่าเมื่อโทรไปหาดนัยกฤต ไม่มีการตอบรับ น้าปวีณาจึงติดต่อไปหาชนัดพล พูดเป็นเวลาสามนาที
กระทั่งวางสาย
ธิชาก็เงยหน้าขึ้นถามว่า “ชนัดพลพูดว่ายังไงบ้างคะ”
น้าปวีณาพูดตะกุกตะกัก “ชนัดพลบอกว่า คุณไม่สบาย ก็เชิญหมอมาวินิจฉัย คืนนี้ท่านดนัยยุ่งมาก และ……พรุ่งนี้อาจต้องเดินทางไปทำธุระ เป็นไปได้ว่าสองวัน กลับมาไม่ได้ค่ะ”
ธิชาจิตใจย่ำแย่อย่างรุนแรง
แม้แต่การยิ้มเธอยังไม่สามารถฝืนมันออกมาได้
เธอควรคิดได้ตั้งนานแล้ว
ดนัยกฤตไม่มีความตั้งใจจะหารือกับเธอเลย
จัดการให้อี๊ฟเข้ามาโน้มน้าวเธอ มันก็เป็นคำขาดสุดท้ายแล้ว
หลังจากนี้……
ดนัยกฤตจะไม่ออกหน้า สองวัน……
อีกสองวันเป็นวันสุดสัปดาห์
เขาไม่เปิดช่องให้เธอได้ต่อต้านเลย ที่สุดแล้วเขาวางแผนให้พสิษฐ์ส่งรถมารับเธอโดยตรง
ธิชาตาแดงเรื่อ แม้ไม่ร้องไห้ น้าปวีณาเห็นดวงตาของเธอแล้วก็ยังตกใจ
“ไม่สู้……คุณธิชาโทรหาท่านดนัยด้วยตัวเองดีกว่าไหมคะ ท่านดนัยคงจะรับสาย แต่……คุณต้องพูดอะไรที่น่าฟัง อย่าโวยวายอะไรที่จะทำให้ท่านดนัยไม่พอใจ”
แต่ธิชากลับลุกขึ้น ตรงขึ้นชั้นบน เดินไปขณะที่พูดกับแม่บ้านไปด้วยว่า “น้าปวีณา ฉันไม่อยากอาหาร คืนนี้ท่านดนัยจะกลับมา เขาจะกลับมาแน่นอน ฉันจะไปรอเขาที่ห้องหนังสือ”
น้าปวีณาฟังน้ำเสียงหนักแน่นของเธอ ลางสังหรณ์ในใจยิ่งเลวร้ายลงเรื่อยๆ
ธิชาเปิดประตูห้องหนังสือ แล้วปิดประตูด้วยหลังมือ
น้าปวีณาพยายามตามไปโน้มน้าวเธอ
ในใจไม่เป็นสุขอีกต่อไป แต่ก็ไม่สามารถเอะอะมากเกินไปได้
ความอดทนของผู้ชายมีขีดจำกัด
ห้องหนังสือของท่านดนัย โดยปกติไม่อนุญาตให้ใครเข้าไป
แต่น้าปวีณายังไม่ทันได้พูดอะไร……
ประตูห้องหนังสือก็ปิดลงแล้วมีเสียงดังสนั่นดังออกมา