รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 183 ถ้าท่านดนัยรำคาญ เขี่ยฉันทิ้งทันทีเลยดีกว่า

ธิชาหน้าตาเคร่งขรึมทันที สภาพจิตปรับตัวไม่ทันในช่วงจังหวะเวลานั้น

พี่เลี้ยงปากก็พูดออกมาแล้ว เธอก็ไม่มีเหตุผลใดที่เอามาอ้างเพื่อต้องการไม่อยากเผชิญหน้า

น่าจะเป็นเพราะดนัยกฤตโทรศัพท์มาด้วยตัวเอง จึงตั้งใจให้เธอรอรับอย่างสงบ

ถ้าเธอกลับขึ้นห้องไปอาบน้ำพักผ่อนแล้ว ซึ่งมันเท่ากับจงใจขัดขืนคำสั่งของเขางั้นเหรอ?

ธิชาหัวเราะร่าตอนพูดออกมา “ได้สิ ตะวันกำลังจะตกดินอยู่พอดี ฉันก็อยากเห็นภาพวิวตอนอาทิตย์อัสดงอยู่พอดี งั้นฉันขอไปรอเขาด้านนอกแล้วกันนะ”

พูดไป เธอก็ไม่สนใจการที่พี่เลี้ยงคอยห้ามปรามด้วยซ้ำ พลันวางกระเป๋าและเดินออกจากตรงทางเข้าบ้านทันที

เมื่อเดินมาถึงสวน จึงนั่งลงบนชิงช้าทันที

สายลมเวลาช่วงหัวค่ำในฤดูหนาวยังมีความเย็นอยู่บ้าง เสื้อโค้ตที่ธิชาสวมเป็นเพียงเสื้อสเวตเตอร์ที่ไม่ถือว่าหนามากนัก แถมยังเป็นรุ่นที่ไม่มีกระดุมอีกด้วย

เธอเอนตัวพิงชิงช้า ตอนบ่ายเดินจนปวดขา รออยู่สักพักก็ยังไม่เห็นหน้าเขากลับมาซะที จึงจัดการถอดรองเท้าและยกขาขึ้นนั่งขัดสมาธิแทน

……

หลังจากนั้นใช้เวลารวมแล้วสิบกว่านาที รถบ้านสีดำอันคุ้นตาก็ผ่านเข้ามาในสนามบ้าน และจอดก่อนจะขับเข้าไปในโรงรถ ดนัยกฤตลงมาจากท้ายรถ พลันเดินจ้ำอ้าวมาทางชิงช้าทันที

น้อยครั้งนักที่ธิชาไม่ค่อยจะเก็บความรู้สึกตามความเป็นจริงของตัวเอง

เธอนั่งขัดสมาธิ ชิงช้าค่อยๆ กวัดแกว่งไปมาอย่างแผ่วเบา

เมื่อเห็นกับตาว่าดนัยกฤตเดินจ้ำอ้าวมา เธอไม่ได้มองเขาเต็มตา สีหน้าก็เรียบเฉย

ดนัยกฤตเดินมาหยุดทางด้านหน้าของเธอ พลันยกมือขึ้นมา พลันบีบใบหน้าเธอที่เริ่มเย็นเล็กน้อย น้ำเสียงแสดงความห่วงใยปนต่อว่าเล็กน้อย “พระอาทิตย์จะลับขอบฟ้าอยู่แล้ว แถมมานั่งตากลมอยู่ด้านนอกแล้วยังใส่เสื้อผ้าบางขนาดนี้ ไม่กลัวว่าจะไม่สบายอีกรอบหนึ่งหรือไงกัน?”

ธิชากลอกตาอย่างไม่สนใจ พลางสะบัดหน้าไปอีกทาง สักพักถึงได้ยอมอ้าปากพูดสื่อความหมายให้กับเขา “ท่านดนัยรีบร้อนกลับมาก็เพื่อจะกล่าวโทษไม่ใช่เหรอคะ? ฉันก็เลยนั่งรออยู่ตรงปากทางอย่างเชื่อฟัง เกรงว่าถ้าท่านดนัยเกิดอารมณ์ใช้ไม้บรรทัดมาตีฉัน ฉันจะได้วิ่งหนีได้ทันเวลาค่ะ”

ดนัยกฤตอดยิ้มไม่ไหว เขายกต้นขาข้างหนึ่งของเธอขึ้น เพื่อให้ขยับตำแหน่งให้ตนเอง จากนั้นจึงนั่งลงทันที

ธิชานั่งขัดสมาธิไม่ได้เลย จึงนั่งกอดเข่าแทน ท่าทางที่แสดงให้เห็นเช่นนี้ดูเสียใจอย่างมาก

ราวกับเจ้าแมวน้อยอันน่าสงสารตัวหนึ่ง แววตามองไกลยังสถานที่ไกลแสนไกลอย่างไร้จุดหมาย

ดนัยกฤตยื่นมือออกไปเชิดปลายคางอันนุ่มนวลของเธอ พลันพูดอย่างอมยิ้ม “พูดเพ้อเจ้ออะไรอยู่ ตอนไหนเหรอที่ผมพูดว่าจะเอาไม้บรรทัดมาตีคุณ ครั้งที่แล้วก็แค่ล้อคุณเล่นเท่านั้นเองนะ สาวน้อยธิชาผิวพรรณบอบบางนุ่มนวลขนาดนี้ ผมจะทำร้ายได้ยังไง”

ธิชาไม่ยอมมองหน้าเขาตั้งแต่แรก พลางสะบัดหน้าออก ริมฝีปากเม้มเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว ท่าทางเสียใจปรากฏให้เห็นอยู่บนใบหน้า

เธอพูดงุบงิบ “ไม่ได้มาถามไถ่หาเรื่องลงโทษเหรอ? ปกติคุณกลับมาเร็วที่สุดก็ประมาณหนึ่งทุ่มกว่านี่คะ วันนี้เพิ่งจะห้าโมงครึ่ง ถ้าไม่ใช่คุณปุณิกาคอยเลียแข้งเลียขาอยู่เบื้องหลัง ไม่รู้ว่าแต่งเรื่องพูดถึงฉันเสียๆ หายๆ ไปกี่มากน้อยแล้ว คุณถึงได้รีบร้อนขนาดนี้เพื่อกลับมาสั่งสอนฉันไม่ใช่เหรอคะ?”

ชายหนุ่มได้ยินแล้ว รอยยิ้มที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าถึงกลับกลั้นไว้ไม่อยู่

เขาบีบปลายคางธิชาอย่างแผ่วเบา เรี่ยวแรงในมือยังคงพยายามควบคุมเอาไว้เป็นอย่างดี เกรงว่าจะทำให้เธอเจ็บ

เขาดึงใบหน้าเล็กของเธอกลับมา เพื่อบังคับให้เธอสบตาตนเอง “คุณนี่ช่างตลกชะมัด ถ้าไม่หัวเราะให้ตายกันไปข้างหนึ่งถือว่าผมจะต้องชดใช้ชีวิตเลยใช่ไหม? ปุณิกาไม่ได้มาฟ้องอะไร แต่คุณเนี่ย เคียดแค้นจนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก คนที่ไม่สบายใจที่สุดก็คือคุณนะ”

ธิชาจ้องตาเขม็ง พลันแสดงท่าทางไม่เชื่อว่าปุณิกาจะไม่เอาไปฟ้อง

ตอนนั้นเธอพูดจาอย่างไม่ออมแรง จนปุณิกาโมโหกระฟัดกระเฟียดไป

นอกจากนี้เธอยังมีคนคอยช่วยอยู่ข้างหลัง แล้วจะกลืนอารมณ์โกรธเคืองลงคอไปได้ง่ายดายเช่นนี้ได้อย่างไร?!

ธิชาไม่เชื่อ จนถูกดนัยกฤตหัวเราะเยาะอีกแล้ว จนรู้สึกหงุดหงิดมากกว่าเดิม พลางยื่นมือออกไปเพื่อลองปัดฝ่ามือใหญ่ของเขาที่กำลังบีบปลายคางตนเองออก

จนทำปากยื่นปากยาว “ทำไมฉันต้องไม่สบายใจด้วยล่ะ คุณกำลังใส่ร้ายฉันอยู่นะ! ผู้หญิงข้างกายของเถ้าแก่ดนัยผุดขึ้นราวกับดอกเห็ด แล้วฉันอยู่ในฐานะอะไรล่ะ ก็แค่ของเล่นที่ไร้ที่พึ่งตัวเปล่าเล่าเปลือยคนหนึ่งเท่านั้นเอง คนอื่นเห็นฉันก็สามารถพูดกระแนะกระแหนฉันได้รวมทั้งเดินเหยียบเท้าฉันได้ตามสะดวก และคอยเอาเรื่องเก่าของฉันกับธาวินมาคอยพูดเหน็บฉันได้ตลอดเวลา …ดีจริง คุณน้องปุณิกาเป็นคนเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่จิตใจเมตตารู้ตัวดี ซึ่งไม่ใช่เรื่องยากเลยที่เธอจะพูดเสียๆ หายๆ ลับหลังฉัน แค่ฉันขี้โมโหทำตัวเหมือนเด็กน้อย ในทางกลับกันฉันก็มีนิสัยแบบนี้อยู่แล้ว เถ้าแก่ดนัยถ้าเกิดรำคาญฉันขึ้นมา ก็สามารถเขี่ยทิ้งได้ทันที ส่งฉันให้ไปอยู่นอกเมืองไกลๆได้เลยจะได้ไม่อยู่ขัดหูขัดตาคุณ”

ดนัยกฤตพลันยิ้มหน้าบานทันที

คำพูดอันหึงหวงของธิชาจนใกล้จะฆ่าคนได้อยู่แล้ว

แม้ว่านิสัยขี้เอาแต่ใจจะดูเสแสร้งอยู่บ้าง ซึ่งปกติแล้วเขาก็ไม่ขัดลักษณะอาการเช่นนี้ของเธอ ไม่เพียงแต่ไม่ขัดอารมณ์เท่านั้น แต่ยังชอบมากด้วย

เขาแสร้งทำสีหน้าไม่พอใจ จนสีหน้าเคร่งขรึมลงทันที พลันใช้แขนเรียวยาวเกี่ยวกระหวัดช่วงเอวของเธอเอาไว้ พลันแกะกระดุมกางเกงของเธอโดยไม่พูดไม่จา และจัดการเอามืออันกึ่งร้อนกึ่งหนาวสอดลงไป–

“ปีกกล้าขาแข็งแล้วใช่ไหม ไม่เคยเห็นว่าจะมีผู้หญิงคนไหนกล้าหยิ่งผยองเหมือนคุณต่อหน้าผมแบบนี้เลย ผมว่าคุณน่าจะขาดการโดนขนาบจริงๆ อ้าขาออกหน่อย วันนี้ยังไงก็ต้องลงโทษคุณให้รู้เรื่องเสียแล้ว”

บริเวณด้านนอกลมแรง อุณหภูมิบริเวณต้นขาของธิชายังอุ่นอยู่

ทว่าเมื่อโดนนิ้วอันเย็นอยู่บ้างของเขา จนทำให้ร่างกายสั่นสะท้าน

เธอกำเสื้อโค้ตบริเวณช่วงแผ่นอกของเขาเอาไว้แน่น หน้าแดงระเรื่อและคอยบ่นพึมพำ “คุณ คุณจะทำอะไร… รีบหยุดเถอะค่ะ! เดี๋ยวมีคนเห็นเข้านะคะ…”

สีหน้าอันเคร่งขรึมของดนัยกฤต ส่วนเรี่ยวแรงจากมือกลับลงแรงหนักขึ้นกว่าเดิม

การหายใจเริ่มตัดขัดเร่าร้อนเพิ่มขึ้น

“เป็นเด็กดีนะ พูดว่าต้องโดนลงโทษ ก็ต้องลงโทษให้สาสม”