รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 208 ท่านดนัยหลงฉันจนหัวปักหัวปำไปแล้ว

ตอนที่ธิชาได้ยินคำพูดของเขา ช่วงแรกใบหน้าของเธอก็ซีดไปทันที

จึงคิดว่าเขาเริ่มรำคาญเธอแล้ว และไม่อยากฟังคำพูดน้อยใจของเธออีกต่อไป

แต่พอเธอได้ยินประโยคหลัง ดวงตาของเธอก็เป็นประกายออกมา แล้วเธอก็มองมาที่เขาด้วยความประหลาดใจและไม่อยากจะเชื่อ

ดนัยกฤตลูบแก้มซ้ายของเธอเบา ๆ “เจ็บมากไหม?”

ธิชาอ้าปากเล็กน้อย หลังจากผ่านไปสักพักเธอก็เอ่ยถามเบาๆ “ไล่เธอไป… หมายความว่ายังไงคะ”

เธอถามแบบนี้ ไม่ใช่ว่าไม่เข้าใจจริงๆ ว่าดนัยกฤตหมายถึงอะไร

แต่เธอไม่แน่ใจ

เดิมทีเธอคิดว่า เพราะเรื่องนี้ ดนัยกฤตจะเพิกเฉยต่อปุณิกาสักช่วงหนึ่ง หรือแสดงท่าทีไม่พอใจก็ถือว่าหนักพอแล้ว

แต่เธอคิดไม่ถึงเลยว่า…บางทีผลลัพธ์อาจจะดีกว่าที่เธอคาดไว้ก็ได้

ในใจของเธอเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ ต้องถามให้ชัดเจน

ใบหน้าที่หล่อเหลาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความโกรธ แต่น้ำเสียงของเขายังคงอ่อนโยนมาก “เพราะเธอรังแกคุณ ผมก็ไม่เอาเธอ ก็ง่ายๆ แค่นี้ ทำไมเธอถึงไม่เข้าใจล่ะ?”

ธิชาคว้ามือของเขามาจับไว้ “คุณไม่เอาปุณิกาแล้วเหรอคะ? ”

เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า “อืม”

หัวใจของธิชาผันผวนอย่างรุนแรง

ปุณิกาทำให้เธอหมดความอดทนจริงๆ

ไม่ใช่แค่เพื่อแย่งชิงกับโมโหระหว่างผู้หญิงเท่านั้น

เดิมทีเธอก็เพิ่งมาอยู่กับดนัยกฤตได้ไม่นาน และเธอก็ยังไม่เข้าใจผู้ชายคนนี้มากเท่าไหร่ และยิ่งไม่คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมโดยรอบ

ถ้าเธอทนได้ เธอก็จะยอมทน แต่นิสัยของปุณิกานั้นยากจะทนได้จริงๆ

สมมุติว่าถ้าคราวนี้เธอไม่ทำอะไรเลย แล้วยอมให้ครั้งแล้วครั้งเล่า ใครจะรู้ว่าสามเดือนหลังจากนี้เหตุการณ์จะเป็นยังไง

ตอนที่เธอรู้ว่าเธอถูกธาวินส่งไปเป็นสินค้าแลกเปลี่ยน เธอรู้สึกช้ำใจ และเสียศักดิ์ศรีมาก

ในเวลานั้นเธอตั้งใจที่จะจากไปจริงๆ ถึงแม้จะต้องกลายเป็นคนเร่ร่อนไปตลอดชีวิต แต่เธอก็ไม่อยากผูกพันกับผู้ชายคนหนึ่งไปตลอดชีวิตเหมือนณิชานาฎ

แต่ต่อมาอารมณ์ของเธอก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป

เพราะพอได้อยู่กับดนัยกฤต…เธอมีความสุขมาก

ธิชาค่อยๆ สูญเสียการควบคุมความรู้สึกของตัวเอง เธอชอบผู้ชายคนนี้ ความชื่นชอบของผู้หญิงก็เรียบง่ายมาก ถ้าชอบใครก็ใช้ชีวิตอยู่กับคนนั้นให้มีความสุข

เธอไม่ได้คิดที่จะปีนขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งสูงสุด ขอแค่รักษาสถานการณ์ปัจจุบัน แค่นี้ก็ไม่เลวแล้ว

ตอนนี้เธอไม่มีอะไรแล้ว แม้แต่มารดาผู้ให้กำเนิดของเธอก็ยังทอดทิ้งเธอไป

แต่ธิชาก็ค่อยๆ ตระหนักได้ว่าการต่อต้านของเธอในตอนแรกเป็นเพียงเพราะความหยิ่งในศักดิ์ศรีเท่านั้นเอง

ที่จริงแล้ว ณิชานาฎไม่ได้โกหกเธอทุกอย่าง

ดนัยกฤตเป็นผู้ชายที่ดีมาก ไม่ว่าเขาจะมีท่าทียังไงกับคนอื่น อย่างน้อยเขาก็ปฏิบัติต่อตัวเองอย่างดี

ถ้าสามารถอยู่กับเขาได้ ก็ถือว่าได้ที่พักพิงที่มั่นคง

ถึงแม้ณิชานาฎจะเห็นแก่ตัวแค่ไหน เขาก็จะไม่ผลักลูกสาวของตัวเองเข้าไปในอ้อมแขนของพวกเจ้าเล่ห์ชั่วร้าย

และเพราะเหตุนี้ เธอจึงไม่ทนปุณิกาไม่ได้

เพราะปุณิกาไม่ชอบเธอ แม้แต่ผู้ชายที่อยู่ข้างกายเธอก็ยังคิดจะแย่งไปทั้งหมด

ธิชาเองมีด้านที่อ่อนแอ แต่ก็มีด้านที่โหดร้ายเช่นกัน

แทนที่จะยืนมองดนัยกฤตถูกผู้หญิงคนอื่นแย่งไป เธอใจแข็งมากกว่านี้ แล้วจับเขาไว้ให้แน่น

แต่เรื่องในวันนี้ ก็เป็นเพียงจุดเริ่มต้นแผนการของธิชา

เธอแค่อยากจะทำให้ดนัยกฤตเริ่มไม่ชอบปุณิกาขอแค่ไม่ระวังเรื่องเล็กก็จะกลายเป็นเรื่องใหญ่ได้ (เกิดเรื่องเขื่อนยาวนับพันลี้ มักถูกกองทัพมดเจาะจนพังทลาย) ถ้าความไม่ชอบนี้สะสมไปถึงระดับหนึ่ง สุดท้ายเธอก็จะได้รับชัยชนะ

แต่ธิชาคิดไม่ถึงว่า ดนัยกฤตจะตัดสินใจทำแบบนี้ออกมา… ไม่เอาปุณิกาแล้ว

……

ธิชาย่นจมูก จึงรู้สึกแค่ว่าท่าทางเธออาละวาดออกมาก่อนหน้านี้ ในสายตาของดนัยกฤตมันเกิดขึ้นได้น้อยครั้งมาก

เธอยกแขนขึ้นคล้องคอเขา แล้วขยับตัวเข้าหาเขา

“ถ้าเป็นอย่างนี้ ความร่วมมือระหว่างคุณกับท่านอวัช…”

ดนัยกฤตพูดอย่างเฉยเมย “ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับท่านอวัชไม่ใช่ว่าจะใช้ผู้หญิงคนหนึ่งมารักษาความสัมพันธ์ไว้ คุณไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนี้ ผมจะจัดการกับเรื่องนี้เอง”

ตอนนี้ธิชารู้สึกดีใจมาก ไม่เพียงแต่ดีใจ แต่ยังแอบหัวเราะอยู่ในใจด้วย

ปุณิกาหน้าตาดีไม่น้อย อายุยังน้อยแต่กลับมีใบหน้าที่โดดเด่น และเป็นนางแบบที่พอจะมีชื่อเสียงอยู่บ้าง รวมถึงปุณิกาที่โอ้อวดว่าตนเองได้รับความโปรดปรานต่อหน้าเธอ ธิชาคิดว่าดนัยกฤตชอบเธอมากจริงๆ

แต่เธอคิดไม่ถึงเลยว่า… ว่าจะจัดการได้ง่ายดายขนาดนี้

เธอดีใจสุดจะบรรยาย แต่กลับไม่กล้าแสดงท่าทีได้รับชัยชนะบนใบหน้าของเธอได้

บนสีหน้ายังประดับไปด้วยความกังวลใจ เธอจึงกอดชายหนุ่มตรงหน้าแน่นยิ่งขึ้น

หญิงสาวตัวนุ่มนิ่มในชุดนอน หน้าอกที่นุ่มและเต็มไม้เต็มมือ ถูไถอยู่ตรงหน้าเขาอย่างไม่รู้ตัว แล้วพูดด้วยความเขินอายว่า “แบบนี้ไม่ดีหรือเปล่าคะ ยังไงซะปุณิกาก็ยังมีประโยชน์กับคุณอยู่ เธอแค่ตบฉัน ไม่ได้ทำอะไรให้คุณเสียหาย คุณทำร้ายจิตใจเธอแบบนี้ ถึงแม้ท่านอวัชจะไม่พูดอะไรต่อหน้าคุณ แต่ก็คงคิดอยู่ในใจ แล้วก็… ถ้าข่าวนี้แพร่ออกไป ก็คงไม่น่าฟังมาก ผู้คนภายนอกจะพูดว่า ‘ท่านดนัยหลงฉันจนหัวปักหัวปำไปแล้ว เพื่อนางจิังจอกอย่างธิชา ฉันไม่ต้องการแม้แต่คนของท่านอวัชก็ไม่เอาแล้ว …”

ดนัยกฤตหัวเราะออกมา และยังหัวเราะหนักมาก เขายื่นมือออกมาแล้วบีบปลายจมูกของธิชาเบาๆ แล้วถามด้วยรอยยิ้มว่า “คุณเจ็บที่หน้าไม่ใช่เหรอ? ตอนพูดไม่เจ็บหรือไง ทำไมคุณถึงพูดมากแบบนี้