รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 205 ถ้ากล้าไปก็ลองดู ผมจะตีขาคุณให้หักเลย

เดิมทีธิชาก็ไม่ใช่พวกไม่รู้ความ ต่อหน้าดนัยกฤตเธอมักจะทำตัวดีมาโดยตลอด

ในเวลานี้เอง ดนัยกฤตก็พูดเสียงดังขึ้นอีก แล้วเสียงของเขาก็เข้มงวดมาก

เดิมทีเขานึกว่าธิชาจะยอมอ่อนให้บ้าง มีปัญหาที่ไม่พอใจ เปิดประตูออกมาพูดให้ชัดเจนก็ได้แล้ว

แต่ครั้งนี้ธิชาเหมือนจะอาละวาดหนักกว่าปกติ

ไม่ว่าเขาจะเกลี้ยกล่อมยังไง ในห้องก็ยังเงียบกริบ ประตูก็ยังปิดสนิท ไม่ไว้หน้าให้ท่านดนัยที่ทุกคนหวาดกลัวหวาดกลัวเลย

ทางฝั่งป้าส้มที่ไม่ว่าจะหายังไงก็หากุญแจไม่เจอ

ดนัยกฤตหมดความอดทน เขาเอื้อมมือไปจับลูกบิดประตู ก่อนจะมีเสียง “คลิก” ดังขึ้นมา เขาพังลูกบิดประตูลงด้วยมือเปล่า

ป้าส้มหน้าซีด เหมือนตกใจมาก แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร

เพียงแค่ยืนมองดนัยกฤตผลักประตูเข้าไป หลังจากเขาเดินเข้าประตูไป บานประตูก็เคลื่อนปิดตามหลังเขาทันที

ชายหนุ่มก้าวขายาว ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมเล็กน้อย ไม่ช้าเขาก็เห็นธิชา

ในแวบแรกธิชาไม่ได้ดูแตกต่างไปจากเดิมเลย เหมือนกับหน้าตาปกติของเธอ

เธอกำลังนั่งกอดเข่าอยู่ที่ข้างหน้าต่าง และบานหน้าต่างก็เปิดอยู่ ช่วงนี้เริ่มเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว ลมหนาวพัดเข้ามา แม้แต่เขาเองก็ยังรู้สึกหนาวเล็กน้อย

ธิชายังคงนั่งกอดเข่าเงียบ ไม่ขยับไปไหน

ดนัยกฤตเดินไปข้างหน้า มองดูท่าทางที่น่าสงสารแต่ก็ยังดื้อรั้นของเธอ คำตำหนิใดๆ ก็ทำใจพูดออกมาไม่ได้

เขาเอื้อมมือไปปิดหน้าต่าง จากนั้นก็นั่งลงบนขอบหน้าต่างที่ยื่นออกมา แล้วดึงร่างที่เย็นเฉียบของธิชาเข้ามากอดไว้

น้ำเสียงของเขาทั้งอ่อนโยนและเข้มงวดเล็กน้อย “อายุเท่าไหร่แล้ว จะประท้วงก็ไม่ว่า แต่มานั่งริมหน้าต่างโต้ลมหนาวมันหมายความว่ายังไง รู้ว่าทั้งรู้ว่าร่างกายอ่อนแอ ก็ยังจงใจให้ลมพัดจนไม่สบายให้ผมรู้สึกปวดใจใช่ไหม”

ถึงแม้คำพูดของดนัยกฤตจะดุ แต่สายตาของเขาก็เต็มไปด้วยความสงสาร ฝ่ามือใหญ่ของเขากุมมือที่เย็นเฉียบของเธอไว้ แล้วนวดเบาๆ

ธิชายิัมเยาะ สายตาของเธอยังคงมองออกไปนอกหน้าต่าง ท่าทางเหมือนหมดอาลัยตายอยาก

สักพักเธอก็พูดออกมาอย่างน้อยใจ “ในสายตาของท่านดนัย ฉันก็เป็นแค่ผู้หญิงที่ไม่มีเหตุผลใช่ไหมคะ ฉันดูน่าสงสารและน่าหัวเราะมากขนาดนั้นเลยหรือไง?”

คำพูดของเธอแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน มีเหรอที่ดนัยกฤตจะฟังไม่ออก

ถึงแม้เขาจะอารมณ์เสีย แต่สุดท้ายก็ยังใจอ่อน

เขาเอื้อมมือมาหยิกหน้าเธอเบาๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงกึ่งดุกึ่งล้อเล่นว่า “ถ้าไม่ใช่ไม่มีเหตุผล คุณก็ต้องเล่ามาให้ผมฟังก่อนว่าเรื่องมันเป็นมายังไง คุณไม่ยอมพูดอะไร แล้วผมจะช่วยคุณได้ยังไงกัน หืม?”

เขาพูด พร้อมกับบีบแก้มเธอเล็กน้อย เห็นได้ชัดเขาไม่ได้ใช้แรงมาก แต่ธิชากลับส่งเสียง “ซี๊ด” ดังออกมา

อาจเป็นเพราะดนัยกฤตไม่ทันได้สนใจ จึงไม่ทันสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ

แต่ธิชากลับยกมือผลักแขนของเขาออกไป พร้อมกับขยับตัวหนีออกจากอ้อมกอดของเขา ก่อนจะกระโดดลงจากลงบนพื้น แล้ววิ่งหนีไปด้วยเท้าเปล่า

เธอวิ่งเข้าไปในห้องแต่งตัวของเธอ แล้วหยิบกระเป๋าเดินทางขนาดเล็กที่ลากมาจากบ้านธนาภูวนัตถ์ในตอนนั้นออกมา

ชายหนุ่มรีบเดินตามหลังเธอมา พอเห็นว่าเธอกำลังทำอะไร สีหน้าของเขาก็บึ้งตึงขึ้นมาทันที

“ธิชา คุณกำลังจะทำอะไร คิดจะทรยศหรือไง?”

ดนัยกฤตไม่ใช่ผู้ชายที่โกรธไม่เป็น เขาอ่อนโยนกับธิชา อีกทั้งยังยอมให้ผู้หญิงคนหนึ่งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าธิชาจะทำตามใจตัวเองเพราะถือว่าเขาโปรดปรานได้

ธิชาวางกระเป๋าเดินทางลง แล้วคุกเข่าลงโดยไม่พูดอะไร จากนั้นก็เปิดกระเป๋าออก ก่อนจะยัดเสื้อผ้าเข้าไป

สีหน้าของชายหนุ่มบึ้งตึงมากขึ้น เหมือนมีเมฆดำปกคลุม เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป รีบเดินเข้าไปเตะกระเป๋าเดินทางกระเด็นไปไกล

ธิชาตกใจกลัวจนมือสั่นขึ้นมา

“คุณดนัยกฤต นี่คุณ!” ดวงตาของธิชาแดงก่ำ “คุณทำเกินไปแล้วนะ!”

ดนัยกฤตกระชากตัวเธอขึ้นจากพื้นอย่างรุนแรงและหยาบคาย เขากัดฟันกรอดแล้วพูดว่า “เป็นผมที่ทำมากเกินไปเหรอ ธิชา ฉันดีกับคุณไม่พอ หรือผมไปทำอะไรให้คุณ คุณคิดว่าที่นี่คุณอยากจะมาก็มาอยากจะไปก็ไปง่ายๆ หรือไง ถ้ากล้าไปก็ลองดู ผมจะตีขาคุณให้หักเลย”

ฟ้าดินเป็นพยาน เขาไม่อยากที่จะดุเธอเลย แต่ผู้หญิงคนนี้อาละวาดขึ้นมามันน่าโมโหมาก เขาโกรธจนกัดฟันกรอด แต่ก็ทำร้ายเธอไม่ลง จึงได้แต่ใช้คำพูดที่รุนแรงข่มขวัญเธอเท่านั้นเอง

แต่เขาเพิ่งดุเธอไปคำหนึ่ง หญิงสาวตรงหน้าก็ตาแดงก่ำ ก่อนที่น้ำตาเม็ดใหญ่จะไหลออกมา

เธอก้าวถอยหลังด้วยเท้าเปล่าไปหลายก้าว ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น “คุณตีฉันให้ตายไปเลยก็ได้ คุณตีฉันให้ตาย ฉันจะได้ไม่เป็นหนี้คุณอะไรอีก คุณดนัยกฤต ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ให้คนรังแกแล้ว คุณไม่ใส่ใจฉันเลยด้วยซ้ำ ฉันทนมาพอแล้ว! ถึงต้องไปเป็นขอทานข้างถนนก็ยังสบายใจกว่าอยู่ที่นี่กับคุณ!”

ดนัยกฤตทั้งร้อนใจและหงุดหงิด ในใจเดาว่าเธอกับปุณิกาคงจะทะเลาะกัน แต่คิดไม่ออกว่าปุณิกาจะทำอะไรที่รุนแรงกับเธอ

เขาเคยเตือนไปแล้ว ปุณิกาจะกล้าทำได้ยังไง?

เขาเดินไปข้างหน้า อาจเป็นเพราะกลัวว่าธิชาจะหนีไป จึงอุ้มเธอขึ้นมา แล้วโยนเธอลงบนโซฟานุ่มที่อยู่ด้านข้าง

เขายื่นมือออกและบีบแก้มของเธอทั้งสองข้าง แล้วพยายามระงับความโกรธพูดขึ้นมาว่า “ปุณิกาทำอะไรคุณกันแน่ อย่างน้อยคุณก็ควรจะเล่ามาให้ชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้น!”

ธิชาส่งเสียงร้องออกมา และได้ยินเธอบอกว่าเจ็บ

ดนัยกฤตถึงได้ปล่อยมือ แล้วมองไปที่แก้มของเธอ ทั้งที่เขาไม่ได้ใช้แรงอะไรมาก จะทำให้เธอเจ็บได้ยังไงกัน

เขารู้สึกสงสัย จึงเอื้อมมือไปเปิดไฟให้สว่าง