รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 185 ครั้งนี้คุณวิงวอนผมอย่างไรมันก็ไร้ประโยชน์แล้ว

เรือนร่างสาวน้อยที่อยู่ด้านล่างราวกับถูกปฏิกิริยาตัวยาบางอย่างจนตกอยู่ในสภาวะอันยอดเยี่ยม

ทว่าดนัยกฤตกลับไม่รู้สึกร้อนใจอะไรเลย แค่ชื่นชมลักษณะใบหน้าอันแดงระเรื่อของเธอ

ธิชากอดลำคอของเธอเขาเอาไว้แน่น แค่รู้สึกว่าตนเองในขณะนี้ราวกับสัตว์บกตัวน้อยที่กำลังจมน้ำ

เธอชัดเจนดีว่าตนเองกำลังต้องการอะไร กระทั่งตัดความเขินอายที่มีอยู่ก่อนหน้านี้ทิ้งไปทันที และเผชิญหน้ารับความเป็นจริงกับเขา….

เสื้อผ้าบนตัวของดนัยกฤตเพิ่งถอดได้เพียงครึ่งเดียว เสื้อเชิ้ตกับกางเกงขายาวยังอยู่บนร่างกายอย่างไร้ความเสียหาย

ร่างกายธิชาร้อนผ่าวถาโถมขึ้นมาเป็นคลื่นถาโถมครั้งแล้วครั้งเล่า

และไม่ปล่อยให้เธอได้มีจังหวะหายใจเลยด้วยซ้ำ พลางมีคลื่นอันแกร่งกล้าลูกใหม่รุนแรงกว่าคลื่นลูกเก่า…

เธอร้อนรุ่มจนเตลิดไปไกล ในหัวสมองคิดแค่เพียงอย่างเดียว …ถ้าดนัยกฤตยังเย็นชากับเธออยู่ ไม่แตะต้องตัวเธออีก เธอก็ใกล้จะจมน้ำตายแล้ว…

การมีชีวิตอยู่แต่กลับจมน้ำตายในทะเลตัณหาราคะ

ธาวินเคยใช้ยาจำพวกนี้กับเธอ แต่เป็นการกิน สรรพคุณของตัวยาไม่ได้รุนแรงเช่นนี้

เธอไม่ค่อยแน่ใจว่าดนัยกฤตยัดยาอะไรให้เธอ แต่รับรู้อย่างชัดเจนมากกว่าสรรพคุณตัวยาชนิดนี้รุนแรงมาก

ที่สามารถใช้เวลาอันน้อยนิดในการกลืนกินความคิดตามวิสัยปกติของเธอไปทั้งหมด

ดนัยกฤตลูบไล้เธอ จูบเธอ แต่ผ่านไปนานมากก็ยังไม่ยอมแทรกแก่นกายเข้ามาหาเธอ

ธิชาร้อนรุ่มจนเริ่มรำคาญอยู่บ้าง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งตัวเองเปลือยกาย แต่กลับมองเห็นว่าเขายังแต่งตัวเต็มยศอยู่เช่นนั้น…

เธอราวกับเจ้าแมวน้อยหิวนมจนอารมณ์หงุดหงิด พลันใช้แรงกระชากบริเวณด้านหน้าเสื้อเชิ้ตของชายหนุ่มทันที

ไม่ง่ายเลยที่สามารถดึงเสื้อเชิ้ตของเขาออก พลางใช้มือเล็กในการปลดเข็มขัดของเขาออก แต่ไม่ว่าจะใช้เรี่ยวแรงเพียงใดก็ปลดเข็มขัดไม่ออกเสียที

……

ชายหนุ่มหรี่ตา นัยน์ตาปรากฏแววตาอันมีความหมาย ริมฝีปากค่อยๆ เอื้อนเอ่ยออกมาช้าๆ ถ้อยคำที่พูดออกมาช่างยั่วยวนเต็มทน

“เด็กดีแฉะจนใกล้จะทำให้กางเกงผมเปียกไปหมดแล้ว ทั้งๆ ที่เป็นสาวน้อยขี้เอาขนาดนี้ ทำไมถึงทำท่าทางขัดขืนต่อหน้าผมอยู่ตลอดเวลาแบบนั้นล่ะ หือ?”

ถ้าเวลาปกติ เขาใช้คำล่อแหลมเช่นนี้มาพรรณนาถึงเธอ ธิชาต้องรำคาญเป็นแน่

ทว่าในช่วงเวลานี้ขนาดจะหายใจยังขาดตอนเลย จะเอาเวลาไหนไปคำนึงถึงเรื่องเกียรติและความเคอะเขินเล่า

เธอขอแค่ดนัยกฤตแทรกแก่นกายเข้าหาเธออย่างเต็มแรง เพื่อเติมเต็มให้เธอพึงพอใจ แม้ว่าขนาดของเขาจะแสนน่ากลัวก็ตาม … เธอในชั่วขณะนี้ก็ไม่รู้สึกหวั่นเกรงสักนิด

ดนัยกฤตปลดเข็มขัดบริเวณท่อนเอว พลางเปิดเผยตัวตนหมดเปลือกต่อหน้าเธออย่างเชื่องช้า

สาวน้อยเหมือนเจ้าแมวทำตาปรือ เมื่อเห็นสิ่งนั้นของเขา…จนต้องดวงตาเปล่งประกายทันที พลันจดจ้องตาไม่กะพริบ

เขากระหยิ่มยิ้มย่อง แต่กลับแสดงท่าทางไม่รีบไม่ร้อน พลันใช้ฝ่ามือลูบไล้ต้นขาอันร้อนเร่าของเธอ พลางนำเรียวขาอันเกลี้ยงเกลาผุดผ่องของเธอทั้งสองข้างรัดช่วงเอวสอบของตนเอง

ธิชาทำตามสัญชาตญาณ พลันใช้ขารัดเขาทันที ราวกับหวั่นเกรงว่าเขาจะปล่อยเธอร่วงหล่นกลางทาง

สภาพจิตใจของชายหนุ่มมันเลวร้ายจนแตะไปจนถึงขีดสุด… ไม่เพียงแต่ไม่รีบเร่งทำตามปรารถนาของเธอ แถมยังเลยเถิดโดยการใช้นิ้วมือวาดไล้ลงบนจุดอ่อนไหวของเธอ

ธิชาตัวสั่นระริก และต้องการอ้าปากวิงวอนจากเขา และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะพูดอะไรถึงเป็นการเอาใจชายหนุ่ม

ซึ่งไม่ใช่เรื่องที่ถึงขั้นที่เธอต้องเป็นคนทำเรื่องอย่างว่าเช่นนี้… กับการมาพูดเอาใจผู้ชายอยู่บนเตียง ในสมองของเธอไม่มีประโยคไหนหลุดออกมาเลย เพราะไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะพูดอะไรออกไปดี

แต่เขากลับไม่ยอมลดละเช่นนั้น พลันบีบเคล้นจุดอ่อนไหวของเธออย่างหนักหน่วง พลันพูดด้วยน้ำเสียงหนักหน่วงทุ้มต่ำ “เด็กดีครับ บอกผมสิ นอกจากธาวินแล้ว ยังมีคนใกล้ชิดที่ได้เห็นท่าทางขี้เอาและอาการหื่นกระหายรวยรินเช่นนี้หรือเปล่า…”

ใบหน้าเล็กแดงแจ๋ทันที อาการหายใจเข้าอย่างทรมานจนใกล้จะทำให้เธอสลบอยู่แล้ว

แต่อีกตาบ้านี่กลับเอ่ยถึงธาวินในช่วงจังหวะนี้ขึ้นมาได้…

เธอจะกล้าหวนคิดถึงเรื่องของธาวินได้ยังไงกัน…ได้แต่เม้มริมฝีปากเอาไว้ และจัดการส่ายหน้าราวกับกลองสั่น

ดนัยกฤตยังไม่ยอมลดราวาศอก เขาบีบใบหน้ารูปไข่ของเธอทันที พลันพูดจาสื่อความหมายออกมา “ต้องให้คุณพูดออกมาจากปากเองถึงจะถูก”

บริเวณด้านหน้าของธิชาเริ่มมีหมอกพรางตา เส้นผมยาวปล่อยพาดอยู่บนหัวไหล่และหน้าอก จนชุ่มเหงื่อของตนเองในเวลานี้ไปหมด จนเปียกชุ่มจนดูมีเสน่ห์ขึ้นเรื่อยๆ …

“เปล่า ไม่มีแน่นอน อย่าแกล้งฉันเลยได้ไหมคะ คุณดนัยคะ เถ้าแก่ดนัยขา รีบหน่อยเถอะค่ะ…”

เขายื่นมือออกไปทดสอบ เพื่อเป็นการยืนยันว่าครั้งนี้เธอได้เตรียมตัวเป็นอย่างดีจริงๆ แล้ว

พลางยิ้มอย่างพอใจทันที มือทั้งสองข้างกางขาของเธอออกให้กว้างกว่าเดิม พลันสนองตัณหาของเธออย่างดุเด็ดเผ็ดมันเพื่อตอบสนองความต้องการของเธอ–

ธิชาเงียบเสียงไปชั่ววินาที เธอกัดริมฝีปากเอาไว้ พลันหลับตาเพื่ออดทนกับมันเอาไว้

ต้องยอมรับเลยว่าตัวยาชนิดนี้ของดนัยกฤตนั้นมีประสิทธิภาพดีจริงๆ

เธอไม่ได้รับรู้ความรู้สึกเจ็บปวดจนแตกเป็นเสี่ยงๆ ดั่งคราวที่แล้วเช่นนั้นอีก แต่ความรู้สึกไม่คุ้นชินมันยังอยู่

โดยเฉพาะอย่างยิ่งรสชาติการถูกดึงไปถึงจิตวิญญาณ ที่ทำให้ก้นบึ้งหัวใจเธอรู้สึกตื่นตระหนก

เธอกรีดร้องเพื่อวิงวอนหยุดอยู่กลางคัน มือเล็กที่ชุ่มเหงื่อพลันจับมือแขนของเขาเอาไว้แน่นอย่างช่วยไม่ได้

“อย่า อย่าเข้าไปอีกเลยนะ แค่นี้พอแล้วได้หรือเปล่า…”

แววตาดนัยกฤตแน่นิ่ง ราวกับต้องการหัวเราะเยาะออกมา

เขาบีบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้แน่น และกดบริเวณเหนือศีรษะของเธอ–

ธิชาร้องไห้คร่ำครวญเสียงแผ่วเบา และวิงวอนอย่างเงียบๆ

ดวงตาโตกลมโตอย่างมึนเบลอทั้งคู่จ้องมองเขาอย่างน่าสงสาร

เขากลับคลี่ยิ้มบริเวณมุมปากเล็กน้อย “ครั้งนี้คุณจะขอร้องผมยังไงก็ไม่มีประโยชน์แล้ว ครั้งที่แล้วผมตามใจคุณ ที่ไม่ได้แทรกเข้าไปทั้งหมด ทำตัวตามสบายนะ ไม่ได้ทรมานขนาดนั้นหรอก”

เขาพูดยังไม่ทันขาดคำ ก็บุกทะลวงเข้ามาอย่างสุดกำลัง

ธิชาที่กัดริมฝีปากเอาไว้ ทว่ากลับอดไม่ได้จนต้องกรีดร้องออกมา

เธอไม่ชอบการครางแต่ไหนแต่ไร ครั้งนี้กลับอดไม่ไหวจริงๆ …

ชายหนุ่มลูบไล้เอวคอดกิ่วของเธอ และคอยปลอบประโลมเธออย่างอ่อนโยน “โอ๋ โอ๋ เดี๋ยวชินก็จะรู้สึกดีเอง เด็กดีครับ ไม่เป็นไรหรอกนะ”

ธิชาเบิกตาโต และจ้องมองเขาทั้งน้ำตาเอ่อล้นคลอเบ้าตา ราวกับจะร้องไห้ออกมาในชั่ววินาทีนั้น

ดนัยกฤตเห็นลักษณะเช่นนั้นของเธอถึงกลับหน้าดำคร่ำเครียด พลันตีหน้าเคร่งขรึมและพูดขึ้นมา “ไม่อนุญาตให้ร้อง คุณรับปากผมแล้ว ว่าครั้งนี้ไม่อนุญาตให้ร้องไห้อีกแล้ว ถ้าพูดแล้วยังไม่เชื่อกัน ผมจะอุ้มคุณลงไปชั้นล่าง ให้คนอื่นเขามามุงดูกันให้หมด คุณหนูของตระกูลธนาภูวนัตถ์เวลาอยู่ใต้ร่างกายของผมนั้นส่ายท่าอ่อนระทวยขนาดไหน”