รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 206 ที่รัก ผมช่วยคุณประคบหน้าก่อน

พอภายในห้องสว่างขึ้น ดนัยกฤตก็เห็นรอยฝ่ามือสีแดงบนแก้มซ้ายของธิชา พอสัมผัสโดน จึงรู้สึกร้อนเล็กน้อย มีร่องรอยของอาการบวมเล็กน้อย

จากนั้นดวงตาของเขาก็เฉียบคม น้ำเสียงของเขาเคร่งเครียดมาก ก่อนจะถามอย่างเคร่งขรึมว่า “รอยนี้ได้มาจากไหน”

ธิชาหันหน้าหนี แววตาของเธอเต็มไปด้วยอาการต่อต้าน ราวกับไม่อยากให้ใครเห็นรอยแผลที่ได้รับบาดเจ็บบนแก้ม

ดนัยกฤตถามด้วยน้ำเสียงสงสัยเล็กน้อย “ปุณิกาทำร้ายคุณเหรอ”

เขาไปพูดแบบนี้ออกไปยังดี พอเอ่ยปากพูด ดวงตาที่หนักอึ้งของธิชาก็กะพริบตาและน้ำตาก็ไหลออกมาทันที

ในดวงตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความปวดใจ จึงรีบกอดเธอไว้ “ขอโทษ ผมคิดไม่ถึงว่าปุณิกาจะใจกล้าถึงขนาดนี้ ผมเคยเตือนเธอแล้ว ให้เธออย่ามาหาเรื่องคุณ ทำไมพวกคุณถึงทะเลาะกัน ถึงขั้นลงไม้ลงมือกันแบบนี้”

ธิชาไม่ได้พูดอะไร แค่ร้องไห้ออกมาเงียบๆ

ตอนนี้เธอไม่ได้พูดอะไร แต่ดนัยกฤตก็ไม่ได้บังคับเธอ

บางทีอาจเป็นเพราะปวดใจมาก หรือเพราะรู้สึกผิด เขาจึงกอดปลอบธิชาอยู่นาน

ปล่อยให้เธอร้องไห้ และปล่อยให้เธอกลั้นอารมณ์ไว้

เหมือนความอดทนอย่างมากที่ผุดขึ้นมา จึงกอดปลอบเธอโดยไม่สนใจอะไรอีก

เหมือนกำลังปลอบลูกสาวที่ดื้อรั้นของตัวเอง

รอจนธิชาที่อยู่ในอ้อมกอดค่อยๆ สงบลง

เขาถึงได้พูดออกมา “ปุณิกากล้าลงไม้ลงมือกับคุณ ผมไม่มีวันยกโทษให้เธอแน่ๆ ฉันสัญญาว่าจะเอ็นดูคุณ แน่นอนว่าต้องไม่ยอมให้ใครมารังแกคุณได้ หยุดร้องไห้ได้แล้ว เดี๋ยวตาจะบวมเอาได้ เรื่องนี้ผมจะจัดการให้เรียบร้อย จัดการจนกว่าคุณจะพอใจไปเลย”

ธิชาอารมณ์ดีขึ้นเล็กน้อย และมีกำลังที่จะโต้ตอบกับเขาแล้ว

เธอจึงเบ้ปาก ก่อนจะเริ่มบ่นพึมพำอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ “คุณจะเอ็นดูฉันได้ยังไง? ฉันไม่เชื่อคุณอีกต่อไปแล้ว เมื่อตะกี้คุณยังดุมากไม่ใช่เหรอคะ ฉันคิดว่าท่านดนัยจะทิ้งรอยฝ่ามือไว้ที่ใบหน้าอีกข้างของฉันซะอีก”

ดนัยกฤตอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ “อย่าใส่ร้ายผมจะได้ไหม ที่รัก ฉันเคยทำร้ายคุณเมื่อไหร่กัน ผมไม่กล้าทำร้ายคุณหรอกนะ เมื่อก่อนไม่เคย จากนี้ไปก็ไม่ทำ เราลงไปข้างล่างก่อนเถอะ ผมจะช่วยประคบร้อนให้ พรุ่งนี้จะได้ไม่บวมไปมากกว่านี้”

ธิชาถูกเขาจับมือเดินลงบันได แล้วเดินไปพร้อม ๆ กัน ถึงแม้นี่จะเป็นครั้งแรกที่เธอเล่นใหญ่ขนาดนี้ แต่เธอก็รู้สึกว่าเธอเล่นได้ดีมาก และต้องขอบคุณที่ป้าส้มร่วมมือกับเธอด้วย

เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่โกหกจนเป็นนิสัย เรื่องนี้ดนัยกฤตรู้ดี

ถึงแม้ตอนนี้ดนัยกฤตจะยังไม่ได้ลงโทษปุณิกา แต่ธิชาจับความรู้สึกของเขาไว้แน่น และยังมองเห็นความปวดใจในสายตาของเขาด้วยตาของตัวเอง

เธอแอบสรุปในใจ ครั้งนี้ เธอน่าจะชนะแล้ว

ดนัยกฤตสั่งให้ในครัวต้มไข่ และไข่ที่ต้มสุกแล้วก็ถูกนำออกมาให้อย่างรวดเร็ว

ถึงแม้จะยังไม่เข้าใจว่าเอาไข่มาทำอะไร ดังนั้นตอนนำออกมาจึงไม่ได้ปอกเปลือก

ดนัยกฤตแกะเปลือกไข่ด้วยมือของตัวเอง จากนั้นก็ค่อย ๆ กดลงบนแก้มที่แดงและบวมเล็กน้อยของเธอ แล้วกลิ้งไปมาอย่างเบามือ

เขาทำอะไรก็จริงจังมาก ช่วยลดอาการบวมบนใบหน้าของเธอด้วยสีหน้าจริงจัง

ธิชาสังเกตสายตาของเขาอยู่ตลอด และรู้สึกว่า ความโมโหที่เธอได้รับในตอนบ่าย ดูเหมือนจะไม่ทรมานขนาดนั้นแล้ว

แม้แต่รอยตบบนใบหน้า ก็ดูไม่เจ็บขนาดนั้นแล้ว

เขาใช้ไข่นวดให้อยู่สิบกว่านาที แล้วเป่าเบาๆ ก่อนจะถามอย่างอ่อนโยน “ดีขึ้นหรือยัง ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า”

ที่จริงแล้วธิชาเกือบจะลุ่มหลงไปกับความอ่อนโยนของเขาแล้ว

แต่ใบหน้าของเธอยังคงเย็นชา แล้วตอบเรียบๆ ว่า “ดีขึ้นบ้างแล้ว”

พอเห็นว่าเธอดูอารมณ์ดีขึ้นบ้างแล้ว ดนัยกฤตจึงจูบที่หน้าผากของเธอ แล้วกุมมือเล็ก ๆ ของเธอไว้ แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “เรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีกในอนาคต คุณยกโทษให้ผม ได้ไหม”

ธิชาถอนหายใจออกมา “ไม่ใช่คุณที่ทำร้ายฉันสักหน่อย จะให้ฉันให้อภัยคุณจะมีประโยชน์อะไร สุดท้ายคำพูดของฉันก็ไม่มีน้ำหนักมากพอ ทุกคนต่างก็รู้ว่าเพราะธาวินเบื่อฉันแล้วจึงถูกยกให้คุณ ฉันไม่มีภูมิหลัง ไม่มีใครให้พึ่งพิง ไม่ว่าใครก็สามารถดูถูกเหยียดหยามฉันได้ ยังไง… ฉันก็ไม่มีคนปกป้อง ถึงจะทำร้ายฉัน ฉันก็ทำอะไรพวกเขาไม่ได้”

ดนัยกฤตพูดอย่างเคร่งขรึม “พูดบ้าๆ ผมไม่ปกป้องคุณจะได้ยังไง ครั้งนี้เพราะผมไม่รู้ ถ้าผมรู้ ผมคงไม่ให้โอกาสใครทำให้คุณขายหน้า ตอนนี้คุณบอกผมได้หรือยัง ว่าทำไมปุณิกาถึงทำร้ายคุณ”

ธิชาเริ่มพูดจากจี้ไข่มุกสีชมพู แล้วบอกเล่าออกมาตามที่ปุณิกาทำทั้งหมด

คำพูดของปุณิกาถึงแม้จะร้ายกาจไม่น่าฟัง เธอไม่จำเป็นต้องแต่งเติมอะไรเลย เธอจึงเล่าให้ดนัยกฤตฟังตามคำเดิมที่อีกฝ่ายพูดก็เพียงพอแล้ว

เธอพูดไปด้วย สังเกตสีหน้าของชายหนุ่มอย่างระมัดระวังไปด้วย

ตอนที่ดนัยกฤตได้ยินเรื่องมีอะไรในห้องทำงาน…และได้ยินปุณิกาคุยโอ้อวดว่าเธอจะขับไล่ธิชาออกจากที่นี่ภายในสามเดือน ใบหน้าของเขาก็เคร่งเครียดเป็นอย่างมาก แม้แต่สายตาของเขาก็ยังโหดเหี้ยมมากขึ้นด้วย

ธิชารู้ว่าจะใจร้อนไม่ได้ รู้ว่าถึงตรงไหนควรจะหยุด เธอเองก็ขี้เกียจเกินกว่าจะพูดอะไรให้ธิชาเสื่อมเสียชื่อเสียง

“ฉันไม่อยากฟังเรื่องระหว่างพวกคุณเลยด้วยซ้ำ คุณมีอะไรกับเธอยังไง… มาบอกฉันทำไม ฉันรู้สึกขยะแขยงมาก! ปุณิกาพูดสิ่งเรื่องพวกนี้ เห็นได้ชัดว่าจงใจทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยง ทำไมฉันต้องทนกับเรื่องพวกนี้ด้วย ฉันยังทนทุกข์ทรมานจากธาวินมาไม่พออีกหรือไง?”

“ฉันแค่บอกให้เธอหลังจากนี้ไม่ต้องมาที่นี่อีก คืนความสงบสุขให้ฉัน แต่เธอคงคิดว่าน้ำเสียงของฉันไม่ดี ก็เลยลงมือกับฉัน”