รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 186 ความสุขตามปุถุชนทั่วไปของเถ้าแก่ดนัย
ธิชาหน้าแดงแจ๋ และฝืนบังคับน้ำตาที่กำลังเอ่อล้นในเบ้าตาของตนเองให้อดกลั้นเอาไว้ก่อน
เธอกัดริมฝีปากเอาไว้ และหลับตาลง ไม่ยอมส่งเสียงอะไรออกมาอีก
ดนัยกฤตพอใจกับพฤติกรรมฝืนกลั้นของเธอ แม้ว่าไม่สามารถปล่อยพันธนาการที่มือและเท้าได้ทั้งหมด เมื่อเอามาเปรียบเทียบกับครั้งที่แล้วถือว่าเป็นความสุขของมนุษย์ทั่วไปแล้ว
หลังจากเสร็จกิจในการร่วมรักเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ธิชานอนหงายหน้าหมดเรี่ยวแรงอยู่บนเตียง เหนื่อยถึงขึ้นไม่อยากจะขยับนิ้วแม้เพียงเล็กน้อยก็ตาม
ส่วนดนัยกฤตนั้นกลับไม่รู้สึกอิ่มหนำสำราญสักนิด ในทางกลับกันพลันกางต้นขาเธอให้แยกออกเพื่อเริ่มรอบใหม่และเริ่มหยอกล้อเธอไม่รู้จักจบจักสิ้น…
ธิชาอายเหลือเกิน จนอยากจะใช้เท้าถีบเขาสักครั้ง ทว่าบริเวณน่องขากลับเจ็บจนไร้เรี่ยวแรง
จนเธอรออยู่ชั่วครู่และเห็นว่าเขาไม่ได้แสดงท่าทางจะหยุดมือเลย จนเริ่มบ่นพึมพำจนหน้าแดงแจ๋ “มีอะไรให้มองนักหนา ผู้หญิงก็เหมือนๆ กันทั้งนั้นไม่ใช่เหรอไง? คุณมีผู้หญิงอยู่ด้วยตั้งเยอะแยะ ยังมองไม่พออีกเหรอไง?”
คำพูดคำจาอันสื่อความหมายอาการหึงหวงของธิชาไม่เพียงทำให้เขารู้สึกไม่รังเกียจ แต่ยังทำให้เขาสนใจจนต้องการหยอกล้อเธอกลับ
เขาไม่เพียงแต่ไม่ยอมปล่อยมือจากเธอ ในทางกลับกันยังแสร้งจงใจพินิจพิจารณาทุกซอกทุกมุม และพูดจาอย่างดูเป็นทางการ “ก็เพราะรู้สึกว่าคุณเป็นคนสวยมาตั้งแต่เกิดจึงมองหลายครั้งหน่อย ก่อนหน้านี้มีอยู่หลายครั้งที่แสงไม่พอ เลยมองไม่ถนัดตา สีชมพูระเรื่อแถมอวบอิ่ม ราวกับดอกบัวตูมที่ยังไม่บาน ถ้าผมไม่รู้เรื่องราวระหว่างคุณกับธาวินตั้งแต่แรก บวกกับเวลาคุณขึ้นเตียงก็จะร้องไห้ฟูมฟายอยู่ตลอด ผมจะคิดจริงๆ ว่าคุณเป็นสาวน้อยไร้เดียงสาจริงๆ ”
ใบหน้าร้อนผ่าวของธิชาใกล้จะระเบิดออกมาแล้ว
ยาที่เธอกินน่าจะหมดฤทธิ์แล้ว และไม่มีความรู้สึกทรมานแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูร่างกาย
ถึงอย่างไรเธอกับดนัยกฤตถือว่ายังไม่ได้สนิทสนมกันเป็นพิเศษ การพูดกันอย่างตรงไปตรงมากับเขาได้สำหรับเธอแล้วมันคือเส้นตายของเธอที่สุดแล้ว
หลังจากที่เขาเสร็จสิ้นภารกิจเป็นที่เรียบร้อยแล้วจำต้องสำรวจและดื่มด่ำรสชาติอย่างละเอียดถี่ถ้วนอยู่สักพัก… จนทำให้เธอรำคาญจนขัดขืนอยู่ตลอดเวลา
เธอดิ้นรนให้ขาทั้งสองซึ่งไม่มีเรี่ยวแรงมากนักให้หลุดออกมา ไม่ง่ายเลยที่สามารถดึงขาของตนเองกลับมาได้
ดนัยกฤตไม่รู้สึกรำคาญสักนิด แต่กลับโค้งตัวทาบทับลงและจูบริมฝีปากอันสวยงามของเธอ พลันอมยิ้มและพูดออกมา “ดูเหมือนว่าคุณพักผ่อนพอแล้ว ตอนนี้ร่างกายกลับฟื้นตัวกลับมาได้พอควร อย่าขี้เกียจอยู่เลย ลุกขึ้น เรามาต่อกันเถอะ”
ร่างกายอ่อนปวกเปียกเจ็บรวดร้าวของธิชาถูกเขาคว้าให้ลุกขึ้นจากเตียงทันที
เธอตกใจและเบิกตาโตจ้องมองมาทางเขาอย่างประหลาดใจ จนลืมหายใจไปชั่วขณะ
“คุณ ดนัยกฤต… คุณหมายความว่าอะไรคะ ยังจะเอาอีกเหรอคะ?”
เธอไม่ได้พูดเกินจริง แต่เพิ่งเสร็จกิจไปเมื่อครู่นี่เองนะ เธอยังรับรู้ถึงรสชาติร่างกายถูกดูดจิตวิญญาณไปหมดนั้นได้อยู่เลย…
ดนัยกฤตยิ้มและบีบใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา “เพิ่งจะรอบเดียวเอง คุณรู้สึกอยู่หรือเปล่า? เมื่อครู่ผมพูดคุยสนุกๆ กับคุณก็เพื่อให้คุณมีเวลาพัก เนื่องจากคุณธิชาไม่ชอบพูดคุยสนทนา เรารีบทำธุระสำคัญกันต่อเถอะ”
ธิชาไม่มีโอกาสขนาดจะขัดขืนด้วยซ้ำ
และถูกเขาจัดให้อยู่ในท่าหมาทันที
เมื่อเอามานับรวมกับครั้งแรกนั้นด้วย…
ครั้งนี้ถือเป็นรอบที่สามเอง…
เขากำลังจะปลดล็อกท่วงท่าใหม่แล้ว
ธาวินชอบท่วงท่านี้มากที่สุด และนี่ยังเป็นวิธีการที่ธิชาหวาดกลัวที่สุด
ไม่เพียงแต่ท่วงท่าเหมือนถูกหยามเกียรติ แต่เป็นเพราะว่าสายตาเธอมองไม่เห็นด้านหลัง ซึ่งมันมีความรู้สึกวิกฤตจากการโดนกระแทกกระทั้นจากการลอกเลียนแบบลักษณะท่วงท่า…
ธิชามีความรู้สึกอยากจะเอนตัวพักหายใจหายคอจริงๆ
ทว่าใช่ว่าเธอมองไม่เห็นดนัยกฤต..
ใบหน้าเธอแดงแจ๋ พลันคว้าข้อมือของเขาเอาไว้ พร้อมทั้งกล้าหาญชาญชัยในการวิงวอนร้องขอ “วันนี้ยกเลิกไปก่อนได้ไหมคะ ซึ่งทำตามที่หมอเฒ่าแพทย์แผนจีนโบราณพูดไว้ ร่างกาย ฉันอ่อนแอมายาวนาน จนทนรับไม่ไหว ถ้าคุณอยากได้จริงๆ เดี๋ยวฉันอมให้นะ…”
ดนัยกฤตยิ้มอย่างอ่อนโยน
ราวกับแสงอาทิตย์สาดกระทบร่างกายของเธอทุกสัดส่วน จนอบอุ่นเหลือคณา
เขาลูบเส้นผมของธิชา พลันพูดคำพูดสื่อความหมายจนทำให้เธออยากจะตายไปต่อหน้าตรงนั้นเลย–
“ไม่ต้องรีบ เพิ่งทำสองครั้งเอง เมื่อครู่ก็ไม่ได้อะไรมากมายนี่ เดี๋ยวผมเหลือเวลาเอาไว้ให้คุณมาอมให้ผมนะครับ”
ธิชายอมรับชะตากรรมที่ถูกเขาลิขิตบันดาลให้เป็น
อาจจะเป็นเพราะว่าครั้งก่อนหน้านี้นั้น ร่างกายของเธอกลายสภาพอ่อนไหวและเปราะบางมากกว่าเดิม
ดนัยกฤตเพิ่งจะสัมผัสตัวเธอ เธอก็หดตัวเพื่อต้องการหลบหลีกไปทางด้านหน้า
เพิ่งหดตัวหนีได้แค่พริบตาเดียว ก็ถูกชายหนุ่มตบก้นลงมาหนึ่งครั้ง
ธิชาเจ็บจนอยากร้องไห้ออกมาทั้งที่ไม่มีน้ำตาไหลออกมา บริเวณช่วงเอวคอดถูกตรึงเอาไว้แน่นหนา สุดท้ายก็ถูกบีบให้ตอบสนองความถวิลหาอีกครั้ง…
……
ครั้งนี้ไม่รู้ว่าสาเหตุเพราะว่ายาหมดฤทธิ์หรือเปล่า หรือเพราะปัจจัยตำแหน่งในร่างกายนั้นอยู่ลึกเกินไปหรือไม่
เพราะแสดงถึงความทรมานและเนิ่นนานยาวเป็นพิเศษจนเห็นอย่างชัดเจน
ช่วงแรกเธอก็สบายเนื้อตัวมาก ทว่าไม่นานนักก็ทนไม่ไหว พลางร้องเสียงหลงและอยากหลบหลีกแทน
ซึ่งดนัยกฤตแสดงพฤติกรรมเผด็จการโหดร้ายป่าเถื่อนออกมาให้เห็นทุกอย่างชัดเจนอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน
เขาจับช่วงเอวของธิชา ไม่ให้โอกาสเธอได้หลีกหนีสักนิด
ธิชาอดทนอยู่สักพัก เพราะว่าคุกเข่าจนหัวเข่าเริ่มอ่อนแรงลงจริงๆ เมื่อเขากระแทกกระทุ้งใส่จนเซถลาล้มอยู่หลายครั้ง
ท้ายที่สุดเธอทนไม่ไหวจนร้องไห้วิงวอนอย่างเศร้าโศก “ไม่เอาแล้วค่ะ คุณรีบทำให้เสร็จสักทีได้ไหมคะ มันบวมมากแล้วค่ะ ได้โปรดเถอะค่ะ รีบเข้าหน่อย ฉันทนไม่ไหวจริงๆแล้วค่ะ …”
น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของชายหนุ่มที่อยู่ข้างหลังดังขึ้น “อดทนไว้หน่อยนะ ทั้งหมดนี่คุณเป็นคนก่อเรื่องขึ้นเอง และไม่เคยคิดเลยว่าผมรอคุณมานานมากแล้ว ความอัดอั้นของชายหนุ่มยิ่งนานเท่าไหร่ ความอัดอั้นที่เก็บสะสมมาเรื่อยยิ่งอึดมากขึ้น”
ธิชาใช่ว่าไม่เข้าใจหลักการพวกนี้ แต่ช่วงเอวของเธอจะหักจริงๆ แล้ว ขาก็รู้สึกใช้งานไม่ได้แล้ว
บริเวณตรงนั้น … รู้สึกเหมือนโดนเขากระทุ้งจนฉีกขาดและหมดสภาพไป
เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะขอร้องเช่นไรถึงจะได้ผล
จำได้ในตอนเด็กได้บังเอิญได้ยินณิชานาฎพูดคุยกับบรรดาแก๊งเพื่อนผู้หญิงถึงเรื่องบนเตียงอันเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคน
ณิชานาฎพูดว่า ผู้ชายไม่สนว่าจะอายุเท่าไหร่ และไม่สนว่าเด็ดดวงหรือไม่ เขาชื่นชอบมากที่สุดเมื่อผู้หญิงเอ่ยปากชมเขาตอนเข้าด้ายเข้าเข็มบนเตียง ชมให้สุดทาง ชมว่าเขาแข็งแกร่ง ชมเขาว่ายอดเยี่ยมที่สุด
ธิชาจำแค่กลยุทธ์นี้ได้ พลันเริ่มสะอึกสะอื้นทำตามนั้นทันที
“ท่านดนัยท่านเก่งมากเลยค่ะ เอาซะฉันสบายตัวมากเลยค่ะ…”
“เถ้าแก่ดนัยสุดยอดจริงๆ เวลามันนานขนาดนี้ แต่คุณช่างสุดยอดจริงๆ เลย ฉันก็แค่ลูกหมาลูกแมวผู้น่าสงสาร ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะได้ไหมคะ…”
ในตอนแรกดนัยกฤตยังไม่ได้สนใจอะไรมากนัก
และเริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายกับการที่เธอกรีดร้องขึ้นเรื่อย จู่ ๆ ก็อยากจะตีก้นเธอแรงๆ
หลุมพรางอันต่ำต้อยเช่นนี้ เขาสงสัยเป็นอย่างมากว่าเด็กสาวคนนี้ไปเรียนรู้มาจากหนังโป๊เรื่องไหนกันนะ
จนเขาถึงกลับหน้าดำคร่ำเครียดเมื่อได้ยินสิ่งที่เธอพูดออกมา พลันผิดหวังเป็นอย่างมาก
……
ไม่ง่ายเลยที่จะเสร็จสิ้นยกที่สอง
ธิชานอนพาดบนเตียงโดยไม่มีการกระดุกกระดิกแม้แต่น้อย
เธอรู้สึกว่าตนเองรับรู้ถึงเส้นขนานของความเป็นความตายว่ามันคืออะไรแล้วจริงๆ …
หลงเหลือแค่ครึ่งชีวิตที่เหลือ ซึ่งเป็นการหายใจพะงาบ ๆ ได้เพียงครึ่งเดียวเท่านั้นเอง
ดนัยกฤตเหล่ตามองลักษณะท่าทางเช่นนั้นของเธอ จนต้องหัวเราะเยาะให้เธออย่างหมดหนทาง ทว่ากลับใจอ่อนลง พลันยื่นมือออกไปดึงตัวเธอขึ้นมา เพื่อต้องการจะอุ้มเธอไปชำระร่างกาย
เวลาใช้พลังงานจนหมดเรี่ยวหมดแรงการได้แช่น้ำอุ่นๆ นั้นเป็นวิธีการผ่อนคลายที่เร็วที่สุด
ธิชาถูกเขาเกี่ยวแขนขึ้นจนถลาอยู่ในอ้อมกอด ในหัวสมองของเธอยังไม่ลืมเลือนคำพูดเมื่อครู่นี้ที่ดนัยกฤตพูดว่าครั้งที่สองก็ยังไม่ถึงไหนอะไรเลย…
เธอตกใจจนเบิกตาโตดั้งเดิม นัยน์ตาพลันน้ำตาคลอเบ้า และเริ่มร้องไห้คร่ำครวญด้วยอาการสั่นเทา “อย่า อย่าทำอีกเลยนะคะ ฉันจะตายจริง ๆ แล้ว ท่านดนัยคุณลองคิดดีๆ นะคะ ปล่อยฉันไปเถอะได้ไหมคะ? ไม่ใช่ว่าฉันจะอยู่กับคุณแค่ไม่กี่วันซะที่ไหน คุณจะหักหาญน้ำใจจนพาฉันไปตาย วันเวลาอีกยาวไกล ค่อยเป็นค่อยไปดีไหมคะ ถ้าเล่นสนุกกับฉันจนฉันเกิดพังไป ต่อไปก็ไม่สามารถเล่นสนุกได้แล้วนะ…”
สิ่งของเล็กๆ ผู้ซึ่งผิวพรรณขาวผุดผ่องเนียนละเอียดหอมละมุมกำลังจ้องมองเขาด้วยน้ำตาคลอเบ้า พอพูดไปได้ครึ่งประโยคพลันน้ำตาหยดลงมาเป็นเม็ด
ดนัยกฤตมองเห็นแล้วจนรู้สึกตลกขบขัน
เขาอุ้มธิชาเข้าไปในห้องน้ำ รอเวลาให้น้ำอุ่นไหลลงมาจนเต็มอ่างจึงเอาตัวเธอลงไปแช่
พลางโค้งตัวและเริ่มจุมพิตปลายจมูกเธอ น้ำเสียงแผ่วเบาเอาอกเอาใจ “ได้สิครับ วันนี้แค่นี้ก่อนแล้วกัน เวลาของพวกเรายังอีกยาวนาน อย่าร้องไห้เลยนะ ผมเองก็ทนไม่ได้ที่จะเล่นสนุกจนทำให้คุณได้รับบาดเจ็บ เจ้าเด็กน้อยที่แสนน่ารักน่าชัง”
ธิชาถอนหายใจโล่งอก ราวกับเป็นการผ่อนคลายภาระอันหนักอึ้ง และเริ่มแช่ตัวในอาบน้ำอย่างสบายอกสบายใจ
เธอสายตัวแทบขาดจริงๆ หลังจากแช่น้ำแล้วก็ผล็อยหลับสนิททันที
ท้ายที่สุดดนัยกฤตเป็นคนช้อนเธอขึ้นมา จากนั้นจึงเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้แห้งและใส่กระโปรงชุดนอนและจัดการอุ้มเธอขึ้นเตียงตามลำดับ
เธอนอนหลับฝันหวานจริงๆ จนดนัยต้องอดใจที่จะไม่ปลุกเธอให้ลุกขึ้นมากินอาหารเย็น
จึงปล่อยให้เธอได้หลับจนถึงกลางดึก
ธิชานอนมานานขนาดนี้แล้ว ร่างกายฟื้นตัวเกินครึ่ง
ตอนลืมตาขึ้นมานั้นกลับรู้สึกเหมือนได้ชีวิตใหม่
เธอเอื้อมมือออกไปสัมผัสอีกฝั่งบนเตียงใหญ่ทั้งที่ยังคงมึนงงอยู่ตามสัญชาตญาณ…
ว่างเปล่าไปแล้ว
เฉกเช่นความเย็นชาที่ดนัยกฤตหลับนอนกลับเธออย่างรุนแรงมา5-6คืน
ข้างตัวกลับว่างเปล่าอยู่ตลอด… มีความเป็นไปได้อย่างมากที่เขาคงค้างคืนอยู่กับทางปุณิกานั่นแหละ