รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 160 ธิชา คุณนึกว่าแค่ครั้งเดียวก็พอแล้วเหรอ
ธิชายังดื้อดึงจะไป
ถึงแม้ว่าขาทั้งคู่ของเธอจะอ่อนแรงจนสั่นเทา อาจจะเดินเยอะไม่กี่ก้าวก็คงจะล้มลงกลางทางแล้ว
แต่ว่าเธอก็ยังไม่คิดที่จะถอยหนีแม้แต่น้อย
ใบหน้าของเธอเรียบเฉย ค่อย ๆ เชิดคางขึ้นมา ทั้งตัวดูเยือกเย็น น้ำเสียงก็เย็นชาเป็นอย่างมาก
“คุณดนัยกฤต ของที่คุณอยากได้ ก็ได้ไปแล้วไม่ใช่เหรอคะ? คุณยังจะเก็บฉันไว้ทำไมอีก ฉันเคยพูดแล้ว ฉันไม่อยากเป็นนางบำเรอของผู้ชาย ความน้อยเนื้อต่ำใจที่ได้รับมาทั้งหมดตอนอยู่กับธาวิน หรือว่าฉันยังต้องแบกรับใหม่อีกครั้งเหรอ? ฉันไม่สนว่าคุณกับธาวินและณิชานาฎจะทำการแลกเปลี่ยนกันยังไง แต่พวกเขาไม่มีสิทธิ์ที่จะมาทำการตัดสินใจแทนฉัน ยังไงฉันก็จะไป ฉันจะไปจากเมืองJ เก่งจริงคุณก็ขังฉันไว้ในกรง ขอแค่ฉันยังสามารถเดินได้ ฉันก็จะต้องไปให้ได้”
สามารถพูดได้เลยว่าความดื้อดึงนี้ของธิชาได้กระตุ้นความโกรธของดนัยกฤตขึ้นมาแล้ว
เขาแสยะยิ้มแล้วก้าวขายาว ๆ มา สองสามก้าวก็บีบเข้ามาถึงตัวเธอแล้ว
เขาใช้มือเดียวจับไหล่ของเธอเอาไว้ แล้วมืออีกข้างก็ถอดเสื้อผ้าทั้งหมดที่เพิ่งใส่เข้าไปเมื่อกี้ของเธออย่างรุนแรงและรวดเร็ว
แล้วฝ่ามือก็ใช้แรง ผลักเธอลงไปบนเตียงอย่างแรง
แผ่นหลังของธิชากระแทกจนเจ็บปวด ใบหน้าก็แดงขึ้นมาเล็กน้อย
ชายหนุ่มมองจากด้านบนลงมา มือใหญ่ลูบไล้ร่างกายของเธอไปอย่างหยาบคาย
ทั้งสองคนเพิ่งจะทำกันมาครั้งหนึ่งเมื่อไม่นานมานี้
ธิชายังเจ็บปวดไปหมดทั้งร่างและก็ละเอียดอ่อนมากด้วย
ขอบตาของเธอแดงขึ้น พยายามสะกดกลั้นน้ำตาเอาไว้ ร่างทั้งร่างกำลังสั่นเทาอยู่
ดนัยกฤตจับคางของเธอไว้อย่างรุนแรง น้ำเสียงเยือกเย็นและโหดร้าย
“คุณสงสัยมากไม่ใช่เหรอว่าณิชานาฎกับธาวินทำอะไรลับหลังคุณบ้าง? เดี๋ยวผมจะพูดให้คุณฟังนะ”
“ณิชานาฎเอาตัวคุณขายให้กับผมแล้วจริง ๆ คุณรู้ไหมว่าขายราคาเท่าไหร่? ห้าล้านดอลลาร์ คุณคิดว่าธาวินจะเต็มอกเต็มใจยอมควักเงินออกมาให้แม่เลี้ยงที่เขาเกลียดที่สุดไปรักษาตัวที่เมืองนอกเหรอ? คุณนี่ใสซื่อเกินไปแล้ว ทั้งหมอและโรงพยาบาลผมเป็นคนจัดการเองทั้งนั้น บ้านที่เธออาศัยอยู่ที่อเมริกาก็เป็นชื่อของผม เงินทั้งหมด ผมเป็นคนออกทั้งนั้น”
ความรู้สึกในม่านตาของธิชาเห็นได้ชัดว่ามีความสั่นสะเทือนแล้ว เธอขยับริมฝีปากเล็กน้อย ชั่วขณะหนึ่งถึงกับพูดไม่ออก
ชายหนุ่มยิ้มเย็นขึ้น ยังคงใช้น้ำเสียงที่โหดร้ายพูดไป “สำหรับธาวินนั้น ถึงคุณจะไปดูขั้นตอนสุดท้ายของการเลือกตั้งในงานสมาคมธุรกิจเองกับตาแล้ว แต่ว่าเรื่องบางอย่าง ถ้าผมไม่พูด ชาตินี้ทั้งชาติคุณก็คงเดาไม่ออกหรอก ธาวินไม่ได้เป็นกังวลว่าคุณจะล้มเหลวถึงเปลี่ยนเส้นทางไป ตั้งแต่ที่คุณลากกระเป๋าเดินทางมาหาฉันนั้น การแลกเปลี่ยนของผมกับธาวินก็ได้ลุล่วงแล้ว ยี่สิบกว่าเสียง แลกผู้หญิงหนึ่งคน”
ร่างกายของธิชาเปลี่ยนเป็นหนาวเย็นมาก
จิตใจนั้นเปลี่ยนเป็นนิ่งค้าง
ที่จริงเธอพอจะเดาทุกอย่างได้พอประมาณแล้ว เพียงแต่แค่ขาดรายละเอียดบางอย่างไปเท่านั้น
ความจริงแล้วเธอแค่อยากจะรู้ความจริง สำหรับรายละเอียดนั้น เธอไม่อยากจะรู้เลย
เพราะว่ายิ่งรู้เยอะ ก็จะยิ่งเจ็บปวดเยอะ
รายละเอียดจะทำให้มีความทรงจำยาวขึ้น ทำให้การจดจำยิ่งแม่นยำขึ้น
เธอไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องใช้เวลาเท่าไหร่ถึงจะสามารถเดินออกมาจากภาพฝังใจในครั้งนี้ได้
น้ำเสียงของเธอสั่นเท่า และพูดขึ้นอย่างอ้อนวอนเล็กน้อยว่า “อย่าพูดอีกเลยได้ไหม? เรื่องพวกนี้ฉันรู้หมดแล้ว คุณไม่ต้องพูดฉันก็เดาได้แล้ว อยู่ในสายตาธาวินแม้แต่หมากตัวหนึ่งฉันก็เทียบไม่ได้ ฉันรู้หมดแล้วว่าเขาโกหกฉัน ฉันรู้หมดแล้ว……คุณอย่าพูดอีกเลยได้ไหม?”
รอยยิ้มของเขามีความเจ้าเล่ห์โผล่ออกมาเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวลูบไล้ร่างกายที่ละเอียดอ่อนและอ่อนไหวของเธอไป
“ไม่ ผมยังพูดไม่จบ ธาวินเขา……”
“คุณอย่าพูดอีกนะ! แมร่งหุบปากเดี๋ยวนี้เลยนะ! หุบปาก!”
อยู่ ๆ ธิชาก็กรีดร้องตัดขาดการพูดของเขาขึ้นมา ใบหน้าเรียวเล็กอดกลั้นจนแดงก่ำ
ที่ดนัยกฤตพูดเรื่องทั้งหมดของเธอมา ก็เหมือนกับบรรยายอาการก่อนตายทั้งหมดให้ผู้ป่วยระยะสุดท้ายฟังยังไงอย่างงั้น
นี่มันกำลังใช้ความจริงที่โหดร้ายมาทารุณเธอ พยายามขยายความกลัวและความเจ็บปวดของเธอให้สุด
เธอได้สูญเสียการควบคุมตัวไปแล้ว ไม่มีสติเหลือสักนิดแล้ว
เหมือนกับเป็นเม่นที่โดนถอดหนามออกจนหมด
ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือดสด ๆ
แต่ว่าดนัยกฤตกลับจับคางของเธอไว้ น้ำเสียงเย็นจนทำให้เธอตัวสั่น
“คนที่ควรหุบปากคือคุณ ธิชา ตอนแรกผมนึกว่าคุณคงจะไม่โง่ขนาดนี้ เด็กที่เติบโตมาในตระกูลธนาภูวนัตถ์ ยังไงก็น่าจะมีความพอประมาณบ้าง แต่ผมคิดไม่ถึงว่าคุณจะโง่จนไม่มีขีดจำกัดแบบนี้ เรื่องบางอย่าง เหตุผลบางอย่าง ผมจำเป็นที่จะพูดกับคุณให้ชัดเจน”
องศาที่มุมปากของเขาช่างเยาะเย้ยอย่างไม่มีที่สิ้นสุด “คุณรู้หรือเปล่าว่าตอนนี้ตัวเองมีค่าแค่ไหน?”
“ห้าล้านของณิชานาฎ กับตำแหน่งหัวหน้าใหญ่ของธาวิน หัวหน้าใหญ่ของสมาคมพันธมิตรแปดเมืองสามารถที่กำหนดเรื่องใหญ่เรื่องสำคัญทั้งหมดภายในสามปี สามารถควบคุมเส้นทางเศรษฐกิจของทั้งแปดเมือง ตำแหน่งนี้ถ้าเอาเงินตรามาประเมิน ก็หมื่นล้าน แสนล้านขึ้นไป หรืออาจจะมากกว่านั้น”
บนตัวของธิชาไร้เสื้อผ้าอาภรณ์ จนหนาวสั่นขึ้นมาเลย
เธอไม่เข้าใจว่าทำไมดนัยกฤตจะต้องมาพูดเรื่องพวกนี้กับเธอ……
เธอไม่ได้อยากจะรู้ด้วยซ้ำ……
ก็แค่ต้องการทำให้เธออับอายเฉย ๆ เหรอ?
หรือว่าสภาพของเธอในตอนนี้
ตกอับจนมามีสภาพแบบนี้แล้ว
ยังย่ำแย่ไม่พอ อนาถไม่พออีกเหรอ……
เธอถลึงตาโตขึ้น ในดวงตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและน่าเวทนา
แต่ดนัยกฤตก็ยังคงไม่ยอมหยุด
เขายิ้มแหยะ ๆ แล้วพูดขึ้นว่า “คุณนึกว่าตัวเองมีค่ามากขนาดนั้นจริง ๆ เหรอ? จะให้ผมช่วยคิดค่าตัวการนางบำเรอที่แพงที่สุดในตอนนี้ของคนอื่นไหม ถึงจะเป็นดาราที่กำลังโด่งดัง อย่างมากที่สุดก็คงจะเป็นสิบล้านต่อปี ดารานางแบบธรรมดา ก็แค่เดือนละไม่กี่แสนเท่านั้น”
“ธิชา ผมก็แค่นอนกับคุณไปครั้งหนึ่งเท่านั้น คุณคิดว่า ครั้งเดียวก็พอแล้วจริง ๆ เหรอ?”
ในวินาทีนี้ชายหนุ่มหัวเราะขึ้นมาได้อย่างโหดเหี้ยมและเยือกเย็น
ทำให้ใจของเธอรู้สึกกลัวจนตื่นตระหนก
เธอรู้สึกหวาดกลัว
รู้สึกว่าอนาคตทุกอย่างตรงหน้าตัวเองมีแต่ความสิ้นหวัง
เขาเขี่ยขาของเธอให้อ้าออก แล้วค่อย ๆ ทำลายสติสุดท้ายของเธอไปทีละนิดทีละนิด…