รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 184 เมื่อกลับมาถึงห้อง สาวน้อยจะเชื่อฟังไหมล่ะ?
ชั่ววินาที ใบหน้าธิชาแดงแจ๋อย่างกับลูกตำลึงสุกจนน้ำจะซึมออกมาอยู่แล้ว…
เธอยังเป็นคนเจ้าอารมณ์อยู่เช่นเดิม ซึ่งคาดไม่ถึงเลยว่าดนัยกฤตจะพูดออกมาเช่นนี้ จนหัวใจเริ่มหวั่นไหวอย่างกะทันหัน
อีกทั้ง…
อีกทั้งที่นี่มันอยู่ในสนามอีกต่างหาก
แม้ว่าจะมีแสงโพล้เพล้ก็ตาม แต่ยังไงก็คือกลางวันแสกๆ ท้องฟ้ายังไม่มืดเสียหน่อย พระอาทิตย์ก็เพิ่งจะคล้อยแสงลงเท่านั้นเอง
เมื่อมองสำรวจไปทั่วสนามราวกับว่างเปล่าทุกอย่าง แต่ธิชารู้ดีว่าคฤหาสน์หลังนี้ ไม่มีทางที่จะไม่ติดกล้องวงจรปิดเอาไว้ เกินครึ่งมีกล้องวงจรปิดติดรอบทั่วทุกมุมครบ 360 องศาและมีคนคอยนั่งเฝ้าอยู่ตลอด 24 ชั่วโมง เรื่องที่กำลังเกิดขึ้นนี้ถ้าเกิดเจ้าหน้าที่เฝ้ากล้องกำลังนั่งเฝ้าอยู่ล่ะ
เรื่องล่อแหลมจนเห็นชัดขนาดนี้ ถ้าผู้ชายคนนี้เกิดอยากทำมิดีมิร้ายกับเธอบนชิงช้า… ต้องมีคนเห็นการถ่ายทอดสดอย่างชัดเจนนะสิ
มือเล็กทั้งสองข้างของธิชาสั่นเทา พลันรีบผลักเพื่อปฏิเสธอย่างรีบร้อนทันที
ดนัยกฤตกลับทำตัวไม่รู้ร้อนรู้หนาว ราวกับเรื่องทั้งหมดต่างอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา และปฏิบัติตามขั้นตอนทุกกระบวนความ
เขาใช้ฝ่ามือใหญ่ออกแรงร่นกางเกงของเธอลง ลำดับต่อมาจึงดึงผ้าบางชิ้นนั้นออก
ตอนแรกธิชาก็คิดว่าเขาก็แค่สร้างความตื่นเต้นเท่านั้นเอง แค่เล่นสนุกไปเรื่อยเปื่อย ก็เหมือนกับหลายๆ ครั้งแบบนั้น…
ทว่าพริบตาเดียว ท่อนล่างของเธอหนาวเย็นทันที พลันเบิกตาโตอย่างตกตะลึง พร้อมทั้งจ้องมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ
พลันส่งเสียงกรีดร้องอย่างตกใจ “นี่คุณ ดนัยกฤต คุณเอาอะไรใส่เข้าไป คุณ…เอาออกมาเดี๋ยวนี้นะ รีบเอาออกมาเดี๋ยวนี้!”
ธิชายังไม่ได้เตรียมตัวเอาไว้ก่อนเลย
ช่วงจังหวะที่เธอรู้สึกอับอายและพยายามบ่ายเบี่ยงนั้น ดนัยกฤตใช้นิ้วในการจับยัดสิ่งของเล็กๆ อะไรเข้าไปภายใน
วินาทีนั้นในหัวสมองของเธอพลันผุดความคิดแปลกๆ ที่น่าจะเป็นไปได้นับร้อยนับพันขึ้นมาไม่หยุดหย่อน … จนหน้าแดงจนลามไปถึงหู
ทว่าดนัยกฤตกลับขี้เล่นหนักมือกว่าเก่า พลันบีบช่วงเอวของเธอเอาไว้ และพูดแกมติดตลก “ก็คุณไม่ยอมเชื่อฟัง ถ้าไม่ปรามคุณให้อยู่หมัด ไม่งั้นก็ไม่ต้องรอให้ผ่านไปสองสามเดือนก็คงจะมาขี่คอคอยบงการผมอยู่เหรอ? เด็กดี อย่าเกร็งนะ ที่ผมป้อนให้คุณของดีทั้งนั้น…”
ธิชาตื่นตระหนกทันควัน
แม้ว่าธาวินเคยกอดเธออยู่กลางแจ้งก็ตาม
แต่เวลานั้นธาวินกับเธอได้เสียกันมาแล้วตั้งหลายครั้ง
อีกทั้ง…ธาวินเป็นพี่ชายที่เติบโตกับเธอมาตั้งแต่เด็กๆ สถานที่เกิดขึ้นย่อมเป็นในบ้านอันคุ้นเคยของเธอ
แม้ว่าเธอได้พักอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลภักดิภูมิเมธีของดนัยกฤตมาสักระยะแล้ว แต่ยังถือว่าไม่ค่อยคุ้นเคยนัก แถมยังอยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายที่ถือว่าไม่สนิทสนมมากนัก และอยู่ท่ามกลางช่องว่างของคนแปลกหน้า อีกทั้งนี่ยังเป็นครั้งแรกที่เธอได้นั่งเล่นอยู่บนชิงช้า…
ธิชาทำอะไรไม่ถูกจริงๆ
ดวงตาสีดำขลับของเธอเบิกตาโต ตอนช่วงหวาดกลัวตื่นเต้นนั้นยังทำให้ดวงตามันวาว และจ้องหน้าเขาอย่างน่าสงสารขนาดนี้
มือทั้งสองข้างอันอ่อนระทวยเริ่มจับเสื้อโค้ตบริเวณช่วงอกเสื้อโค้ตของเขาเอาไว้แน่น…
เธอไม่มีเวลามาคิดอะไรให้รอบคอบอีกแล้ว กระทั่งไม่มีเวลามานั่งจัดระเบียบคำพูดเพื่อเอาใจผู้ชายด้วยซ้ำ
แค่ทำหน้าวิงวอนท่านดนัยอย่างน่าสงสาร “อย่าทำที่นี่ได้ไหมคะ ขอร้องคุณแหละนะ อย่าทำแบบนี้เลย… ฉันกลัว ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ กลับห้องกันเถอะนะคะ ท่านดนัย ดนัยกฤตคะ ขอร้องนะ…”
เธอรู้สึกหมดหนทางอยู่ในใจขึ้นมาจริงๆ และไม่ได้คาดหวังอะไรมากนักอยู่ในใจเลย
เพราะเมื่อก่อนที่เธอได้คบหากับธาวินอยู่นั้น เธอยิ่งตื่นเต้นจนประหม่าจนทำอะไรไม่ถูก ยิ่งเขินอายยิ่งโกรธเคือง
ราวกับความปรารถนาของผู้ชายจะรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมากกับอาการผิดปกติ
ธิชาโดนดนัยกฤตกอดรัดฟัดเหวี่ยงจนแนบชิด กระทั่งหัวใจกลิ้งตกไปอยู่บนพื้นหญ้าที่ปูเรียบเสมอกัน
และวิงวอนเขาอย่างเสียงอ่อนเสียงหวาน
ดนัยกฤตกลับโค้งตัวลงเพื่อขบเม้มริมฝีปากของเธอ การเคลื่อนไหวช่างอ่อนโยนอย่างเต็มเปี่ยม
เขาลูบเส้นผมและแก้มของเธออย่างอดทน พลันพูดเอาใจเสียงอ่อนหวาน “เด็กดี จะกลับห้องใช่ไหม? งั้นจะกลับห้องผม หรือว่าห้องคุณ…”
ธิชาที่ถูกจุดไฟราคะอยู่ในใจ พลันตอบกลับอย่างจริงจังทันควัน “ได้หมด ได้เลย ตามใจคุณเลยค่ะ ขอแค่ไม่อยู่ข้างนอกก็พอแล้วค่ะ”
นิ้วมือเรียวยาวของชายหนุ่มพลันช่วยเธอดึงกางเกงขายาวขึ้นอย่างช้าๆ เพื่อสวมให้เรียบร้อย และจัดการติดกระดุมให้เสร็จสรรพ
เขาอุ้มตัวเธออยู่ในอ้อมกอด พลางพูดล่อหลอกเธออย่างอ่อนโยน “เดี๋ยวพอตอนกลับไปที่ห้องแล้ว คือจะตามใจผมให้ทำอะไรก็ได้ใช่หรือเปล่า คุณจะเชื่อฟังใช่ไหม? จะไม่งอแงใช่ไหม วันนี้ไม่อนุญาตให้ร้องไห้แล้วนะ ถ้าร้อง ผมจะไม่พาคุณกลับห้องแล้ว…”
ธิชายืนกรานตอบอย่างหัวเด็ดตีนขาด “ไม่ร้อง ฉันไม่ร้องหรอกน่า จริงๆ นะ ตามใจอยากทำอะไรได้หมด ตอนนี้พวกเรา…กลับห้องกันก่อน ได้ไหมคะ?”
……
ในที่สุดธิชาได้สิ่งที่ตนเองปรารถนา เธอลงมาเดินด้วยขาตนเอง และแสร้งทำว่าไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น พลางเกี่ยวกระหวัดแขนชายหนุ่ม และเดินผ่านสวนไปทีละก้าวอย่างระมัดระวัง และเดินเข้าทางเข้าบ้าน และค่อยๆ เดินขึ้นชั้นบน
ในสายตาบ่าวไพร่นั้น แค่รู้สึกว่าทั้งสองคนรักกันหวานชื่น มองไม่เห็นความผิดปกติแต่อย่างใด
ทว่าตัวของธิชาเองนั้นกลับรู้สึกอย่างชัดเจนว่าอาการหนักข้อขึ้นเรื่อย…
เรือนร่างของเธอราวกับถูกกองไฟสุม
แรกเริ่มมันคือกองไฟอันอบอุ่นที่เพิ่งเริ่มก่อตัวช้าๆ และค่อยๆลุกโชนขึ้นเรื่อยๆ
จากการเดินทีละก้าวของเธอ ช่วงที่เดินขึ้นตึกอยู่นั่น ราวกับแมลงตัวกระจ้อยร่อยที่ผุดออกมาจากทะเลเพลิง และเริ่มโลดแล่นแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายเธออย่างช้าๆ …
รอจนประตูห้องปิดลง
เปลวเพลิงของกองเพลิงอันชั่วร้ายนั้นลุกโชน ธิชาพอจะคาดเดาได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง
นี่คงเป็นดั่งคำที่เฒ่าพเนจรคนนี้ได้กล่าวเอาไว้ก่อนหน้านี้ คือการเตรียมตัวให้พร้อมในทุกด้าน…
การเตรียมตัวให้พร้อมทุกด้านฟังดูแล้วก็นึกว่าเพื่อการที่เธอคงได้รับโทษอยู่บ้าง
ทว่าในจังหวะเวลาขณะนี้นั้นเธอเพิ่งเข้าใจ
ที่แท้…ก็เพื่อสนองตัณหาของตัวเขาเองฝ่ายเดียว
เท่ากับเป็นการผลักเธอ…ลงไปในกองเพลิงทันที
……
ธิชาถูกเขาโยนลงบนเตียงขนาดใหญ่อันอ่อนนุ่มมาก
เสื้อผ้าที่อยู่บนเรือนร่างพลันลอยล่องออกหายไปทีละชิ้น
เธอราวกับกองเพลิง ทั้งร้อนทั้งกระหาย
ร่างกายของชายหนุ่มทาบทับบนเรือนร่างเธอ และจัดการจุมพิตลงบนริมฝีปากของเธอ
ธิชาแทบทนรอไม่ไหวที่ตักตวงอุณหภูมิอันเปียกแฉะจากปากของเขา…
“ดนัยกฤตคะ…เอาฉันที!”