รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 236 คุณพสิษฐ์ชวนคุณธิชาเที่ยวดูไบ

แม้ธิชาจะค่อนข้างแปลกใจ สาเหตุหลักเพราะไม่เคยได้ยินเรื่องน้องชายของดนัยกฤตมาก่อน

แต่เมื่อลองคิดดู เหมือนว่ามันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอ

ดนัยกฤตไม่ได้พูดคุยกับเธอเกี่ยวกับครอบครัวและญาติของเขา ธิชาก็เหมือนจะไม่เคยถาม

ถ้าเขาจะมีน้องชายหนึ่งคนอยู่ต่างประเทศนานหลายปี มันก็ไม่น่าแปลกใจ

ตัวดนัยกฤตเองก็เพิ่งกลับประเทศมาสองปีเท่านั้น

ธิชารู้สึกมาตลอดว่าคืนนี้ตัวเองมีสถานะเป็นไม้ประดับที่น่ารักรู้จักวางตัว ตั้งใจวางตำแหน่งของตัวเองไว้อย่างชัดเจน

แม้เธอจะมีข้อสงสัยและอยากรู้อยากเห็นมากมาย แต่เธอก็พยายามอดทน รอกลับบ้านไปคืนนี้ก่อนถึงจะถามคำถามดนัยกฤตให้เข้าใจ

เพียงแต่สิ่งที่เธอคาดไม่ถึงก็คือ……

ผ่านไปครึ่งหม้อชา จู่ๆ พสิษฐ์ก็กลับหันเหสายตามาที่ตัวเธอ

สายตานั้นพินิจพิจารณาเธออยู่สักพัก

พสิษฐ์ยิ้มอย่างอ่อนโยน “เอาแต่พูดคุยเรื่องน่าเบื่อ ละเลยคุณธิชาไป สะเพร่าแล้วจริงๆ คุณธิชารู้สึกเบื่อหรือไม่”

ธิชาเห็นพสิษฐ์พุ่งเป้ามาที่ตัวเอง ในใจมีแต่ความตึงเครียดและความหวาดหวั่น

นี่เป็นสัญชาตญาณ เพราะถึงอย่างไรก็มีตำแหน่งสูง และเป็นคนใหญ่คนโตที่เธอไม่เคยพบปะมาก่อน

เธอจะไม่ยำเกรงได้อย่างไร

แต่ที่จู่ๆ พสิษฐ์มาเอ่ยปากพูดกับเธอ นี่เป็นสิ่งที่ธิชาปลาบปลื้มมาก

เธอรีบโบกมือ “จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงกันคะ ผู้นำพสิษฐ์บุคลิกโดดเด่น คมรมคมคาย แม้ธิชาจะโง่ ไม่เข้าใจเหตุการณ์ในประเทศ แต่ได้มีโอกาสฟังผู้นำพสิษฐ์พูดคุย ก็นับเป็นเกียรติอย่างยิ่งแล้ว คืนนี้ธิชาได้ความรู้มากมายเลยค่ะ”

พสิษฐ์ยิ้ม “คุณธิชาช่างสุภาพนัก”

แม้ธิชายังนับว่าตอบอย่างเหมาะสม แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว กลัวว่าตัวเองจะพูดผิดแล้วทำให้พสิษฐ์ไม่พอใจ

เธอแอบสังเกตสีหน้าดนัยกฤต แค่รู้สึกว่าช่วงดวงตาเขาเหมือนจะมีรอยยิ้มลางๆ

ยิ้มที่มีความหมายแฝงบางอย่าง

สิ่งนี้ทำให้ธิชาค่อนข้างไม่เข้าใจ

ดนัยกฤตยื่นมือโอบเอวของเธอเบาๆ พร้อมกับหัวเราะ “ธิชาดูท่าทางแล้วค่อนข้างสมองขี้เลื่อย แต่ที่จริงเป็นผู้หญิงก็มีความคิดคนหนึ่ง ในใจมีความฉลาดเฉลียวอย่างมาก ก็แค่อายุยังน้อย จึงยังไม่ค่อยรอบรู้เท่านั้นครับ”

ธิชาหน้าแดงเล็กน้อยกับสิ่งที่เขาพูด แต่บนใบหน้าได้แต่มีรอยยยิ้มว่านอนสอนง่าย

เธอคิดว่าหัวข้อของการทักทายกันตามธรรมเนียมจะจบลงตรงนี้

เพราะถึงอย่างไรเธอก็เป็นแค่สาวผู้ติดตามคนหนึ่ง

เหตุผลที่พสิษฐ์นำหัวข้อนี้มาสู่ตัวเธอ ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าความหมายในเชิงให้เกียรติดนัยกฤต

อย่างไรเสียผู้หญิงที่ดนัยกฤตพามา แม้ไม่ใช่นายหญิงที่ถูกต้องตามกฎหมาย แต่ก็เป็นแฟนสาว ไม่สามารถละเลยไม่ใส่ใจต่อเธอไปหลายชั่วโมงได้ มันไม่เหมาะสม

แต่ที่ทำให้ธิชางุนงงหนักขึ้นก็คือ

พสิษฐ์ไม่มีวี่แววจะจบหัวข้อนี้

กลับกัน ธิชารู้สึกว่า…… ผู้นำพสิษฐ์คนนี้ ดูจะสนใจเธอเป็นอย่างมาก

“คุณธิชาดูเด็กมากจริงๆ คงจะอายุประมาณยี่สิบ ยังเป็นวัยที่เรียนหนังสืออยู่ คุณธิชายังเรียนอยู่ใช่ไหม”

แม้ธิชาจะค่อนข้างประหลาดใจ แต่ยังคงตอบกลับ “ฉันยังเรียนอยู่จริงๆ ค่ะ อีกไม่กี่เดือนก็จะยี่สิบปีเต็มแล้ว”

พสิษฐ์ถามอีกว่า “ยังเป็นนักศึกษาอยู่จริงๆ แต่ว่าเรียนในเมืองJเหรอ เรียนมหาวิทยาลัยไหนกัน แล้วเรียนคณะอะไร”

ธิชารู้สึกเหมือนกำลังถูกผู้ปกครองซักถาม……

“ฉันเรียนที่มหาวิทยาลัยJ คณะกฎหมายค่ะ”

ธิชาค่อนข้างกล้าที่จะตอบ

ถ้าเป็นพวกรุ่นลูกของตระกูลธรรมดาทั่วไป หรือแม้แต่พวกลูกเศรษฐีเหลาะแหละไม่เอาถ่านก็ดี

ธิชาสามารถพูดคุยได้ไม่กี่คำก็รู้สึกหงุดหงิดใจแล้ว และก็จะไม่มีความเกรงกลัว

แต่ชายตรงหน้านี่เป็นใครล่ะ

เขาเป็น……แม้แต่ยศตำแหน่งก็ยังไม่สะดวกที่จะเอ่ยออกมาด้วยซ้ำ

ผู้ชายที่มักถูกขนานนามด้วยเกียรติอันสูงส่งให้เป็นท่านผู้นำเท่านั้น

ธิชาไม่รู้จริงๆ ว่าควรจัดการกับเขาด้วยวิธีไหน

พสิษฐ์พยักหน้า “กฎหมายเป็นคณะที่ดี กฎหมายของมหาวิทยาลัยJก็เป็นแหล่งที่ดี ดูเหมือนว่าคุณธิชาไม่เพียงชาติตระกูลดี ยังเป็นสาวงามที่มีความสามารถมากอีกด้วย”

ธิชาใบหน้าแดงเรื่อ

หัวข้อต่อไปก็ยังวนเวียนอยู่ที่ตัวเธอ ผ่านไปเนิ่นนานก็ไม่มีทีท่าว่าจะจบลง

พสิษฐ์พูดคุยกับเธอบ่อยมาก

แม้เป็นหัวข้อที่ค่อนข้างจริงจัง เหมือนผู้อาวุโสที่ถามรุ่นหลังที่ไม่ได้พบเจอกันนาน พูดคุยเรื่องไร้สาระไปจนถึงเรื่องเรียนเรื่องการงานและอื่นๆ

แต่ธิชากลับรู้สึกอึดอัดมาก

โดยเฉพาะต่อหน้าดนัยกฤต

เธอแทบจะจินตนาการไม่ออกเลยว่าตอนนี้เวลานี้ดนัยกฤตกำลังคิดอะไรอยู่

ดนัยกฤตเป็นสุนัขจิ้งจอกที่ชาญฉลาด

แม้พสิษฐ์จะแสดงท่าทีอย่างสุภาพบุรุษตรงไปตรงมา

แต่เธอซึ่งเป็นกระต่ายขาวตัวน้อยที่ไร้เดียงก็ยังรู้สึกว่าไม่ปกติ……

แล้วดนัยกฤตจะไม่สังเกตได้เลยเหรอ

แม้พสิษฐ์จะดูแลตัวเองดีมาก ดูเหมือนคนอายุน้อย และรูปร่างก็ไม่แตกต่างกับชายหนุ่ม

แต่ด้วยสถานะของเขา อย่างน้อยก็ต้องอายุสี่สิบห้าขึ้นไป

อายุเท่านี้……พูดอย่างไม่เกินจริง ก็สามารถเป็นพ่อธิชาได้เลย

แต่ทว่า…… พสิษฐ์กลับเหมือนจะชอบคุยกับธิชาที่เป็นเด็กสาว

แทบจะมีคำว่าสนใจในตัวเธอเขียนแปะอยู่บนใบหน้า

ธิชายิ่งรู้สึกอึดอัดเข้าไปทุกที

รอหลังจากจบเรื่อง……

ดนัยกฤตคงจะอารมณ์เสียมากแน่

เขาไม่ค่อยพาเธอออกงานเลี้ยงอะไรเท่าไร

แค่ให้เธอมาเป็นเพื่อนบ้างเป็นครั้งคราว

แต่กลับเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

ทั้งยังมองออกได้ว่า ดนัยกฤตกับบุคคลสำคัญท่านนี้ไม่เพียงแต่มีมิตรภาพต่อกัน

แต่มีโอกาสมากในการร่วมธุรกิจ

ดนัยกฤตคงจะไม่อยากขัดใจคนประเภทนี้

ในกรณีที่พสิษฐ์ปฏิบัติต่อเธอ……

แทบจะเป็นการคุยเล่น

ธิชายิ่งรู้สึกผิด

ทว่าดนัยกฤตกลับยังคงมีรอยยิ้มบางอยู่บนใบหน้า

เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ธิชาใจสั่นหนักขึ้น

เธอได้แต่ปลอบใจตัวเอง

เรื่องนี้ตำหนิเธอไม่ได้

ความจริงแล้วเธอไม่ทำตัวเป็นจุดสนใจไม่ได้ทำอะไรเลย

เป็นพสิษฐ์ที่ไร้เหตุไร้ผล……ตัวเธอไม่ถือว่าทำอะไรผิด

หรือบางทีดนัยกฤตเห็นเรื่องแบบนี้มามาก จึงไม่ได้ใส่ใจ

ค่ำคืนยิ่งดึกดื่น ในที่สุดการชิมชาก็สิ้นสุดลง

พ่อบ้านไปส่งดนัยกฤตกับธิชาด้วยความเคารพ

ในที่สุดเมื่อกำลังจะไปจากที่นี่ ธิชาก็แอบโล่งอก

เท้าธิชาเพิ่งก้าวขึ้นรถ

พ่อบ้านก็ตามเข้ามา ยิ้มให้ธิชาและพูดว่า

“คุณธิชา คุณพสิษฐ์มีเดินทางไปทำธุรกิจที่ดูไบสุดสัปดาห์นี้ คุณธิชาเป็นนักศึกษาวิทยาลัย วันหยุดสุดสัปดาห์คงมีเวลาว่าง ไม่ทราบว่าสนใจเดินทางไปด้วยไหม”

ทันทีที่พ่อบ้านพูดสิ่งนี้ออกมา

ธิชาก็กลายเป็นหินอยู่กับที่ไปทันใด

เส้นการป้องกันในจิตใจของเธอพลันแตกละเอียด

เกิดอาการตะขิดตะขวงเกินจะทน

เจ้าชีวิตของเธอ……กำลังยืนอยู่ข้างเธอ

สมัยนี้ ผู้ชายยิ่งมีอำนาจและตำแหน่งสูง ก็ยิ่งละเลยความเหมาะสมในทุกด้านมากขึ้นเหรอ

เธอแสดงสีหน้าตะขิดตะขวงอย่างไม่ปิดบัง