รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 238 อยู่กับเขาไม่กี่วัน เธอไม่ได้เสียหายอะไร

ธิชาใบหน้าซีดขาว เต็มไปด้วยความผิดหวังและสิ้นหวัง

เธอไร้ซึ่งหนทาง และไม่อาจควบคุมตัวเองได้

แรงที่ลงมือนั้นหนักหน่วง

ดนัยกฤตไม่ทันตั้งตัว ถูกเธอตบจนหน้าหัน

กระทั่งเขาหันหน้ากลับมา ธิชาก็เห็นแต่ความเฉยเมยในแววตาเขา

ธิชาราวกับแตกสลายโดยสมบูรณ์ เธอทรุดลงบนที่นั่ง อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปจับประตูไว้ ถึงจะฝืนหยุดร่างกายตัวเองได้……

เสียงที่ออกมาจากปากของเธออีกครั้ง มันแหบแห้งจนแม้แต่ตัวเองยังรู้สึกแปลกใจ

“ดนัยกฤต คุณวางแผนกับฉัน……ตอกย้ำสิ่งที่ธาวินเคยทำกับฉันงั้นเหรอ”

สีหน้าดนัยกฤตเย็นชามาก ริมฝีปากบางแม้มเข้าหากัน น้ำเสียงก็เย็นยะเยือก “ใจเย็นเมื่อไรค่อยมาคุยกับผม”

ธิชาปวดหน่วงที่หน้าอกด้านซ้าย ความมั่นใจดั้งเดิมของเธอถูกชะล้างโดยทัศนคติที่ไม่ดีของชายคนนี้

ดวงตาเธอเต็มไปด้วยน้ำตาคลอหน่วย วิสัยทัศน์คลุมเครือ พร่าเบลอ

ดนัยกฤตต้องการให้เธอใจเย็น

ได้ เธอจะบังคับตัวเองให้ใจเย็น

เธอสูดหายใจเข้าลึก มือสองข้างแอบกำกันแน่น

“ฉันทำอะไรผิดเหรอ คุณถึงได้รังเกียจฉัน ถึงขนาดต้องโอนฉันเปลี่ยนมือไปให้คนอื่น”

อาจเป็นเพราะถูกเธอตบจนเสียการควบคุมไปชั่วขณะ สีหน้าของดนัยกฤตจึงบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด

ธิชาถามด้วยหน้าตาดื้อรั้น แต่นานมากก็ไม่ได้รับการตอบกลับ

เธอริมฝีปากสั่น น้ำตายิ่งเอ่อล้นขึ้นทุกที

ในที่สุดชายหนุ่มก็ใช้น้ำเสียงน่ากลัวพูดออกมา “คุณไม่ได้ทำอะไรผิด และผมก็ไม่ได้รังเกียจคุณ”

คำตอบของเขามีแต่จะเพิ่มความสิ้นหวังให้ธิชาเท่านั้น

“งั้น……ฉันก็เข้าใจแล้ว ตั้งแต่เริ่มแรกที่คุณเข้าหาฉัน กระทั่งต่อมา……คุณพยายามแย่งฉันมาจากมือธาวิน รวมถึงท้ายที่สุดใช้ไม่กีคะแน่นเสียงมาทำข้อตกลงแลกเปลี่ยนกับธาวิน ทั้งหมดก็เพื่อเรื่องในวันนี้ ถูกไหม”

ความเป็นไปได้นี้แทบจะทำให้ธิชาแตกสลาย

“ดนัยกฤต คุณตอบฉันสิ หรือว่าฉันไม่มีคุณสมบัติที่จะรู้……หรือว่าเรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว คุณยังจะโกหกฉันต่อไปอีก ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ฉันคิดแล้วก็ไม่เข้าใจ ทำไมกัน……”

ถ้าเริ่มแรก ดนัยกฤตแค่หลอกใช้เธออย่างเดียว

เช่นนั้นเขามีความมั่นใจถึงขั้นนี้ได้อย่างไร ที่รับประกันได้ว่าพสิษฐ์จะถูกใจเธออย่างแน่นอน

ธิชารู้ว่าตัวเองนั้นถือว่าเป็นคนสวยมีเสน่ห์ ผู้ชายส่วนใหญ่ ไม่อาจปฏิเสธเมื่อมีผู้หญิงถูกส่งเป็นของขวัญถึงหน้าประตู

แต่พสิษฐ์ไม่ใช่ผู้ชายธรรมดาทั่วไป

ดนัยกฤตมั่นใจได้อย่างไร ถึงรับประกันว่าเธอจะสามารถเข้าตาพสิษฐ์

หรือว่า มีบางอย่างแอบแฝงอยู่……หยั่งลึกลงไปจนเธอไม่อาจเข้าใจ

ท่าทางสิ้นหวังและหมดสิ้นหนทางของธิชาตกอยู่ในสายตาของชายหนุ่ม บางทีในที่สุดมันอาจจะทำให้เขาค่อนข้างทนไม่ได้

ดนัยกฤตจึงยื่นแขนโอบไหล่ธิชา อีกมือบีบคางเธอเบาๆ

ริมฝีปากบางพูดเนิบช้า “ตอนนี้คุณใจเย็นแล้วใช่ไหม หลังจากคุณยืนยันแล้วว่าใจเย็นลง ผมถึงจะคุยกับคุณอีกครั้ง”

ธิชาพยักหน้าอย่างไร้ความรู้สึก

ดนัยกฤตพูดว่า “คุณเลือกที่จะอยู่กับผม ผมเลี้ยงดูคุณ ให้สิ่งที่คุณสมควรได้ คุณควรให้สิ่งตอบแทนอันสมควรแก่ผมหรือไม่ พสิษฐ์อยู่ในคณะรัฐมนตรี อำนาจและยศศักดิ์ในตอนนี้ พูดอย่างไม่เกินจริง ก็แทบจะเป็นว่าอยู่ภายใต้คนคนเดียวแต่อยู่เหนือคนนับหมื่น ผมแค่ต้องการให้คุณไปดูไบเป็นเพื่อนเขาไม่กี่วัน คุณไม่มีอะไรเสียหายหรอก”

ธิชามองดวงตาลุ่มลึกและสงบนิ่งของเขา

เธอรู้สึกว่าดนัยกฤตในเวลานี้ น่าจะนับได้ว่ามีความตรงไปตรงมา

แต่ความตรงไปตรงมานี้ สำหรับธิชาแล้ว มันสายเกินไป

เธอพยายามอย่างหนักเพื่อให้สงบ แต่น้ำตาก็ยังร่วงหล่น

“ฉันรู้ ฉันรู้ว่าอำนาจของผู้นำพสิษฐ์เพียงพอจะทำให้คุณทุ่มเทแรงกายที่จะผูกมิตรและแม้แต่ได้เกาะเขาเป็นที่พึ่ง แต่ทำไมต้องเป็นฉัน ก่อนหน้านี้ คุณไม่เคยบอกฉันเลย ฉันไม่อยากทำเรื่องแบบนี้ คุณก็รู้ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้น……ฉันทำไม่ได้ ฉันไม่เพียงไม่สามารถช่วยคุณได้ ถึงขั้นอาจจะเป็นตัวถ่วงคุณด้วย ฉันไม่เต็มใจจริงๆ คุณบังคับฉันไม่ได้……”

ดนัยกฤตมองอย่างเย็นชา พูดด้วยโทนเสียงเดียวกันหมดไม่ช้าไม่เร็ว “ผมพาคุณไปงานเลี้ยงส่วนตัว พาคุณไปรู้จักพสิษฐ์ ตั้งแต่ต้นจนจบ ผมไม่ได้มีความหมายว่าจะบังคับคุณ”

ธิชามองใบหน้าหล่อเหลาที่ทั้งคุณเคยทั้งแปลกหน้าของเขา

ในใจอดกลั้นความโกรธ

นี่ยังไม่ถือว่าบังคับอีกเหรอ

เขาช่วยเธอตอบตกลงต่อหน้าพ่อบ้าน

หรือว่านี่ยังไม่ถือว่าเป็นการบังคับเธอ

เขาไม่ได้ปรึกษาเธอเลย พาเธอไปที่วิลล่าริมทะเล จากนั้น……ก็ทำให้เธอลำบากดั่งการขึ้นขี่หลังเสือแล้วยากจะลง

ทำไมจะไม่เป็นการบังคับเธอกลายๆ

ธิชาหน้าซีดมาก เธอน้ำตารินหลั่งอย่างทนไม่ไหว ส่ายหน้าซ้ำๆ “กับคุณ……ฉันผิดหวังมาก ดนัยกฤต ฉันคิดไม่ถึงเลยว่าคุณจะเป็นแบบเดียวกับธาวิน คิดแค่ว่าฉันเป็นสิ่งของ ตอนนี้แม้เพียงครู่เดียวฉันก็สงบใจไม่ได้ ได้โปรดอย่าบังคับฉัน……”

ดนัยกฤตจับคางเธอ ใบหน้าเคร่งขรึม “ผมไม่เคยคิดว่าคุณเป็นสิ่งของ ตรงกันข้าม ผมให้ความสำคัญกับคุณมาก และก็ชอบคุณมากด้วย ผมกับธาวินต่างกัน อย่าเอาผมไปเปรียบเทียบกับธาวิน ธาวินมักจะบังคับคุณทรมานคุณ ผมเป็นแบบนั้นตรงไหน วันนี้ผมก็ไม่ได้บังคับคุณ ถ้าผมคิดใช้วิธีของธาวินมาปฏิบัติกับคุณ คงวางยาคุณแล้วส่งไปบ้านพสิษฐ์ต่างหาก”

……