รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 209 ถ้าท่านดนัยดีกับฉันแบบนี้ตลอดไปก็ดีสิคะ

ธิชากัดริมฝีปากล่างของเธอ แล้วพูดเสียงอ่อน “ฉันกลัวว่าจะทำให้คุณลำบากใจ ก็เลยสับสนอยู่สักพักหนึ่ง ฉันจึงลืมความเจ็บปวดบนใบหน้าของฉันไปเลย …”

ชายหนุ่มหัวเราะกว้างมาก ฝ่ามือใหญ่ของเขาเลื่อนไปที่บั้นท้ายของธิชาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ก่อนจะบีบเบาๆ “ผมคิดว่าคุณได้ตามที่หวังก็เลยออดอ้อนมากกว่า ไม่เนียนเลย ตอนนี้ในใจคงจะได้ใจมากสินะ คุณไม่ชอบปุณิกามาตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่หรือไง ป้าส้มบอกว่า ทุกครั้งที่ปุณิกากลับไป คุณจะมีท่าทางไม่มีความสุขอยู่นาน ตอนนี้คุณน่าจะดีใจที่สุด คุณมีความสุขจนลืมความเจ็บปวดไปเลย ผมพูดถูกไหม?”

ธิชาถูกเขาเปิดเผยความในใจออกมา สีหน้าของเธอเริ่มควบคุมไม่อยู่ ดังนั้นเธอจึงเม้มริมฝีปาก แล้วก้มหน้าลงอย่างเขินอาย “ไม่ใช่สักหน่อย ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้นนะ…”

แต่ดนัยกฤตกลับกอดเธอไว้แน่น แล้วตบบั้นท้ายของเธอด้วยรอยยิ้ม “ที่จริงแล้วที่คุณกังวลก็ไม่ผิด นั่นคือสิ่งที่ผมกังวลอยู่เช่นกัน”

ธิชามองเขาด้วยสีหน้าจริงจัง ดวงตาของเธอทั้งคมชัดและระมัดระวัง

ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ “คุณมันจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ตัวน้อย ผมหลงคุณจนหัวปักหัวปำไปเลยไม่ใช่หรือไง คุณให้ผมทำยังไงผมก็ยอม ไม่ต้องพูดถึงว่าผู้หญิงที่ไม่สำคัญคนหนึ่ง ถ้าคุณไม่ชอบเธอ ก็บอกผมมาตรงๆ เธอทำให้คุณเสียใจ ผมก็ต้องไม่เก็บเธอไว้อยู่แล้ว”

ธิชาได้ยินก็ใจเต้นแรงเล็กน้อย

เธอซาบซึ้งใจมาก ในด้านหนึ่ง เธอซาบซึ้งใจกับความเอาใจใส่ของดนัยกฤต และอีกด้านหนึ่ง เธอซาบซึ้งใจให้กับแผนการของตัวเอง

เธอชนะการเดิมพันแล้ว อย่างน้อยก็จับเวลาได้แม่นยำมาก

คำพูดของปุณิกาเกือบจะทำให้เธอสงสัยตำแหน่งของเธอในใจดนัยกฤต

ถ้าแม้แต่ปุณิกาเธอยังสู้ไม่ได้ งั้นเธออยู่เคียงข้างผู้ชายคนนี้ ก็คงจะไม่นานแล้ว

ต่อให้อยู่ต่อได้ ไม่ช้าก็เร็วเธอคงจะตายด้วยน้ำมือของคนอื่น ชีวิตคงจะไม่ยืดยาว

ธิชามีความสุขมากก็จริง รู้สึกดีใจเหมือนได้เกิดใหม่มีชีวิตใหม่

ทันใดนั้นเอง เธอคุกเข่ายืดตัวตรง แล้วเอนกายเข้าไปในอ้อมแขนของเขาอย่างใกล้ชิดมากขึ้นเรื่อยๆ

เธอกอดคอเขาจนสั่นเบา ๆ แล้วพูดกระซิบเสียงหวาน “คุณใจดีกับฉันจังเลยค่ะ ถ้าท่านดนัยดีกับฉันแบบนี้ตลอดไปก็ดีสิคะ…”

ขาของธิชาคล้องเอวของเขาไว้ น้ำหนักร่างกายทั้งหมดของเธอกดอยู่บนร่างกายส่วนบนของเขา

เขาถูกเธอกดไว้จนอยากจะหัวเราะออกมา เขาเอามือใหญ่ที่กดบั้นท้ายเธอ แล้วหายใจแรงขึ้นเล็กน้อย “คุณตัวติดคนอื่นแบบนี้ ไม่ดีกับคุณ ผมคงจะถูกคุณทำตัวติดไปจนตาย.. .”

ธิชากอดเขาอย่างแนบแน่นสักพัก และความอารมณ์เสียที่มีอยู่ในใจของดนัยกฤตก็ค่อยๆ เลือนหายไป

สาวน้อยนี้เลี้ยงยากจริงๆ ด้วย อ่อนไหวง่ายและขี้อ้อนมาก เหมือนว่าเธอจะจับจุดอ่อนของเขาได้ จึงยิ่งทำตามใจกับเขามากขึ้นเรื่อยๆ

ตอนที่เธอทำตัวน่ารัก ก็ทำให้เขารักใคร่เป็นอย่างมาก แม้ว่าเหล็กพันปีพอตกมาอยู่ในมือของเธอก็จะอ่อนตัวจนนุ่ม

อย่าว่าแต่เขาที่เป็นเพียงผู้ชายคนหนึ่ง ผู้ชายที่ชอบเธอคนหนึ่ง

…………

ดนัยกฤตยังคงลุ่มหลงอยู่กับความอ่อนโยนและความขี้อ้อนของธิชา

แต่จิ้งจอกน้อยที่นอนอยู่บนเขาเหมือนจะมีความคิดของตัวเอง และเปลี่ยนเป็นอีกแบบหนึ่งทันที

เธอเอนกายลงบนหน้าอกเขาสักพัก แล้วจู่ๆ ก็ยกคางขึ้นจูบเขาก่อน

แล้วจูบอย่างดูดดื่ม ดูเหมือนทักษะการจูบของเธอจะพัฒนาขึ้นด้วย

ดนัยกฤตปล่อยให้เธอทำตามใจ โดยไม่ห้ามเธอ

จนกระทั่งธิชาเริ่มคลายเชือกผูกรอบเอวของเขาออกช้าๆ แล้วเอนตัวลงโดยไม่พูดอะไรสักคำ…

เธอเอื้อมมือไปที่แท่งร้อนของเขา

ดนัยกฤตตกตะลึงไปสักพัก แล้วจับคางของเธอไว้ “คุณจะทำอะไรกัน?”

เธอหรี่ตาแล้วยิ้มอย่างมีเสน่ห์ มือเล็กๆ ของเธอก็ขยับไปมาอย่างอ่อนโยน และดวงตาของเธอก็เป็นประกาย

แก้มของเธอแดงก่ำ เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “ท่านดนัยคะ ถ้าฉันทำได้ไม่ดี ท่านก็ยกโทษให้ด้วย ฉันจะค่อยๆ ปรับปรุงตัวเอง และพัฒนาตัวเองขึ้นเรื่อยๆ ค่ะ…”

ร่างกายของธิชานั้นนุ่มนิ่มมาก เธอเคลื่อนตัวไปจนถึงบริเวณเอว ท่าทางดูน่ารักและถ่อมตัวมาก

ดนัยกฤตรู้สึกสงสารท่าทางแบบนี้ของเธอเล็กน้อย แต่เขาก็คันไม้คันมือมาก

มันรู้สึกเหมือนตัวหนอนที่ถูกดึงออกมา และอยู่ไม่สุขไปสักพัก

เขาลูบผมยาวของธิชา แล้วปล่อยให้เธอทำตามใจ

ท่าทางของธิชาดูประหม่าเล็กน้อย และดูตื่นเต้นเล็กน้อย ในตอนแรกข้อมือของเธอจึงสั่นเล็กน้อย

โชคดีที่ดนัยกฤตเพิ่งอาบน้ำไป บนตัวของเขาจึงมีกลิ่นหอมสดชื่นมาก

เดิมทีธิชาก็ไม่ชอบทำแบบนี้ แต่ในเวลานี้เธอไม่มีความไม่เต็มใจเลยสักนิด

ยิ่งพอเห็นเธอก้มตัวลง แล้วจับของเขาไว้ …

ในสมองจินตนาการไปถึงสิ่งที่ปุณิกาบรรยายขึ้นมา

ปุณิกาพูดว่า ตอนที่ดนัยกฤตออกไปทำธุระข้างนอก เธอคอยบริการให้เขาตอนอยู่ในรถ และดนัยกฤตก็พอใจกับทักษะการใช้ปากของเธอมาก

ธิชานึกถึงเรื่องนี้ ในใจของเธอก็สะอึก

สิ่งที่ปุณิกาทำได้ มันไม่มีเหตุผลเลยที่เธอจะเงอะงะกว่าคนอื่น

……

หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างหน้าชายหนุ่มตัวอ่อนมาก ร่างกายของเธอทั้งนุ่มนิ่มและหอมหวาน ถึงแม้ทักษะของเธอจะแค่ธรรมดามาก แต่เธอก็ทำดีที่สุดแล้ว

ธิชาเองก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เป็นเลย เพราะธาวินเคยสอนเธอมาบ้าง และมันดูมีประโยชน์มากในเวลานี้

ดนัยกฤตรู้สึกสงสารเธอ จึงระมัดระวังในการใช้แรงของเขา เหมือนกลัวจะทำให้เธอเจ็บ

เพราะปัญหาเรื่องขนาด ธิชาจะใส่เข้าไปทั้งหมดก็ทำไม่ได้… แต่เพียงเท่านี้ ชายหนุ่มก็ค่อนข้างพอใจมากแล้ว

คงจะเป็นเพราะพึงพอใจมาก ไม่นานก็ถึงจุดสุดยอด.