รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 203 เธอคิดว่าท่านดนัยปกป้องเธอ หรือปกป้องฉัน

สีหน้าของธิชาเปลี่ยนเป็นซีดเผือด

ตั้งแต่แขนซ้ายของเธอได้รับบาดเจ็บ… ดนัยกฤตอยู่กับเธอทุกคืนจริงๆ

อยู่ทานอาหารเย็นด้วย อีกทั้งยังดูละครเป็นเพื่อนเธอ และสุดท้ายก็นอนหลับไปด้วยกัน

ธิชาไม่รู้ว่าเมื่อก่อนเขาจัดการกับคู่ควงแต่ละคนของเขายังไง

แต่อย่างน้อยช่วงนี้ เขานอนอยู่กับเธอจริงๆ

การยั่วยุอย่างหนักของปุณิกา ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกโกหกและหลอกลวง

ปุณิกาเห็นใบหน้าของเธอที่ซีดมากขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายก็ยิ้มอย่างพึงพอใจออกมา

“เธอรู้ไหมว่าฉันมาจากไหนทุกวันนี้ เธอคงจะคิดไม่ถึงสินะ แทบทุกเที่ยงวัน ฉันอยู่กับท่านดนัย กินข้าวกลางวันกับเขา สนุกด้วยกันสักพัก พอเหนื่อยแล้ว ถึงได้สั่งคนขับพาฉันมาเยี่ยมเธอที่นี่”

เลือดในร่างกายของธิชามีแนวโน้มที่จะจับตัวเป็นก้อน

นิ้วมือของเธอสั่นเทาเล็กน้อย รู้สึกแค่ว่าตอนที่ปุณิกาพูดข้างหูเธอไม่ชอบเอามากๆ เธออยากหลบออกมาเล็กน้อย

แต่ปุณิกาไม่ให้โอกาสเธอหลบเลย

ธิชาถอยหลังหนีออกมา เธอก็ขยับเข้าหา

ริมฝีปากนุ่มของเธอเปิดและปิดแนบติดกับใบหูของธิชา แล้วพูดเหมือนจริงมาก “เธอคงจะเดาได้ว่าฉันเล่นอะไรกับเขาทุกเที่ยงนะ ท่านดนัยยังอยู่ในวัยสามสิบต้นๆ กำลังอยู่ในวัยที่เลือดร้อน เธอทำให้เขาพอใจไม่ได้ ตอนเที่ยงของทุกวัน หลังจากกินข้าวกลางวันเสร็จเขาก็เริ่มมีอะไรกับฉัน เริ่มจากโต๊ะไปถึงโซฟา และจากโซฟาไปจนถึงพื้นพรม … บางครั้งตอนที่เขาออกไปทำธุระข้างนอก ฉันก็อยู่กับเขาในรถ ภายในรถมีพื้นที่กว้างขวางพอ คนขับก็ขับได้นิ่งมาก ไม่ส่งผลต่อการมีอะไรกัน โดยเฉพาะตอนที่คนขับขับอยู่ข้างหน้า และท่านดนัยกับฉันมีอะไรกันอยู่ด้านหลัง ฉันว่ามันน่าตื่นเต้นมากเลยล่ะ …”

“ท่านดนัยชอบฉันใช้ปากให้มากที่สุดเลย เขามักจะชมเชยว่าฉันใช้ปากเก่ง ถึงแม้ฉันจะไม่มีประสบการณ์มากนัก แต่ฉันก็พยายามอย่างหนัก ริมฝีปากของฉันก็นุ่ม ลิ้นของฉันก็ลื่น ลำคอของฉันก็ตึงแน่น ท่านดนัยบอกกับฉันเองว่าเขาชอบให้ฉันใช้ปากให้ที่สุดเลย”

หลังจากพูดจบ ปุณิกาก็มองดูใบหน้าที่งดงามของธิชาเปลี่ยนสีหน้าไปมา

ในที่สุดเธอก็พึงพอใจแล้วลุกขึ้นยืน ก่อนจะมองไปที่เธออย่างผู้ชนะ “พี่ธิชา ที่ฉันพูดเรื่องนี้กับพี่ ไม่ได้อยากจะให้พี่โกรธนะ ฉันแค่บอกความจริงให้ได้รู้เท่านั้นเอง พี่แค่ฟังไว้ก็พอ อย่าเอาเรื่องนี้ไปฟ้องท่านดนัยจะดีกว่า มันก็อาจจะจริง ถ้าท่านดนัยรู้ว่าฉันเอาเรื่องนี้มาบอกกับพี่ เขาคงจะไม่พอใจเอามากๆ แต่ถ้าพี่ทำลายความลับเล็กๆ ระหว่างฉันกับท่านดนัยไป เขาคงไม่พอใจเช่นกัน”

“มีเนื้อเพลงหนึ่งเขียนไว้นะ อืม… ชีวิตมันยากลำบากอยู่แล้ว เรื่องบางเรื่องอย่าเปิดเผยออกมาจะดีกว่า”

ปุณิกาเดินบิดเอวที่เรียวบางและอ่อนช้อยของเธอเดินจากไปทีละก้าว

ธิชาจ้องมองไปที่แผ่นหลังสีชมพูของเธอ ก่อนจะเรียกเธอไว้กะทันหัน

“ปุณิกา จากนี้ไปนอกจากฉันจะเชิญคุณ ไม่อย่างนั้นอย่ามาโดยไม่ได้รับเชิญ เวลานี้ของทุกวันเป็นเวลาพักผ่อนของฉัน”

ปุณิกาหรี่ตาลง แล้วมองไปที่เธออย่างไม่อยากจะเชื่อ

เธอคงคิดไม่ถึงว่าธิชาจะอ่อนแอขนาดนี้ แค่คำพูดเพียงไม่กี่คำก็ทำให้เธอโกรธจนทนไม่ไหวอย่างนั้นเหรอ?

ปุณิกาเอ่ยพูดอย่างดูถูก “ฉันจำได้ว่าเธอเคยบอกว่า คฤหาสน์ตระกูลภักดิภูมิเมธีแห่งนี้เป็นทรัพย์สินภายใต้ชื่อของท่านดนัย และยังไม่ได้โอนชื่อให้คุณ ทำไมคุณถึงมาได้ แล้วฉันมาไม่ได้กัน”

ธิชาพูดอย่างเย็นชา “นี่คือบ้านที่คุณดนัยกฤตให้ฉันพักอาศัย คุณเองก็มีที่พักของคุณเช่นกัน เว้นแต่คุณจะไม่พอใจกับบ้านพักที่คุณใช้ความบริสุทธิ์แลกมา อยากจะให้เปลี่ยนเจ้าของ”

ปุณิกาได้ยินว่าเธอคิดจะยึดครองบ้านพักของเธอ แน่นอนว่าต้องไม่พอใจมาก แต่เธอไม่ได้จริงจังกับมัน แต่ตอบกลับยิ้มๆ “งั้นก็คอยดูกันต่อไป เดือนหน้ากาสิโนใหญ่ของท่านดนัยกำลังจะเปิดกิจการ เป็นกิจการที่ถูกต้องตามกฎหมายด้วย เขากำลังขอร้องคุณพ่อของฉันให้ช่วยเขาดำเนินเรื่อง เธอคิดว่าถ้าเราสองคนทะเลาะกันจนแตกหักท่านดนัยจะปกป้องฉัน หรือปกป้องคุณ”

แม้ว่าท่าทีของธิชาจะแข็งทื่อ แต่ในใจกลับไม่ได้ร้อนรน

เธอเคยถูกรังแกแบบนี้มาแล้วครั้งหนึ่ง

ผู้ชายพวกนี้ล้วนแต่เห็นอำนาจและผลกำไรสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด

ธาวินสามารถแต่งงานกับตระกูลมงคลวัชรกุลเพื่อธุรกิจจำนวนสิบพันล้าน และเพื่อบัตรเลือกตั้งยี่สิบกว่าใบถึงกับยอมส่งผู้หญิงของเขาขึ้นเตียงของศัตรู

ดนัยกฤตรู้จักเธอยังไม่ถึงครึ่งปี ธิชาไม่รู้ว่าเขาจะเลือกยังไง

ปุณิกาเหมือนจะเดาความคิดของเธอออก จึงหัวเราะดังมากขึ้นเรื่อยๆ

“พี่ธิชา ฉันรู้ว่าคุณมีคุณค่ามากน้อยแค่ไหน และเธอเองก็น่าจะรู้ตัวเองดี คุณธาวินไม่เอาคุณแล้ว ถึงได้ยกเธอให้กับท่านดนัย เธอก็เป็นได้แค่ตัวหมากที่ใช้ในการแลกเปลี่ยน ตอนนี้เธอกับคุณธาวินไม่เกี่ยวข้องกันแล้ว และเธอช่วยงานอะไรท่านดนัยก็ไม่ได้ เป็นแค่ผู้หญิงที่ทำได้แค่กางขาของเธออยู่บนเตียงเท่านั้น”

สีหน้าของธิชาเปลี่ยนเป็นซีดเผือดไปทันที

ปุณิกาคิดว่าตนเองได้รับชัยชนะครั้งใหญ่

พอได้รับชัยชนะครั้งหนึ่ง เธอคิดว่าธิชายัยปีศาจคนนี้คงไม่กล้าที่จะได้ใจต่อหน้าเธอไปสักพัก

ในช่วงที่เธอกำลังจะเดินออกไป

ธิชาที่นั่งอยู่ห่าง ๆ ก็พูดอย่างเรียบนิ่ง “ฉันบอกคุณแล้วว่าจากนี้ไปอย่ามารบกวนฉันอีก ฉันหวังว่าคุณจะเข้าใจ ถ้าคุณไม่ฟัง ฉันก็ช่วยคุณไม่ได้แล้ว”

ปุณิกากลอกตามองบน แล้วปิดประตูอย่างไม่ใส่ใจแล้วเดินจากไป

ถ้าจะพูดว่า ทุกคำที่ปุณิกาพูดก่อนหน้านี้ กระตุ้นอารมณ์ของธิชาได้สำเร็จ

ถ้าอย่างนั้นคำพูดสุดท้ายที่พูดเรื่องที่ธาวินส่งเธอให้คนอื่น ทำให้ขีดความอดทนของธิชาหมดลงไปทันที