รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 179 เดี๋ยวเธอร้องเจ็บ ฉันก็หมดอารมณ์

แต่ว่าเขากลับยื่นมือมาลูบผมของเธออย่างแผ่วเบา “แต่ว่าที่ฉันไม่ทำเธอในวันนี้ ก็เพราะว่าเมื่อวานเธอเป็นไข้ ถ้าเหนื่อยเกินไปอาจทำให้เธอมีไข้ขึ้นมาได้อีกครั้ง ถึงแม้ว่าผลงานครั้งที่แล้วของจะแย่มาก แต่ว่าฉันก็ไม่ได้ถือสามากนักหรอก”

ภายใต้ความมืด เสียงของผู้ชายคนนั้นซ่อนร่องรอยของรอยยิ้มของเขาเอาไว้

“ฉันเข้าใจว่าเธอยังมีโอกาสได้พัฒนาอีกมาก และยิ่งไปกว่านั้น ผู้หญิงที่ฉันเลือก ฉันไม่เคยเลือกจากลีลาบนเตียงเลย คนที่มีลีลาดีต่างก็เพราะว่าได้รับการฝึกซ้อมมาจากผู้ชายคนอื่นทั้งนั้น ฉันชอบสอนเองมากกว่า”

“……”คำพูดที่ตรงไปตรงมามากขนาดนี้ ทำให้ธิชาหูแดงขึ้นมาในทันที แต่ถึงยังไงเธอก็รู้สึกว่าสิ่งที่เขาพูดออกมานั้นมันสมเหตุสมผล ก็เลยไม่มีเหตุผลที่จะโต้แย้ง

ธิชาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็กัดฟันพร้อมกับพูดว่า “คุณกลัวว่าฉันจะเป็นไข้……ก็เลยอดทนไว้เหรอ？”

เขากุมมือเล็กๆ ของเธอเอาไว้ “ส่วนใหญ่ใช่ ส่วนเหตุผลที่เหลือ ที่จริงฉันก็เคยคิดว่าจากสถานการณ์ของเธอแล้ว ครั้งที่ 2 ไม่น่าจะดีกว่าครั้งแรกเท่าไหร่นัก ต้องเตรียมการอย่างถี่ถ้วน วันนี้ไม่ได้เตรียมการอะไรมากมาย รอครั้งหน้าเถอะ เกรงว่าถ้าเธอร้องว่าเจ็บ ต่อให้ฉันใส่เข้าไปแล้วคงจะรู้สึกหมดอารมณ์”

ธิชาหน้าแดงและไม่กล้าตอบโต้อะไรอีก ได้แต่กัดฟันแล้วก็เงียบอยู่แบบนั้น

เธอไม่รู้ว่าดนัยกฤตจะเตรียมพร้อมยังไง

แต่จะคำพูดและการกระทำทั้งหมดของเขาในวันนี้

รวมไปถึงการสร้างจุดยืนให้เธอในวงไพ่ แล้วก็พาเธอไปหาหมอ และการคอยตามเธอบนเตียง……

ธิชาไม่อยากยอมรับว่าเธอรู้สึกซาบซึ้งใจได้ง่ายมาก

แต่ว่าความจริงทำให้เธอไม่สามารถหลอกตัวเองได้ ตอนนี้เธอรู้สึกซาบซึ้งใจจนพูดอะไรไม่ออก

ความเอาใจใส่และความอดทนนี้ เป็นสิ่งที่ธาวินไม่มี และจะไม่มีวันมีด้วย

ธิชานึกถึงการทะเลาะอย่ารุนแรงในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา สาเหตุหลักมาจากการโต้เถียงกัน

เธอเป็นคนกระด้างกระเดื่องก่อน ถึงแม้ว่าคำพูดของดนัยกฤตจะไม่น่าฟังเท่าไหร่นัก แต่ว่าสุดท้ายแล้วเขาก็ไม่ได้ทำร้ายเธอ

ถึงแม้ว่าเขาจะโมโหเธอ แต่ว่าเขาก็ไม่ได้ทำร้ายเธอ

จุดอ่อนที่สุดของธิชาก็คือเธอขาดความรักตั้งแต่เด็ก

ไม่มีใครรักเธอ และก็ไม่มีใครเอาใจใส่และดูแลเธอ

ขอแค่มีคนดีต่อเธอแค่เล็กน้อยเท่านั้น เธอก็อดไม่ได้ที่จะทุ่มเทหัวใจให้เขา

ตอนนี้เธอเรียนรู้ที่จะฉลาดบ้างแล้ว เรียนรู้จากความผิดพลาด

การที่เคยคบกับธาวินทำให้เธอเข้าใจว่า ต่อให้จะรู้สึกซาบซึ้งใจแค่ไหนก็อย่าทุ่มเทให้ใครอย่างโง่เขลาเร็วขนาดนั้น

แต่ว่าความรู้สึกซาบซึ้งใจมันเป็นสัญชาตญาณ มันไม่สามารถต้านทานได้……

เธอรู้สึกแสบจมูก อดไม่ได้ที่จะเอาแขนเกี่ยวเอวของเขา กอดร่างกายที่แข็งแกร่งของเขา และแนบตัวเข้าไปในอ้อมแขน

เธอแนะนำตัวเข้ากับหน้าอกของเขา แล้วก็กระซิบพูดว่า “ทำไมถึงได้ดีกับฉันขนาดนี้ ดนัยกฤต คุณต้องรู้เอาไว้นะ ฉันไม่มีค่าพอให้คุณดีกับฉันขนาดนี้……”

หัวใจของเธอถูกขุดออกจนกลวงไปหมดแล้ว

แค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่มีหัวใจ

ไม่มีค่าพอที่จะให้เขาทำดีด้วยขนาดนี้

ถ้าเกิดว่าเขาร้ยกับเธอสักนิด เหมือนกับนายทุนธรรมดาคนอื่นทั่วไป ระบายอารมณ์กับผู้หญิงที่ตัวเองใช้เงินเลี้ยงดูอย่างไม่มีเหตุผล มีความสุขก็โอ๋ ไม่มีความสุขเมื่อไหร่ก็ทำร้ายและดุด่าก็ได้

ถ้าเกิดว่าเป็นแบบนั้น หัวใจของเธอจะได้ไม่ต้องเหนื่อยล้าขนาดนี้ และไม่ต้องคิดอะไรมากมายขนาดนี้……

ดนัยกฤตลูบหลังของเธอ แล้วก็ถามด้วยใบหน้าที่เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “ตอนนี้เริ่มรู้สึกว่าฉันดีแล้วเหรอ? ตอนที่เป็นไข้ยังร้องไห้แล้วก็ด่าว่าฉันเป็นคนเลวอยู่เลย”

ธิชารู้ว่าตัวเองผิดไป เธอกระชับแขนให้แน่นขึ้นเล็กน้อย แล้วก็ผ่านไปนานถึงจะพูดออกมาอย่างแผ่วเบาว่า “ฉันไม่มีเหตุผลเอง ที่จริงคุณเป็นคนดีมากแล้ว ตั้งแต่รู้จักกันมา คุณก็ดีมาโดยตลอด……ฉันละไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมคุณถึงดีกับฉันขนาดนี้ เพราะว่าณิชานาฎเหรอ? แต่ว่าฉันกับณิชานาฎก็ไม่ได้หน้าตาเหมือนกันเท่าไหร่ ก่อนหน้านี้……คุณน่าจะชอบณิชานาฎมากใช่ไหม？”

มือของดนัยกฤตที่กำลังลูบหลังของเธออยู่นั้นก็ชะงักไป

เขารู้สึกคับอกคับใจ

เขาไม่เคยเจอเด็กบื้อที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวเหมือนธิชามาก่อนเลย

กำลังกอดกันอยู่บนเตียง แต่กลับพูดเรื่องอะไรไร้สาระพวกนี้

เขารู้สึกอยากจะจัดการเธอ แต่ว่าตีก็ไม่ได้ด่าก็ไม่ได้ ไม่มีวิธีที่ดีเลย

หลังจากคิดอยู่พักหนึ่ง คงใช้ได้เพียงวิธีตาต่อตาฟันต่อฟัน ใช้วิธีเดียวกันในการทำให้เธอขุ่นเคืองใจ

มือหนาลูบหลังเธออีกครั้ง “บนโลกใบนี้มีความดีที่แปลกประหลาดที่ไหนกัน การที่ผู้ชายคนหนึ่งดีกับเธอ ก็ต้องมีเหตุผลเท่านั้นแหละ”

ธิชาพิงหน้าอกเขาแล้วถามออกมา “เหตุผลคืออะไรเหรอ？”

เขาหัวเราะอย่างไม่มีเสียง “เพราะว่าฉันคือพ่อของเธอไง”

“……” ธิชาพุ่งออกมาจากหน้าอกของเขาในทันที พร้อมกับจ้องเขาด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

เธอกะพริบตาครั้งแล้วครั้งเล่า

ดวงตาที่กลมโตของเธอกลอกไปกลอกมาในระยะใกล้เขามาก

ทำให้จิตใจเขาเตลิดเปิดโปงไปหมด

เขาอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปตบตูดน้อยของเธอ“รีบนอนได้แล้ว ถ้าเกิดยังพูดจาไร้สาระอีกพ่อจะคุมความประพฤติหนูแล้วนะ”

“……”

สองสามวันต่อมาธิชาก็มีวันเวลาที่ไม่เลว

ทุกวันตอนกลางคืนดนัยกฤตจะกลับมาค้างที่บ้าน ตอนกลางวันธิชาก็ไปเรียนหนังสือ ตอนเย็นก็มีคนคุยด้วย ชีวิตก็มีสีสันมากขึ้น สิ่งเลวร้ายที่เคยเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อนเธอก็ลืมมันไปชั่วขณะหนึ่ง

ในที่สุดเพียงวรินทร์ก็สามารถติดต่อได้แล้ว ภายใต้การแนะนำจากดนัยกฤต ธิชาก็ไปขอโทษชัยกรถึงที่ และสัญญาว่าจะไม่ทำแบบนั้นอีก จะไม่ช่วยให้เพียงวรินทร์หนีไปได้อีกแล้ว

ชัยกรมีท่าทีเป็นสุภาพบุรุษอยู่เสมอ แต่ก็ไม่รู้ว่าในใจที่มืดมนของเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ว่าเขาก็ไม่ได้ทำอะไรให้ธิชาต้องลำบาก

เพียงวรินทร์ยังไม่ได้รับอนุญาตให้กลับไปเรียนที่มหาลัยJ แต่ว่าบางเวลาก็สามารถออกมาเดินเล่นกับธิชาได้บ้าง

ธิชาจำได้ว่าเมื่อก่อนเพียงวรินทร์ชอบเก็บสะสมจิวเวลรี่เครื่องประดับทุกชนิด เพื่อที่จะทำให้เธอมีความสุข ก็เลยตั้งใจพาเธอไปที่ร้านขายจิวเวลรี่

แต่ไม่คิดเลยว่า……จะบังเอิญเจอกับปุณิกา