รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 237 งานเลี้ยงอาหารค่ำ ดนัยกฤตขายเธอ
อย่างไรก็ตาม ขณะที่ธิชากำลังกังวลอย่างหนักว่าดนัยกฤตจะโกรธมากในสาเหตุนี้หรือไม่
ดนัยกฤตกลับยิ้มอย่างสุภาพ น้ำเสียงสงบนิ่งอย่างมาก “ขอบคุณคุณพสิษฐ์เป็นอย่างยิ่งสำหรับคำเชิญ ธิชารู้สึกเป็นเกียรติมาก จะไปด้วยแน่นอน”
พ่อบ้านเห็นว่าภารกิจของตัวเองสำเร็จ จึงเผยรอยยิ้มประจบในทันที
เขาผงกศีรษะให้ดนัยกฤตด้วยความเคารพ จากนั้นก็มองที่ธิชาและพูดว่า “เดี๋ยวผมจะแจ้งคำตอบของคุณธิชาให้คุณพสิษฐ์ได้ทราบ เช่นนั้นเช้าวันเสาร์ ผมจะส่งรถไปรับคุณธิชา เมื่อถึงแล้วผมจะติดต่อคุณไปครับ”
เมื่อครู่อย่างมากธิชาก็แค่ตะขิดตะขวงอึดอัด แต่เวลานี้กลับยืนช็อคอยู่กับที่ สีหน้าย่ำแย่
ทั้งร่างกายเธอเหมือนถูกระบายออก ตัวยังอยู่ แต่วิญญาณไม่รู้ลอยไปไหนต่อไหนแล้ว
สำหรับที่ว่าหลังจากนั้นเธอขึ้นรถไปอย่างไร รถขับออกไปนานแค่ไหน
สติเธอหายทั้งหมด จดจำอะไรไม่ได้เลย……
……
ธิชาวิญญาณหล่นหายไปเนิ่นนาน
กระทั่งเธอได้สติขึ้นมาเล็กน้อยอย่างยากลำบาก
อาหารค่ำเธอแค่ดื่มไวน์แดงไปแก้วเดียว ไม่ได้มีอาการมึนเมาเลย สมองยังปลอดโปร่งมาก
เธอวางมือซ้อนกันบนตัก
สองมือถูกันอย่างอดไม่ได้ เหงื่อเย็นออกฝ่ามืออย่างหนัก
ในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหว
หันหน้าไปมองดนัยกฤตที่มีสีหน้าไม่แยแสเช่นปกติ
เธออ้าปากพะงาบๆ เห็นได้ชัดว่ารู้ความจริงบางอย่างแล้ว
แต่เธอไม่อยากเชื่อ
ยังคงโอบกอดความเพ้อฝันอันเลือนลาง
ไม่ ไม่ใช่ไม่อยากเชื่อ แต่เธอไม่กล้าเชื่อ
ธิชารู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเป็นบ้า
แต่เธอจะบ้าไม่ได้ เธอต้องบังคับตัวเองให้สงบและอ่อนโยนนุ่มนิ่ม
ถ้าหลุดออกจากการควบคุมในเวลานี้ จะได้ผลลัพธ์ยิ่งแย่กว่าที่เป็น
ชั่วขณะหนึ่ง เธอหวาดกลัว อ่อนไหว สั่นเทา โกรธจัด
จ้องมองใบหน้าด้านข้างที่ดูดีของชายหนุ่มอยู่เป็นเวลานาน……
ในที่สุดก็กัดริมฝีปากล่างแน่น
น้ำเสียงกดต่ำและด้อยค่า
“ท่านดนัย……นี่คุณ หมายความว่ายังไง”
ดนัยกฤตกำลังจ้องโทรศัพท์มือถือเพื่อจัดการกับบางสิ่ง
ปล่อยให้ธิชารออยู่ครึ่งนาที กระทั่งเขาจัดการกับสิ่งที่อยู่ในมือเสร็จสิ้นแล้ว ถึงได้วางโทรศัพท์มือถือเอาไว้ข้างๆ
“หมายความว่ายังไง คุณหมายถึงอะไร”
ธิชาหวังว่าตัวเองจะเข้าใจผิดไป……
เธอต้องเข้าใจความหมายของดนัยกฤตผิดไปแน่นอน
หรือว่า……หรือว่าบางทีคำพูดที่เขาตอบพ่อบ้านอาจเป็นแค่การพูดตามมารยาททั่วไปที่พูดอยู่บ่อยๆ เท่านั้น
ไม่ได้หมายความตามนั้นจริงๆ
ธิชาพยายามปลอบใจตัวเองอยู่ตลอด
ต้องเป็นเธอเองที่บริสุทธิ์และไร้เดียงสาเกินไป
เรื่องราวต่างๆ ไม่ได้ง่ายอย่างที่เธอเข้าใจ
ต้องมีการเข้าใจผิดแน่……
ดนัยกฤตไม่ได้ใจร้ายกับเธอขนาดนั้น
แต่เมื่อชายหนุ่มพูดออกมา
ธิชาเห็นสีหน้าเยือกเย็นอย่างที่สุดของเขา และแววตาเย็นชาไม่แยแสของเขา
ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวความอาลัยอาวรณ์……
เฉยชามาก
หลอกลวงเธออย่างเฉยชา
ธิชานึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้
อี๊ฟรีบมาถึงคฤหาสน์ตระกูลภักดิภูมิเมธีด้วยท่าทีเคร่งขรึมจริงจัง
จัดการพาเธอไปเลือกชุดทำผม
หลังจากขึ้นรถแล้วเธอถามด้วยความสงสัยว่าคืนนี้เป็นงานเลี้ยงอะไร
ดนัยกฤตยังคงมีท่าทีลับลมคมนัย
ไม่แปลกใจเลย……
เธอไม่เข้าใจจนกระทั่งนาทีสุดท้าย
งานเลี้ยงอาหารค่ำส่วนตัวคืนนี้
ไม่ใช่การพบปะที่จริงจังอะไรทั้งนั้น
และพสิษฐ์ไม่ได้เป็นเจ้าภาพจัดงานเลี้ยงสำหรับสหายสนิท
นี่เป็นงานเลี้ยงที่จัดโดยผู้ประกอบการในแวดวงธุรกิจของเมืองJ……เพื่อคัดเลือกนางบำเรอให้พสิษฐ์
ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้
ดังนั้นต่อมา……แขกคนอื่นๆ ถึงได้หายไปหมด
พสิษฐ์เชิญดนัยกฤตกับเธอไปดื่มชาที่ห้องรับแขก
ไม่ใช่เพราะพสิษฐ์จัดงานเลี้ยงเชื่อมสัมพันธไมตรีต่อดนัยกฤต
แต่ว่า……
แค่เพราะพสิษฐ์เลือกเธอ
ไม่สงสัยเลยว่าทำไมหัวข้อต่อมาถึงตกมาที่ตัวเธอ
พสิษฐ์ถามคำถามไม่มาก
เขาเป็นข้าราชการทหารและเจ้าหน้าที่การเมืองระดับสูง
จะไม่มีการเสียเวลาพูดเรื่องไร้สาระ
สิ่งที่พสิษฐ์ถาม ความจริงแล้วเป็นสิ่งที่เขาจำเป็นต้องรู้
ผู้ชายแบบนั้น ต่อให้เล่นกับผู้หญิง ก็ต้องเลือกเฟ้นอย่างดี
ไม่เป็นดาราที่มีชื่อเสียง ก็ต้องผู้หญิงที่มีความสามารถในด้านต่างๆ
จะไม่มีทางเอาผู้หญิงที่สกปรก
เหตุผลที่พสิษฐ์ชอบเธอ
อาจเพราะ……เธอยังเป็นเด็กนักศึกษาจึงค่อนข้างสะอาด
ในสมองของธิชากำลังร้องดังหึ่งๆ
ถ้าไม่ผลักออกสุดแรง เธอก็คงต้องฮึดแบกมันไว้บนหลังด้วยลมหายใจเดียว
……
ในรถแสงมืดสลัว ใบหน้าของธิชาซีดลงไปทีละนิ้วๆ
ความเจ็บปวดและความเศร้าโศกเพิ่มพูนขึ้น
แม้แต่ฟันขาวยังสั่น
“ท่านดนัย…… พสิษฐ์…… พสิษฐ์หมายความว่ายังไง คุณบอกฉันมาให้ชัดเจน เรื่องนี้……ฉันมีสิทธิ์ที่จะรู้ว่ามันคือเรื่องอะไรกันแน่ คุณอย่าปิดบังฉัน ได้โปรดพูดให้ชัดเจน!”
ดนัยกฤตเหลือบมองเธอบางเบา
สีหน้ายังคงเดิม ถึงขั้นค่อนข้างเฉยเมย
“คุณก็ไม่ได้โง่ น่าจะเข้าใจนะ คุณพสิษฐ์ชอบใจคุณ อยากให้คุณไปดูไบเป็นเพื่อนเขา ปกติเขายุ่งมาก ไปดูไบก็ไม่น่าจะนาน สามถึงห้าวันไม่นานก็กลับแล้ว”
บางทีคำพูดของเขาอาจจะตรงไปตรงมาเกินไป
หรือบางทีสำหรับธิชา ความจริงมันโหดร้ายเกินไป
ราวกับมีขวานขนาดใหญ่จามลงมาบนหัวเธอ
เลือดสาดกระจาย
แม้เจ็บปวดเหลือคณา
แต่เพราะเกิดขึ้นกะทันหันเกินไป
เธอช็อคมากจนแม้แต่ความเจ็บปวดก็ไม่อาจรู้สึกได้
ชาหนึบ
หวาดกลัว
อึ้งช็อค
สองมือธิชาสั่นไปหมด
ชุดที่ดนัยกฤตเลือกด้วยตัวเอง
แต่งตัวให้เธอเป็นผู้หญิงที่สง่างาม
ธิชายังคิดว่ามันเป็นการให้ความสำคัญต่อเธอ……
แค่กลัวว่าตัวเองสภาพแย่แล้วทำให้ดนัยกฤตอับอาย
เธอทุ่มเทใจเพียงเขา
แต่กลับไม่คิดเลยว่า……
ที่ดนัยกฤตพาเธอไปงานเลี้ยงอันน่ารังเกียจแสนสกปรก
เขาเอาเธอไปขาย
ขายเหมือนเป็นโสเภณีชั้นสูง
ขายในราคาที่ดูสมเหตุสมผลในสายตาเขา
ธิชาอยากอดทนให้ได้
ตอนที่ธาวินเอาเธอส่งให้คนอื่น เธอสูญเสียการควบคุมอย่างมาก แต่ก็ยังอดทน
ค่อยๆ ยอมรับทีละน้อย
และไม่เจ็บปวดมากแล้ว
“เพี๊ยะ” เสียงดังคมชัด
ธิชายกมือขึ้นโดยไม่มีสัญญาณเตือน ตวัดตบเขาอย่างแรง
“ดนัยกฤต คุณแม่งมันสารเลว!”