รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 244 ตอนสิชาได้รับความโปรดปราน ท่านดนัยมีเพียงเธอ
สีหน้าของธิชาซีดเซียวมากขึ้น
เธอฝืนยิ้ม พูดด้วยสีหน้าแข็งทื่อ “พี่อี๊ฟก็คิดว่าเรื่องนี้ฉันควรถูกตำหนิว่าเอาแต่ใจเหรอคะ”
สีหน้าของอี๊ฟค่อนข้างหนัก เธอลังเลครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “คุณธิชา คุณควรเข้าใจ ฉันถูกท่านดนัยบอกให้มาโน้มน้าวคุณ สถานะของฉัน…..ไม่สามารถพูดอะไรไม่ดีต่อท่านดนัยได้”
ธิชารู้สึกว่าความตรงไปตรงมาของเธอนั้นเจือความเศร้า
เธอยิ้มเกร็ง “ถ้าฉันเดาไม่ผิด นี่คงไม่ใช่ครั้งแรกที่พี่อี๊ฟทำเรื่องแบบนี้ ผู้หญิงแบบฉันที่ถูกท่านดนัยใช้แล้วส่งไปขึ้นเตียงของชายอื่น……คงจะมีนับไม่ถ้วนสินะ”
อี๊ฟเม้มริมฝีปาก อาจเพราะลำบากใจที่จะพูด จึงได้แต่เก็บเงียบ
ธิชายิ้มขมขื่น “ในเมื่อพี่อี๊ฟตรงไปตรงมา ฉันก็ไม่อ้อมค้อมกับคุณอีก เรื่องนี้ฉันทำไม่ได้ ถ้าท่านดนัยพิจารณาสถานการณ์โดยรวม มันดีกว่าที่จะเลือกคนอื่นเสียแต่เนิ่นๆ”
แม้ธิชาจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือความเคารพ แต่โดยพื้นฐานแล้วนับว่าเป็นการออกคำสั่ง
ช่วงคิ้วและดวงตาของอี๊ฟค่อยๆ เผยความเย็นชาขึ้นมาบนใบหน้าเล็กน้อยซึ่งไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก
เธอพูดไม่ช้าไม่เร่ง น้ำเสียงเรียบเฉย “คุณธิชา คุณเกิดมางดงาม นิสัยแข็งกร้าวเย่อหยิ่ง อี๊ฟกับคุณก็นับว่าเป็นคนรู้จักกัน มีบางคำพูด ถ้าฉันพูดออกมา เกรงว่าคุณฟังแล้วจะไม่พอใจ”
ธิชาพูด “คุณไม่ต้องอ้อมค้อมกับฉัน”
อี๊ฟพยักหน้าเล็กน้อย “งั้นฉันจะพูดตรงๆ ฉันก็เข้าใจว่าความภักดีเป็นเหตุผลที่ขัดหู ฉันติดตามท่านดนัยมาแปดปี จากอายุสิบหกถึงยี่สิบสี่ ตอนนี้ฉันอายุยี่สิบสี่ปี ตลอดแปดปีที่ผ่านมา ผู้หญิงข้างกายท่านดนัยนั้นมีมากมายดั่งฝูงปลา ถึงแม้จะเยอะมาก แต่ทุกอย่างที่ฉันจำได้ คือท่านดนัยจะไม่มีความรู้สึกลึกซึ้งให้ผู้หญิง แม้ว่าจะชอบ ก็ต้องมีคุณค่าไว้ใช้ประโยชน์ได้ ถึงจะอยู่ข้างกายได้นาน”
อุณหภูมิร่างกายของธิชาลดลงอย่างไม่มีเหตุผล ร่างกายค่อนข้างเย็น แต่เธอยืดร่างกายส่วนบนตั้งตรงตั้งใจฟังยิ่งขึ้น
อี๊ฟพูดเน้นทุกคำทุกประโยค “ท่านดนัยไม่เคยเก็บคนไร้ประโยชน์ไว้ข้างกาย คือ ท่านดนัยปฏิบัติต่อคุณอย่างดีเยี่ยม ฉันบอกได้ว่า ตลอดแปดปีที่ผ่านมา ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่ได้รับแบบคุณ แต่การเป็นผู้หญิงของท่านดนัย การเย่อหยิ่งภูมิใจในการได้รับความโปรดปรานรังแต่จะให้ผลเป็นลบ อันที่จริงปุณิกาเป็นตัวอย่างที่ดีมาก คุณก็รู้ว่าปุณิกาเป็นคนของนายกเทศมนตรีอวัช แต่เธอเย่อหยิ่งเกินไป มาหาเรื่องคุณ ก่อกวนมากจนไม่เป็นที่พอใจ ความสำคัญของคุณในใจท่านดนัย เห็นได้ชัดว่าสำคัญกว่าปุณิกา ดังนั้นแม้ปุณิกาจะเป็นผู้หญิงที่มีประโยชน์ สุดท้ายก็ยังถูกเขี่ยทิ้ง”
“ท่านดนัยทิ้งปุณิกา แล้วเก็บคุณไว้ คุณธิชา นี่เป็นโชคดีของคุณ”
ถึงธิชาจะรู้ว่าสิ่งที่เธอพูดคือความจริง แต่ฟังแล้วรู้สึกไม่สบายใจ
ธิชาสีหน้าซีดเซียว ถามอย่างเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “อี๊ฟความหมายของคุณคือ ถ้าครั้งนี้ฉันปฏิเสธช่วยงานท่านดนัย เพราะฉันไม่เต็มใจไปกับชายแก่คนนั้น ฉันก็จะเป็นแบบปุณิกา สุดท้ายก็สูญเสียความโปรดปรานใช่ไหม”
อี๊ฟส่ายหน้าด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ฉันรู้ว่าคุณธิชาไม่กลัวสูญเสียความโปรดปราน ความโปรดปรานสำหรับผู้หญิงแบบคุณ ที่จริงแล้วมันไม่ใช่เรื่องที่เจ็บปวดเกินไป ความรู้สึกของคุณที่มีต่อท่านดนัยนั้นห่างไกลกับธาวิน การจากท่านดนัย มากสุดคุณก็เศร้าแค่สองวัน มันไม่สะกิดหัวใจคุณแม้แต่น้อย แต่คุณธิชาคิดจริงเหรอว่า……เรื่องนี้มันจะง่ายดายเช่นเดียวกับสถานการณ์ของปุณิกา ปุณิกาแค่ทำผิดต่อคุณ ท่านดนัยโยนเธอทิ้ง มันก็จบแค่นั้น”
ธิชาขมวดคิ้ว เธอค่อยๆ ฟังความหมายลึกซึ้งในคำพูดของอี๊ฟออก สีหน้าแย่ลงเรื่อยๆ
“คงไม่เป็นไรหากฉันจะบอกเล่าเรื่องราวหนึ่งให้กับคุณธิชาได้ฟัง คุณแค่ฟังไว้ก็พอ ฉันไม่มีเจตนาร้าย”
“คุณเล่าสิ”
“สองปีก่อน ตอนที่ท่านดนัยยังอยู่ต่างประเทศ เคยโปรดปรานผู้หญิงคนหนึ่ง ท่านดนัยเรียกเธอว่าสิชา ฉันก็เรียกเธอว่าคุณสิชา นิสัยของคุณสิชามีความคล้ายคลึงกับปุณิกา เป็นคนหยิ่งยโส แม้เธอจะมาจากสถานที่กลางคืน ที่ท่านดนัยไถ่ตัวจากย่านโคมแดง แต่มีความภาคภูมิใจในตัวเองสูงส่งลึกถึงกระดูก เธอไม่เห็นใครในสายตาทั้งนั้น”
“ตอนที่สิชาได้รับความโปรดปราน ท่านดนัยแทบจะเก็บเธอไว้ปรนนิบัติข้างกายเพียงคนเดียว ฉันที่ไม่ต่อสู้ไม่แย่งชิงแบบนี้ สิชาก็รับไม่ได้ แต่ท่านดนัยโปรดปรานเธอ แต่ละคนต้องรองรับอารมณ์เธอและต้องยอมเธอ เป็นแบบนี้ไปกว่าครึ่งปี ต่อมาเมื่อท่านดนัยเจรจาธุรกิจกับคนอื่นๆ ได้พาสิชาไปด้วย สิชาไปเข้าตานักธุรกิจบ่อน้ำมันยักษ์ใหญ่รายหนึ่ง คนผู้นั้นแอบขอสิชาจากท่านดนัย ท่านดนัยไม่มีความลังเล ตกลงโดยทันที สิชาโกรธมากหลังจากได้ยิน ทั้งร้องไห้ทั้งสร้างปัญหาไปเจ็ดแปดวัน แทบจะทำลายบ้านทั้งหลัง”
“เรื่องราวเล่ามาจนใกล้ตอนจบแล้ว คุณธิชา คุณทายดูสิว่า……บทสรุปสุดท้ายของสิชาเป็นยังไง”
ธิชามองตาอี๊ฟ ไม่รู้ว่าทำไม เหงื่อเย็นมากมายออกแผ่นหลัง
เธอส่ายหน้า “ฉันเดาไม่ออก”
อี๊ฟเบ้หน้าทันที “ช่างเถอะ ยังไงบทสรุปมันก็แย่มาก ฉันจะไม่ลงรายละเอียด คุณธิชาทานอะไรบ้างดีกว่า ปล่อยให้ท้องหิวมันไม่มีอะไรดีต่อตัวเอง ตอนบ่ายฉันยังมีงานต้องทำ จะไม่อยู่กับคุณนานนัก คุณดูแลตัวเองด้วย”
อี๊ฟเพิ่งลุกขึ้นจากโซฟา กำลังยกเท้าก้าวจากไป
ธิชาแผ่นหลังเย็นเฉียบ ชุดนอนผ้าไหมแนบติดผิว เหงื่อเริ่มเหนียวเหนอะ
เธอสีหน้าเย็นชา ส่งเสียงเรียกรั้งอี๊ฟ “บทสรุปของสิชา ฉันอยากรู้”
อี๊ฟหยุดก้าวเท้า สายตาคลุมเครือจ้องเธอ
“ช่างมันไปเถอะ ถ้อยคำที่ควรพูดฉันก็พูดกับคุณธิชาแล้ว ความคิดของท่านดนัย ฉันได้แต่คาดเดา แต่ก็ไม่แน่ใจว่าจะสามารถเข้าใจได้ บางที……คุณธิชาอาจจะพิเศษที่สุด ท่านดนัยอาจจะปฏิบัติต่อคุณ ไม่เหมือนกับสิชา”
ยิ่งเธอปฏิเสธที่จะพูดอย่างชัดเจน ธิชายิ่งรู้สึกว่าเธอยิ่งปกปิดความจริงก็ยิ่งเด่นชัด
แผ่นหลังของธิชายิ่งเย็นเฉียบ ใจยิ่งหมกมุ่นยิ่งไม่ยอมแพ้
เสียงของเธอสูงขึ้นเล็กน้อย “อี๊ฟ ในเมื่อคุณเล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟังแล้ว ก็ควรบอกผลสรุปแก่ฉัน รสชาติของเรื่องราวที่ไม่ครบสมบูรณ์มันย่ำแย่มาก เว้นแต่……คุณหวังให้ฉันไปถามดนัยกฤตโดยตรง”
อี๊ฟแววตาเข้มขึ้นเล็กน้อย ท้ายที่สุดก็ยังประนีประนอมกับเธอ “สิชาสร้างปัญหาหนึ่งสัปดาห์ ท่านดนัยก็อดทนหนึ่งสัปดาห์ ในที่สุดท่านดนัยก็ถามเธอด้วยตัวเอง ว่าตัดสินใจไม่เชื่อฟังเขา ไม่ว่ายังไงก็จะปฏิเสธนักธุรกิจบ่อน้ำมันยักษ์ใหญ่ใช่หรือไม่ สิชาส่ายหน้าและตอบว่าไม่ ให้ตายยังไงเธอก็ไม่”
“ท่านดนัยช่วยเธอให้สมปรารถนา ไม่ได้บังคับส่งเธอไป แต่ก็ไม่เก็บเธอไว้อีกต่อไป เธอถูกส่งกลับไปย่านโคมแดงแทน ผู้หญิงที่ทำผิดต่อท่านดนัย อยู่ในสถานที่แบบนั้นจะเป็นยังไง ถึงฉันไม่พูด ใจคุณธิชาก็คงรู้ดี”
“ได้ยินว่าคุณสิชาสุดท้ายก็เสียชีวิต ถูกอันธพาลกว่ายี่สิบคนรุมโทรม บนพื้นเต็มไปด้วยเลือด คนในย่านโคมแดงนั้นแม้แต่หมอก็ไม่ให้ไปหา กระทั่งสิ้นใจ ถึงได้ส่งออกมาเผา