รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 174 ณิชานาฎเคยตั้งท้องลูกของท่านดนัย

ชวกรเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ “คุณไม่รู้จักปุณิกาเหรอ? ”

ถึงแม้ว่าสีหน้าของเขาจะดูเกินจริงแต่บ้าง แต่ว่าธิชาก็ดูออกว่าเขาไม่ได้เสแสร้ง

ธิชาพูดอย่างรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย “ฉันรู้จักคนไม่เยอะเท่าไหร่ แล้วก็ไม่รู้จักคนที่คุณกรพูดถึงจริงๆค่ะ แต่ว่าคุณกรพูดถึงท่านอวัช นายกเทศมนตรี หรือว่าปุณิกาคือลูกสาวของท่านอวัช งั้นเหรอคะ？”

ชวกรยกมุมปากขึ้น “คุณธิชานี่ช่างเป็นคนที่พิเศษจริงๆ แต่ว่าคนที่ท่านดนัยให้ความสำคัญ มักจะมีนิสัยเอาแต่ใจตัวเองอยู่แล้ว ปุณิกามีความเกี่ยวข้องกับท่านอวัชจริงๆ แต่ว่าไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ท่านอวัช มีเพียงลูกชายคนเดียวที่มีนิสัยชอบดูถูกถากถางคนอื่น ส่วนปุณิกาคือลูกบุญธรรมที่เขาเพิ่งรับมาเลี้ยงไม่กี่ปีก่อน”

ธิชาเหมือนจะคาดเดาอะไรได้บางอย่างแล้ว แต่ว่าสีหน้าของเธอยังทำเป็นเหมือนไม่รู้อะไรเลย เธออยากฟังชวกรพูดต่อ

ชวกรก็พูดทุกอย่างไม่ปิดบังจริงๆ “ปุณิกาชอบท่านดนัย ตามจีบมาตั้งนาน ช่วงก่อนหน้านี้ได้ยินว่าจีบได้แล้ว ปุณิกามีชื่อเสียงเรื่องนิสัยที่เย่อหยิ่งและเอาแต่ใจ มีข่าวลือว่าเธอเคยมีแฟนมาก่อน แต่ว่าเขานอกใจเธอไปอยู่กับคนอื่น ตอนที่ปุณิการู้เรื่องนี้เข้า ก็ให้คนไปตัดขาของผู้ชายคนนั้น หลังจากที่ปุณิกาได้ควงท่านดนัยเมื่อไม่นาน ผู้หญิงรอบตัวของท่านดนัยก็หวาดกลัวเธอมาก กลัวว่าเธอจะสร้างเรื่องให้ ผมคิดว่าปุณิกาก็น่าจะจำคุณได้ แต่ว่าในเมื่อไม่ได้มีการทะเลาะอะไรกัน……แสดงว่าผมคิดมากไปเอง”

ธิชารู้สึกมืดมน มันเหมือนกับที่เธอคาดเดาเอาไว้จริงๆ ด้วย

แต่ว่าชวกรเป็นคนยังไงนั้น เธอก็ยังไม่รู้จักเขาดีหรอก สีหน้าของเธอยังคงดูเรียบเฉย แล้วก็พูดอย่างขำขัน “ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง เมื่อกี้ฉันไม่ทันได้ระมัดระวังอะไรเลย ถ้าเกิดว่ามีคนอันดับ 1 อย่างปุณิกาอยู่แล้วเนี่ย ต่อไปฉันคงต้องระมัดระวังหน่อย ขอบคุณคุณกรมากนะคะที่เตือนด้วยความหวังดี”

ธิชาพูดจากับเขาอย่างสุภาพและเตรียมจะกลับไป แต่ว่าหลังจากเดินออกไปได้ไม่กี่ชวกรก็เรียกเธอเอาไว้

ชวกรหรี่ตาลง เราก็ต้องมองใบหน้าของเธอเป็นเวลานานยังไม่ปิดบัง

แล้วก็ถามคำถามเธออย่างมีความหมายแฝง “เคยมีคนบอกคุณหรือเปล่า ว่าคุณคล้ายกับณิชานาฎมากเลย”

ธิชาอึ้งไป

เธอไม่ได้เตรียมตัวเลย และไม่รู้เลยว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงจงใจพูดถึงณิชานาฎต่อหน้าเธอ

แต่ว่าในเมื่อเขาพูดขึ้นมาแล้ว ก็หมายความว่าชวกรคนนี้เข้าใจเกี่ยวกับที่มาของเธออย่างชัดเจน ถ้าอย่างนั้นแสดงว่าเขาก็ต้องรู้เกี่ยวกับเรื่องพัวพันของเธอกับธาวินด้วย

แต่ว่าเธอไม่อยากจะถูกคนอื่นข่มขู่ด้วยเรื่องเก่าๆ ในอดีต เลยทำท่าทางไม่ใส่ใจ

เธอได้แต่พูดอย่างสบายๆ ว่า “งั้นเหรอคะ? น่าจะเคยได้ยินน้อยมากเลยนะคะ ยังไงซะแม่ของฉันณิชานาฎตอนสมัยวัยรุ่นก็สวยและมีเสน่ห์ล้นหลาม มีชื่อเสียงในเมืองJ แต่ว่าฉัน ยังไงก็ด้อยกว่าแม่ของฉัน น้อยมากที่จะมีคนเปรียบเทียบรูปร่างหน้าตาของฉันกับแม่”

ชวกรยังคงจ้องหน้าเธอเหมือนเดิม ผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็ลดเสียงลงและพูดอย่างจริงจังว่า “ณิชานาฎเคยมีช่วงเวลาที่เธอสวยสดงดงามจริงๆ แต่น่าเสียดายที่กาลเวลาไม่เคยรอใคร หน้าตาผิวพรรณเป็นของไม่เที่ยงแท้ ไม่รู้ว่าณิชานาฎเคยเล่าให้คุณธิชาฟังเกี่ยวกับเรื่องในสมัยก่อนๆ รึเปล่า……ตอนนั้นถึงแม้ว่าผมจะเป็นวายรุ่นอยู่ แต่ว่าก็รู้จักกับท่านดนัยมาตั้งนานแล้ว ตอนนั้นได้ยืนข่าวลือมาว่า ท่านดนัยกับณิชานาฎเคยมีวันเวลาที่ดีกันอยู่ช่วงหนึ่ง ไม่ใช่แค่ดีนะ แม้แต่……ณิชานาฎเคยตั้งท้องลูกของเขาด้วย”

ในหัวของธิชามีเสียงดัง “หึ่ง” รูม่านตาของเธอกระตุกอยู่หลายครั้ง

เธอมองชวกรอย่างไม่อยากจะเชื่อ ดูเหมือนกับว่ากำลังต้องการจะค้นหาจากสีหน้าของเขาว่ามันคือเรื่องจริงเท็จ

ชวกรทำท่าทางเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่ เขาโบกมือแล้วพูดว่า “ช่างมันเถอะ วันนี้เวลามีจำกัด อย่าพึ่งพูดอะไรมากมายดีกว่า ถ้าเกิดว่าคุณธิชาสนใจล่ะก็ ก็ติดต่อผู้ช่วยผมมาได้นะครับ แล้วนัดเวลาคุยเรื่องเก่าๆกัน”

เขาส่งนามบัตรให้กับเธอ ธิชาเหลือบมอง มันเป็นเบอร์โทรศัพท์ที่ทำงานของเขา

ตอนที่ธิชาเดินออกไปข้างนอกนั้น หัวสมองเธอเหมือนมึนงงไปหมด

เธอไม่กล้า……จะไปสงสัยในทิศทางนั้น

แต่ในเมื่อชวกรกล้าพูด แน่นอนว่าต้องได้เตรียมการที่เธอจะไปค้นหาหลักฐานได้แล้ว

…………

ธิชานั่งตรงที่นั่งหลังคนขับ ใบหน้าซีดเซียว ไม่ว่าจะพยายามบังคับตัวเองให้ใจเย็นแค่ไหนก็ไม่สามารถทำได้

ดนัยกฤตยื่นมือไปแตะแก้มของเธอ เขายิ้มและกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่ว่าธิชากลับมีท่าทีเหมือนถูกไฟช็อตยังไงอย่างนั้น เธอตัวสั่นอย่างรุนแรงและพยายามหลบเขา

หลังจากหลบเขาแล้วก็มองมาที่เขา พอเห็นใบหน้าที่แข็งทื่อของเขาก็ตระหนักได้ว่าปฏิกิริยาของตัวเองนั้นมันรุนแรงเกินไป

เธอกระแอม อยากจะคลายความเก้อเขินนี้ “ขอโทษด้วยที่ให้คุณรอนาน……”

ดนัยกฤตเก็บมือที่กระอักกระอ่วนของตัวเองกลับไป แต่ว่าเขาก็ไม่ได้มีท่าทีโกรธเคืองอะไร

เขายิ้ม “เธอไปเข้าห้องน้ำไม่ใช่เหรอ? ทำไมสีหน้าถึงได้ดูแย่แบบนี้ หรือว่าไปเจอกันปุณิกาเข้า？”

เขาลูบหลังมือของเธอ “ถ้าเกิดว่าปุณิกาพูดอะไรที่ไม่น่าฟังกับเธอ ก็ไม่ต้องเก็บไปใส่ใจนะ เธอยังเด็ก อย่าไปถือสาอะไรเลย”

ธิชาตระหนักได้ว่าเขาเข้าใจผิดไปแล้ว

ที่สีหน้าของเธอไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก ไม่ใช่เพราะว่าข่าวลือเรื่องคนโปรดคนใหม่ของดนัยกฤต

แต่ว่าเป็นเรื่องเมื่อกี้ที่เธอเพิ่งได้ยิน……สามารถเรียกได้ว่าเป็นข่าวที่น่าตกใจและทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง

ปุณิกาอะไรกัน

ถ้ามาเทียบกับณิชานาฎแล้ว มันถือว่าเป็นเรื่องรอง

เธอส่ายหน้า แล้วก็ดึงมือของตัวเองออกจากมือของเขาเงียบๆ

“เปล่าหรอกค่ะ ฉันเจอปุณิกาในห้องน้ำจริงๆ เธอมากับเพื่อน น่าจะมาเล่นไพ่แหละมั้งคะ แต่เหมือนกับว่าเธอไม่รู้จักฉัน ไม่ได้พูดอะไรกับฉันเลย”