รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 239 ธิชา อย่าเล่นตัวนักเลย

น้ำเสียงของดนัยกฤตสงบตั้งแต่ต้นจนจบ ขณะเดียวกันก็จริงจังมากด้วย

ราวกับบอกในเรื่องปกติทั่วไปที่เธอคุ้นชิน

สีหน้าท่าทางของธิชากลับยิ่งล่องลอยขึ้นเรื่อยๆ ภาพของเขาก็พร่าเบลอขึ้นทุกที

เธอเงียบไปนาน จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างสับสน

ท่ามกลางความสับสน ในสมองเธอประมวลทุกเรื่องที่เกิดขึ้นช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา

ระยะเวลาที่เธออยู่กับดนัยกฤต อันที่จริงมันสั้นมาก

ดังนั้นเธอจึงไม่มีเวลาที่จะได้รู้จักเขาดี

แค่อยู่ในสถานะที่กึ่งแปลกประหลาด ละทิ้งเส้นบรรทัดฐานที่ขีดไว้ ละทิ้งตัวเอง ศักดิ์ศรีอะไร ความอายอะไร

ทุกอย่างค่อยๆ ถูกเธอวางลง

แม้ความรู้สึกเช่นนี้ยังไม่ซึมเข้ากระดูส่วนลึก

แต่ธิชารู้สึกว่า เธอชอบผู้ชายคนนี้มาก

เธอถึงขนาดคิดว่า……ดนัยกฤตก็ชอบเธอมากจริงๆ เหมือนกัน

เรื่องของความรู้สึกมันไม่ง่ายที่จะหลอกลวง

หัวใจเต้นแรงเวลาที่เข้ากันได้ดี ความสุขและความอิ่มเอมเวลาที่พัวพันกันรุนแรง

ล้วนไม่เหมือนสิ่งที่สามารถปลอมได้

มันเป็นทักษะการหลอกลวงที่เก่งกาจของดนัยกฤต

หรือเป็นเพราะ……สำหรับผู้ชายแบบเขา การชอบมันก็แค่ชอบเท่านั้น

ตัวเองเล่นไป ใจกายมีความสุข

แต่ถ้ามีผู้ชายคนอื่นมาชอบเธอเช่นกัน

ตราบใดที่มีผลประโยชน์ ดนัยกฤตก็จะไม่มีความลังเลที่จะโอนเธอเปลี่ยนมือไปให้ใครใช่ไหม

อันที่จริงแล้วธาวิน……ก็ไม่ได้เป็นแบบนี้

ธาวินในสายตาของธิชาเคยเป็นผู้ชายที่มีความปรารถนาอย่างแรงกล้าในการครอบครอง

เธอแค่มองผู้ชายนานหน่อย เกรงว่าจะถูกธาวินระแวงแล้ว

แต่ในท้ายที่สุด

ธาวินส่งเธอให้คนอื่นสบายๆ ความเสียดายสักนิดก็ไม่มี

……

ธิชาจมอยู่กับความเงียบโดยตลอด

กระทั่งรถกลับถึงคฤหาสน์ตระกูลภักดิภูมิเมธี เธอก็ไม่ส่งเสียงอะไรสักนิด

ดนัยกฤตแค่คิดว่าเธอใจเย็นลงแล้วและกำลังคิดอะไรบางอย่าง

แต่ทันทีที่เปิดประตูลงจากรถ ธิชากลับส่งเสียงร้องไห้ออกมากะทันกัน

เธอยืนบนพื้น เชิดคางขึ้นสูง

ดวงตามีน้ำตาเม็ดใหญ่ร่วงหล่นออกมาไม่หยุด

เธอส่งเสียงร้องไห้ดังมาก ร้องไห้อย่างหนัก หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง

ให้อารมณ์อย่างเด็กไร้เดียงสา

ดนัยกฤตขมวดคิ้ว ก้าวเข้าไปลูบศีรษะของเธอ ผ่อนน้ำเสียงเนิบช้าลงมาบ้าง “อย่าร้องไห้ ธิชา คุณควรเข้าใจนะว่าคนเรามีชีวิตอยู่ ต่างคนล้วนมีความสิ้นหวัง แม้แต่ผม ก็เป็นไปไม่ได้ที่แต่ละเรื่องจะเป็นไปด้วยดี ผมรู้ว่าคุณคับข้องใจ อดทนนะ ผมรักคุณ จะไม่ใจดำทำเรื่องเลวร้ายต่อคุณ เรื่องนี้ สำหรับคุณแล้ว ที่จริงมันค่อนข้างยาก แต่คุณลองเปิดใจหน่อย เพราะถึงยังไงมันก็แค่เรื่องเล็กน้อย มันจะไม่ถึงกับตาย อย่าเล่นตัวนักเลย โอเคไหม”

เมื่อธิชาได้ยินดังนั้น ก็พลันอึ้งจนดวงตาเบิกกว้าง

เธอน้ำตาเอ่อล้นนิ่งงันอยู่กับที่

เธอร้องไห้อย่างสิ้นหนทาง จิตใจเต็มไปด้วยความสับสน

ในความสิ้นหนทางสุดขีด แม้แต่ความโกรธและศักดิ์ศรี ยังล้วนแล้วแต่ทิ้งมันไว้ข้างหลัง

ร้องไห้อย่างคับข้องใจไปแบบนี้ ในใจมีความหวังเดียว แค่อยากอ้อนวอนให้เขาถอนคำพูดเท่านั้น

ในโลกใบนี้ผู้หญิงที่สะอาดและสวยมีอยู่มากมาย

ถ้าดนัยกฤตอยากพึ่งพิงพสิษฐ์ จะเปลี่ยนเป็นผู้หญิงคนอื่นไม่ได้หรือยังไง

ทำไมต้องเป็นเธอ……

ตอนนี้แม้มีเรื่องราวเกิดขึ้นแล้ว แต่ในใจของธิชา ตราบใดที่เธอยังอยู่ข้างกายดนัยกฤต ไม่ได้ถูกส่งไปบ้านพสิษฐ์

ทุกอย่างยังมีที่ว่างให้เปลี่ยนแปลงได้เสมอ

เธอไม่กล้าเอะอะโวยวายกับเขา แค่เพียงร้องไห้เท่านั้น

แต่ดนัยกฤตกลับ……ดูถูกว่าเธอเล่นตัว

ธิชามองเขาอย่างงุนงง น้ำเสียงสั่นเครือ “ฉันเป็นแบบนี้……นับว่าเป็นการเล่นตัวเหรอ ดนัยกฤต คุณไม่รู้เหรอว่าที่คุณทำกับฉันแบบนี้ มันโหดร้ายมาก……นี่คือสิ่งที่คุณเรียกว่าความรักเหรอ คุณรักผู้หญิงคนหนึ่ง เอาเธอมาไว้ข้างกายคุณ หลังจากนั้นเมื่อสบโอกาส เพื่อจุดประสงค์ที่ซับซ้อนที่ไม่สามารถพูดออกมาอย่างชัดเจนของคุณ เพื่อเงินและธุรกิจของคุณ ก็สามารถตัดความรักได้เลยเหรอ ความรักของคุณ ค่อนข้างราคาถูกเกินไปหน่อยนะ”

เธอสูดจมูก เดิมทีอยากกลั้นน้ำตา แต่คิดไม่ถึงว่าควบคุมตัวเองไม่ได้เลย เธอยิ่งร้องไห้หนักขึ้น

ทันใดนั้นธิชาก็คลั่ง เหวี่ยงกำปั้นทุบหน้าอกเขาอย่างรุนแรง “ฉันไม่ต้องการ ฉันปฏิเสธ! คุณเลิกคิดจะให้ฉันไปเป็นเพื่อนพสิษฐ์ได้เลย คุณถือว่าฉันเป็นโสเภณีนางบำเรอเหรอ ดนัยกฤตฉันขอบอกคุณ ฉันไม่กลัวคุณ อย่างมากก็ตัดขาดกันไปเลย ฉันไม่อยู่กับคุณแล้ว คุณแม่งอย่าคิดมาหลอกใช้ฉัน!”

เธอร้องไห้ไปตะโกนไป น้ำเสียงดุร้ายมาก

แม้แต่ตัวธิชายังรู้สึกว่าตัวเองค่อนข้างแปลกไป

แต่ไหนแต่ไรมาเธอมีแต่ความอ่อนโยนและน่ารัก……

เว้นแต่ธาวินจะปฏิบัติต่อเธอในแบบที่มากเกินไป เมื่อถูกบังคับจิตใจเธอถึงจะโวยวายกับธาวิน

ส่วนใหญ่แล้ว เธอจะพูดอย่างใจเย็นนิ่งสงบ

การตะโกนใส่ดนัยกฤตอย่างรุนแรงเช่นนี้ แม้แต่ตัวเธอเองก็รู้สึกเหมือนว่าตัวเองเป็นคนบ้า

ดนัยกฤตหน้าตามืดหมอง เขาสีหน้าดุดัน หันหลังก้าวกว้างเดินหนี

เขาเดินตรงไปยังส่วนที่เป็นทางเข้าตัวบ้าน

ธิชาทั้งร้องไห้ทั้งตะโกนอยู่นาน แต่ไม่ได้รับการตอบสนองเลย

เธอยิ่งสับสนและหมดสิ้นหนทาง

ก็ไม่รู้ว่าสมองตีบหรืออย่างไร เธอถึงขนาดไม่สนใจว่าตัวเองยังสวมรองเท้าส้นสูงที่ส้นเล็กมากอยู่ จึงแทบจะวิ่งไล่ตามไป

ดนัยกฤตเดินเร็วเกินไป ไม่นานก็ทิ้งห่างเธอ

ธิชาเหมือนถูกเขวี้ยงออกไป วิ่งพุ่งไปอย่างบ้าคลั่ง

เธออ้าแขนออก กอดเขาจากด้านหลังแน่น

คำพูดที่ออกจากปากตรงไปตรงมาและน่าเกลียดมากขึ้นเรื่อยๆ “ดนัยกฤต คุณบังคับฉันแบบนี้ เท่ากับบังคับให้ฉันตาย ฉันไม่ต้องการอยู่กับพสิษฐ์ ฉันไม่ต้องการ! คุณรู้ไหมว่าเขาอายุเท่าไร เขาแก่มากแล้ว อายุของเขา……เกรงว่าถ้ามีลูกสาวก็คงจะแก่เท่าฉัน คุณบอกเขาตอนนี้เลย ว่าคุณเปลี่ยนใจแล้ว ไม่ต้องการส่งฉันไป คุณจะจัดผู้หญิงคนอื่นไปดูไบเป็นเพื่อนเขาแทนได้ไหม”

ดนัยกฤตเงียบไร้การพูดจา เธอก็ยิ่งหงุดหงิดและโกรธจัด

ธิชาแทบจะกรีดร้องตะโกน “คุณมันเป็นไอ้สารเลว! ตอนแรกคุณพูดกับฉันยังไง คุณบอกว่าตราบใดที่ฉันยินดีที่จะเป็นผู้หญิงของคุณ คุณจะเลี้ยงดูฉันให้ดีกว่าธาวิน แต่พอนอนแล้วเล่นสนุกแล้ว ก็ไม่ต้องหวงแหนแล้วใช่ไหม ดนัยกฤตคุณพูดสิ! คุณเบื่อที่จะนอนกับฉันแล้วใช่ไหม งั้นก็เลิกกันไปเลย! ฉันก็ไม่อยากอยู่กับคุณอีกแล้ว!”