รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 241 สบายแบบนี้ คุณยังเต็มใจอยู่ไหม

น้อยครั้งที่ธิชาจะเริ่มเรื่องบนเตียงก่อน ไม่เพียงแต่สาเหตุเพราะความเขินอาย สาเหตุหลักเป็นเพราะลักษณะนิสัย

เธอไม่ใช่คนที่กระตือรือร้น เริ่มพูดและกระทำก่อนไม่เก่ง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องแบบนี้

แต่เธอได้ลิ้มรสความหอมหวานของการเริ่มก่อนแล้ว

คราวที่แล้ว เธอเริ่มอ่อนโยนกับดนัยกฤตก่อน เขาจึงตัดขาดปุณิกาโดยสมบูรณ์ ความหวนคิดถึงสึกนิดก็ไม่มี

ตอนที่เรื่องนี้เกิดขึ้น ใจธิชานั้นโกรธมาก

แต่หลังจากที่ค่อยๆ สงบลง เธอไม่ใส่ใจความโกรธแล้ว แค่รู้สึกตกใจ

สำหรับเธอในตอนนี้ มีเพียงสองตัวเลือก

ถ้าไม่ทะเลาะกันรุนแรง ต่อสู้จนตายกันไปข้าง

ก็เหมือนการสู้กับธาวินก่อนหน้านี้ อะไรที่ยอมตายดีกว่า เธอก็ทำไปไม่น้อย

แต่ตอนนี้……เธอใจเย็นลงและคิดได้แล้ว

ถ้าเธอจากดนัยกฤตไปตอนนี้ เธอก็ไม่ได้เต็มใจ

ดนัยกฤตดูแลเธอได้ไม่เลว อย่างน้อยก็ดีกว่าธาวิน

หากเธอจากไปตอนนี้ ก็ไม่รู้ว่าต้องประสบกับปัญหาอะไร

ธาวินที่ตาต่อตาฟันต่อฟัน ยังเห็นได้ชัดว่าธาวินพิจารณาข้อตกลงของดนัยกฤต ถึงได้ปล่อยเธอ เลิกล้มความคิดที่จะตอแยเธอ

หากเธอตัดสินใจจากดนัยกฤต แล้วมีข่าวแพร่ออกไป

เธอยังสามารถใช้ชีวิตสงบสุขได้เหรอ

ธาวินอาจจะไม่ปล่อยให้เธอใช้ชีวิตอย่างสงบ

แต่……เธอไม่สามารถกลับไปตระกูลธนาภูวนัตถ์ได้อีก

ตอนนี้ธาวินเป็นชายที่แต่งงานแล้ว ข้างหมอนของเขามีญาณินภรรยาที่แต่งงานถูกต้องตามกฎหมาย เบื้องหลังยังมีตระกูลมงคลวัชรกุล และยังมีเหล่าบุคคลผู้ที่เธอไม่ได้มีความเข้าใจชัดเจนในบริบทด้านผลประโยชน์อันซับซ้อน

มันเป็นแวดวงที่ธิชาไม่เต็มใจเข้าไปแทรกแซง

โลกของธาวิน มีระยะห่างที่ไกลแสนไกลจากเธอเกินไปแล้ว

สิ่งที่ธาวินทำกับเธอ เธอจะไม่มีวันลืม

ดังนั้นแทนที่จะตกไปอยู่ในมือธาวินอีกครั้ง เธอยอมประนีประนอมอยู่ข้างกายดนัยกฤตมากกว่า

ถึงแม้ว่า ความอดทนและอ่อนน้อมของธิชาในขณะนี้ จะเป็นความเจ็บปวดเหลือคณาต่อธิชาก็ตาม

……

ธิชาที่กำลังจิตใจว้าวุ่น ไม่มีอารมณ์จะเล้าโลมอะไรทั้งนั้น

แทบจะยกสะโพกขึ้นและนั่งลงไปเลยทั้งอย่างนั้น

แม้ว่าจะทำกันมาหลายครั้งแล้ว……แต่เมื่อร่างกายของเธอยังไม่พร้อม มันก็ยังเจ็บอยู่มาก

ธิชาเจ็บจนหดเกร็งเล็กน้อย ขาและร่างกายส่วนบนแทบไม่กล้าขยับ

แต่เธอยังคงฝืนไปอย่างนั้น และยิ้มให้ชายหนุ่ม

เป็นรอยยิ้มที่ค่อนข้างน่าอึดอัด แต่ไม่สูญเสียความงาม

ธิชาดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา ดวงตาดำกลมโตงดงามจนชวนให้ลืมหายใจ

เธอกำลังแย่ ความรู้สึกของดนัยกฤตก็แย่มาก

การที่หญิงสาวบนตัวหดเกร็งทั่วกาย มันทำให้เขาเกิดความเจ็บปวด ถึงมันจะเป็นความสุขอยู่บ้าง แต่เมื่อมองดูใบหน้าเล็กของเธอที่มีแต่ความคับข้องใจ

ดนัยกฤตก็ยิ้มไม่ออกเลยสักนิด ยิ่งไม่มีความกระตือรือร้นที่จะมัวเมาหลงระเริง

เขาสีหน้าบึ้งตึง น้ำเสียงก็เย็นชา “ธิชา คุณกำลังทำอะไร”

ธิชาเมินเฉยต่อคำตำหนิโดยนัยในน้ำเสียงของเขา รอยยิ้มบนริมฝีปากยิ่งกว้างขึ้น

“ท่านดนัย ไม่ใช่ว่าคุณชอบฉันมากหรอกเหรอ หลายวันมานี้ ฉันอยู่กับคุณ ผ่านช่วงเวลาแห่งความสุข……คุณก็นับว่ามีใจให้ฉัน ฉันไม่เข้าใจเลย ฉันคิดแล้วก็ไม่เข้าใจ ทำไมคุณเต็มใจส่งฉันไปให้คนอื่น เห็นได้ชัดว่าคุณชอบฉัน อย่า……อย่าทำแบบนี้ได้ไหม คุณให้ฉันอยู่กับคุณเถอะนะ ฉันไม่อยากอยู่กับคนอื่น……”

ดวงตาของธิชาเต็มไปด้วยความเศร้าโศกความโกรธและความสิ้นหวัง แต่ใบหน้าเล็กอันเย้ายวนกลับมีรอยยิ้มที่แข็งทื่อ

เธอคงจะพยายามรักษาความสุขจอมปลอมนี้ให้ดีที่สุด

เธอพยายามเอาใจเขา……สีหน้าท่าทางคับข้องใจหมดสิ้นหนทางทุกรูปแบบ ทำให้สีหน้าของดนัยกฤตยิ่งดำมืดลงเรื่อยๆ อารมณ์ก็ยิ่งไม่ดีขึ้นเรื่อยๆ

เรื่องที่มีความเกี่ยวข้องกับผู้หญิงน้อยมากที่จะส่งผลต่ออารมณ์ของเขา

ยกเว้นธิชา

ธิชาเป็นสิ่งที่เหนือความคาดหมายสำหรับเขา

เดิมทีเขาคิดว่าเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย แม้คาดเอาไว้แล้วว่าธิชาจะชวนเขาทะเลาะก็ตาม

แต่ก็ไม่ได้คาดไว้ว่าเธอจะบังคับตัวเองให้อดทน อ่อนน้อมประนีประนอมต่อหน้าเขาแบบนี้……

ธิชาเป็นคนสวยมาก ความสวยของเธอถ่ายทอดมาจากพันธุกรรม แม้ไม่ถึงกับสวยหยาดเยิ้มเท่าณิชานาฏ

แต่หากมองอย่างละเอียด……ความจริงแล้วกลับมีเสน่ห์เหนือกว่าณิชานาฏ

ธิชาไม่เคยรู้เลยว่าเธอเป็นสาวงามมาแต่กำเนิดที่เหมาะแก่การยั่วยวนผู้ชายโดยเฉพาะ……

เธอเป็นคนดื้อรั้น อารมณ์ก็ถือว่าไม่ค่อยดี แต่ลักษณะที่อ่อนโยนน่ารักโดยธรราติแล้วจึงทำให้คนชอบ ไม่ทำให้คนเบื่อหน่ายกับนิสัยที่เอาแต่ใจ

ตอนนี้เวลานี้ ดวงตาที่อดกลั้นของเธอมีแต่ความเจ็บปวดและอัปยศอดสู

ดนัยกฤตควรจะใจอ่อน แต่ตอนนี้เวลานี้เขากลับรู้สึกอัดอั้นความโกรธ

ภายในมีคลื่นความโกรธ แต่ไม่รู้ว่าโกรธเธอหรือโกรธตัวเอง

เขาพยายามควบคุมอารมณ์ ริมฝีปากบางอ้าเล็กน้อย “ธิชา คุณลงมาก่อน เลิกไร้สาระได้แล้ว เรามาคุยกันดีๆ คุณเชื่อฟังนะ ลงมาก่อน”

ธิชาคิดว่าเคยทำกันมาหลายครั้งแล้ว แม้ว่าครั้งนี้จะขาดการเล้าโลม แต่อดทนไปสักพักก็จะดีเอง

ทว่าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอกลับยิ่งรู้สึกเจ็บปวดขึ้นเรื่อยๆ แย่ลงเรื่อยๆ……

ดนัยกฤตโน้มน้าวให้เธอลง เธอกลับปฏิเสธ

เธอสูดจมูก ยิ้มให้มีเสน่ห์และสดใสมากขึ้น “ไม่เอา ท่านดนัย ทั้งทั้งที่คุณชอบฉันแบบนี้ แบบนี้ไม่ดีเหรอ คุณพูดสิ คุณอาลัยอาวรณ์ฉันใช่ไหม คุณจะเก็บฉันไว้ ถูกไหม……”

ดนัยกฤตมีความเอ็นดูให้เธอเป็นพิเศษจริงๆ แต่ความเอ็นดูของชายหนุ่ม ไม่ได้หมายความว่าจะยอมรับทุกอย่างได้

ตราบใดที่เป็นผู้ชาย แน่นอนว่าไม่มีใครที่ถูกผู้หญิงคุกคามแล้วจะไม่โกรธ

ดนัยกฤตสีหน้าบึ้งตึงยิ่งขึ้น เสียงของเขาแหบแห้ง ต่ำเป็นพิเศษ “ลงมาก่อน แบบนี้จะคุยยังไง มันไร้สาระ!”

ธิชาที่ฝืนอดทนเช่นนี้ ทำไมจะไม่ทรมาน

แต่เธอไม่ยอม

เธอไม่ยอมจริงๆ

ยิ่งดนัยกฤตเย็นชา เธอก็ยิ่งคิดใช้ร่างกายตัวเองเอาชนะเขา

ให้เขาถอนคำสั่ง

น้อยมากที่ธิชาจะใช้เทคนิคใดๆ และไม่เคยได้เรียนรู้มากนัก

แต่ขณะนี้เธอกระชับร่างกาย จงใจออกแรงบีบเขา

ปากก็ไม่ยอมระงับความโกรธ “สบายไหม ท่านดนัย ฉันทำให้คุณสบายแบบนี้ คุณยังเต็มใจอยู่ไหม พวก……พวกผู้ชายอย่างคุณไม่มีจิตสำนึกเหมือนกันหมด ฉันไม่ดีตรงไหนกันแน่ ทำไมคุณเต็มใจเอาฉันส่งให้ชายแก่!”