รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 175 ยังไงก็มีลูกไม่ได้อยู่แล้ว จะรักษาไปเพื่ออะไร

ดนัยกฤตขมวดคิ้ว เหมือนกับว่าไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่นัก

เขาวิเคราะห์ใบหน้าเล็กๆ ที่ซีดเซียวของธิชา แล้วก็ถามอย่างไม่เข้าใจ “ไม่ได้แม้แต่ทักทายแล้วทำไมสีหน้าเธอถึงดูแย่แบบนี้ หรือว่าหึงเหรอ？”

ธิชารู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาในทันที แล้วเธอก็พูดอย่างหงุดหงิด “พูดจาไร้สาระอะไรกันคะ อยู่ดีๆฉันจะหึงทำไมกัน ผู้หญิงรอบตัวคุณมีมากกว่า 1 คนอยู่แล้ว ถ้าเกิดว่าทุกครั้งที่ฉันเจอแล้วฉันจะรู้สึกหึง ฉันก็คงไม่ต้องกินไม่ต้องดื่มแล้ว แค่มัวแต่ถึงอย่างเดียวก็อิ่มทิพย์แล้วค่ะ”

แน่นอนว่าดนัยกฤตนึกไม่ถึงว่าชวกรจะเล่าเรื่องที่ปั้นน้ำเป็นตัวให้เธอฟังหรอก

แต่ว่าตอนนี้ธิชาไม่อยากให้ดนัยกฤตรู้แม้แต่นิดเดียวว่าเธอกำลังสงสัยเรื่องอะไรอยู่

ถึงแม้ว่าเธอจะไม่มีเวลาไปคิดเกี่ยวกับเรื่องของปุณิกา แต่เธอรู้สึกว่าถ้าไม่อธิบายอะไรเลยแบบนี้มันจะดูมีเหตุผลไม่เพียงพอ

กลัวว่าดนัยกฤตจะเป็นคนขี้สงสัยเหมือนกันธาวิน มีความเป็นไปได้มากกว่าเขาจะกลับไปตรวจสอบว่าตอนที่เขาขึ้นรถไปแล้วเธอได้ไปเจอใครบ้าง ถ้าเกิดว่าเขาตรวจสอบกล้องวงจรปิดแล้วรู้ว่าชวกรพูดอะไรกับเธอบ้าง เรื่องมันจะซับซ้อนขึ้นไปอีก

ดังนั้นธิชาก็เลยเสแสร้งทำเป็นเหมือนไม่มีเรื่องปิดบัง เธอก้มหน้าลง แล้วก็หักนิ้วของตัวเอง

ท่าทางดูโกรธเคือง ยังไม่ทันรอให้เขาตอบอะไรเธอก็พูดด้วยเสียงเล็กเสียงน้อยว่า “ถึงแม้ว่าปุณิกาจะไม่รู้จักฉัน แต่เหมือนกับว่าเพื่อนที่มากับเธอจะมีเจตนาที่ไม่ดีกับฉัน จ้องหน้าฉันอยู่ตั้งนาน เหมือนกับว่าแทบอดไม่ได้ที่จะเข้ามาตีฉัน……แต่ว่าปุณิกาสวยมากจริงๆ ไม่แปลกใจเลยที่ท่านดนัยจะชอบเธอ”

ถึงแม้ว่าธิชาจะไม่เคยไปตรวจสอบเกี่ยวกับเรื่องของปุณิกาเลย

เธอแค่ได้ยินว่าดนัยกฤตมีคนโปรดคนใหม่ แต่ว่าเธอไม่เคยแม้แต่ถามชื่อของคนคนนี้เลยด้วยซ้ำ

ถ้าเกิดว่าชวกรไม่พูดเยอะ ต่อให้เธอต้องใช้สมองอย่างหนักก็เดาไม่ออกหรอกว่าการที่ผู้หญิงคนนั้นจ้องหน้าเธออย่างเอาเป็นเอาตายในห้องน้ำมันเพราะอะไรกัน

ถึงแม้ว่าเธอจะไม่เคยเห็นปุณิกามาก่อน และก็ไม่เคยเห็นรูปภาพของเธอด้วย

แต่ว่าเพียงแค่เหลือบมองก็สามารถตัดสินได้แล้วว่าผู้หญิงที่ใส่ชุดจีนทั้งสองคนนั้นใครคือเจ้านาย

คนที่จะเข้าตาดนัยกฤตได้ ต่อให้เบื้องหลังจะเป็นคนที่บ้าอำนาจมากแค่ไหน แต่ก็ไม่สามารถแสดงความรู้สึกผ่านทางสีหน้าได้ขนาดนั้น และจะสร้างความขัดแย้งในตอนที่ไม่มีเรื่องให้ต้องขัดแย้ง

มันโง่เกินไป

ดังนั้นธิชาเลยตัดสินว่า คนที่ใช้แป้งฝุ่นเติมหน้าอยู่นั้น ต้องเป็นลูกบุญธรรมของท่านอวัชอย่างแน่นอน

ดนัยกฤตจะฟังไม่ออกได้ยังไงว่าเธอเต็มไปด้วยความหึงหวง เขายื่นมือออกไปบีบขาของเธอ “แล้วยังพูดว่าไม่หึง ที่แท้ก็น้อยใจนี่เอง แต่ว่าสีหน้าของเธอดูไม่ดีจริงๆ นะ ต่อให้หึงก็ไม่น่าจะหน้าซีดขนาดนี้นี่”

เขาพูดไปด้วย แล้วก็ก้มหน้ามองดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือของตัวเองไปด้วย

“วันนี้เวลาประจวบเหมาะพอดี ฉันพอมีเวลาว่าง เดี๋ยวจะพาเธอไปโรงพยาบาล”

……

เรื่องที่ดนัยกฤตทำต่อเธอ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ ก็จะมีท่าทีที่เธอไม่สามารถปฏิเสธได้อยู่เสมอ

ตอนนี้สมองของธิชากำลังจะเละเป็นโจ๊กเพราะการคาดเดาที่น่ากลัวเหล่านั้น แน่นอนว่าเธอไม่มีอารมณ์อะไรจะไปต่อกรกับเขาหรอก

ดนัยกฤตจะพาเธอไปโรงพยาบาล เธอก็ไม่ปฏิเสธ

และแล้วเขาก็พาเธอไปยังคลินิกแพทย์แผนจีนที่ลึกลับ

หลังจากตรวจสอบเสร็จแล้ว คุณหมอก็พูดอย่างเป็นมืออาชีพ

ธิชาฟังเข้าใจบ้าง ไม่เข้าใจบ้าง

สุดท้ายคุณหมอมองมาที่ดนัยกฤต แล้วก็สรุปให้เขาฟังว่า “ดูแลบำรุงรักษาให้ดีก็พอครับ ไม่ได้มีปัญหาอะไรมากมาย”

ธิชารู้สึกเหมือนกับว่าประโยคนี้มีความหมายอะไรซ่อนอยู่ ตอนที่เธอกำลังจะถาม กลับถูกดนัยกฤตลากแขนออกไปข้างนอก แล้วก็ปิดประตู แล้วเขาก็คุยกับคุณหมออยู่ข้างในห้อง

ธิชาถูกขังไว้ด้านนอก ได้แต่มองพวกเขาพูดคุยกันผ่านกระจก แต่ไม่ได้ยินเนื้อหาว่าพวกเขาพูดอะไรกัน

ในใจก็อดไม่ได้ที่จะคิดไปเรื่อย หรือว่าดนัยกฤตเองก็มีปัญหาด้านนั้น ……ก็เลยต้องปรึกษาหมอจีนเหมือนกัน?

ประตูเปิดออกอย่างรวดเร็ว และธิชาก็ถูกดึงเข้าไปข้างใน

ดนัยกฤตรูลูบหัวของเธอและพูดอย่างอ่อนโยนว่า “เธอรู้สึกไม่สบายตรงไหนก็บอกหมอไปได้ หรือถ้ามีคำถามอะไรก็ถามได้เลย”

ธิชามีคำถามจริงๆ เธออดไม่ได้ที่จะถามว่าทำไมตัวเองถึงยังมีประจำเดือนอยู่……

ทั้งๆ ที่ยานั้น มันเป็นยาจริงๆนะ

หรือว่าเธอมีภูมิต้านทานต่อยาจีนชนิดนั้นเหรอ?

คุณหมอมีท่าทีที่ตรงไปตรงมาและจริงใจ เขาตอบอย่างไม่ปิดบังว่า “มันเป็นเรื่องปกติครับ ยาถ้วยนั้นที่คุณธิชาเคยดื่มเข้าไป มันมีฤทธิ์มาก แต่ระดับปฏิกิริยานั้นจะแตกต่างกันไปในแต่ละบุคคล แม้ว่าจะตั้งครรภ์ไม่ได้ ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีการตกไข่ทุกเดือน มันเป็นสถานการณ์ที่ไม่สามารถกำหนดได้ไม่ว่าทักษะทางการแพทย์จะสูงแค่ไหน ทำได้เพียงสังเกตการณ์และดูแลบำรุงรักษาไปเรื่อยๆ ”

พอธิชานึกถึงเรื่องที่ตัวเองไม่สามารถมีลูกได้ก็รู้สึกทุกข์ใจ

ระหว่างทางที่ออกมาจากโรงพยาบาลนั้น เธอก็บ่นพึมพำกับดนัยกฤต “ยังไงก็ไม่สามารถท้อง ไม่สามารถมีลูกได้อยู่แล้ว จะบำรุงรักษาเพื่ออะไรกัน ฉันไม่อยากกินยาจีนแล้ว ไม่อยากกินเลยแม้แต่นิดเดียว！”

ดนัยกฤตสีหน้าเคร่งเครียด และพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “ไม่ได้ ต้องกินยาจีนต่อไปเรื่อยๆ ลองกินไปสักสองเดือนก่อน ร่างกายของเธอตอนนี้ไม่ได้มีปัญหาแค่นรีเวชเท่านั้น แต่ว่าร่างกายมันอ่อนแอไปหมด ไม่ดูแลรักษาให้ดีแล้วจะรอความตายเหรอ？”

ธิชาถูกเขาดุจนไม่กล้าตอบโต้ แต่ว่าในใจยังรู้สึกว้าวุ่น

ทั้งสองคนนิ่งไปหลายนาที

แต่ทันใดนั้นดนัยกฤตก็ยื่นมือออกมาลูบหน้าของเธอ ยิ้มพร้อมกับหยอกล้อเธอว่า “ฉันกลัวว่าเธอไม่ชอบรสขม ก็เลยบอกหมอว่าให้เพิ่มฮอว์ธอร์นจีนเพื่อปรับรสชาติลงไปในใบสั่งยาของเธอแล้ว ต่อไปยาของเธอดื่มลงไปแล้วจะมีรสขมและรสหวาน ไม่ได้ขมมากเหมือนเมื่อก่อนแล้ว”

ธิชายิ้ม

เธอไม่สามารถซ่อนอะไรจากเขาได้จริงๆ

เธอรวบรวมความกล้า คิดว่าไม่ช้าก็เร็วก็ต้องไปตรวจสอบอยู่ดี ให้ตัวเองไปสืบเป็นเวลานาน ไม่สู้ถามเขาไปเลยตรงๆ จะดีกว่า

“ดนัยกฤต นี่คุณ……เคยคบกับณิชานาฎอย่างนั้นเหรอ？”