รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 158 ปราบเธอเองกับมือ

ธิชาเจ็บปวดจนหลับตาลง เธอสามารถรู้สึกได้ถึงความโหดเหี้ยมรอบตัวของผู้ชายที่อยู่บนตัวคนนี้ได้อย่างชัดเจน

ของที่ร้อนผ่าวของเขากำลังทิ่มโดนเธออยู่

มาถึงช่วงเวลาแบบนี้แล้ว แน่นอนว่าเธอไม่มีเรี่ยวแรงที่จะขัดขืนอีกแล้ว

จึงแค่อยากจะหลับตาไว้ แล้วฝืนผ่านไปก็พอแล้ว

และไม่ว่าดนัยกฤตจะอยากได้อะไร อย่างน้อยเขาก็เคยช่วยเหลือเธอมาหลายครั้งมากแล้ว

ถือซะว่าชดใช้หนี้ก็แล้วกัน

ในเมื่อนอกเหนือจากนี้แล้ว เธอก็ไม่มีสิทธิ์อะไรที่จะไปชดใช้ให้เขาคุยโวโอ้อวดได้อีกแล้ว

ธิชาได้พยายามแสดงออกอย่างเชื่อฟังแล้ว แต่ดนัยกฤตกลับหัวเราะเย็น ๆ มีเสียงขึ้นมาอย่างไม่ค่อยพอใจ

เรี่ยวแรงที่มือของเขายิ่งอยู่ก็ยิ่งหนักขึ้น บีบจุดที่อ่อนโยนที่สุดบนตัวเธอเอาไว้

ทุกคำทุกประโยคล้วนแฝงไว้ด้วยความเยาะเย้ย “คุณธิชาแสดงท่าทางน้อยอกน้อยใจแบบนี้ให้ใครดูกัน? ถ้าหากจำไม่ผิดละก็ เมื่อหลายวันก่อนนั้นคุณได้ยินยอมพร้อมใจปีนขึ้นมาบนเตียงของผมเองนะ ผมพบว่าคุณที่อายุยังน้อยแต่กลับมีหน้ากากหลายอันนะ พออารมณ์ไม่ดีก็เริ่มแสดงเป็นหญิงม่ายที่รักนวลสงวนตัว มีความหมายมากนักเหรอ?”

ธิชาโดนเขาบีบจนเจ็บปวดมาก แต่กลับกัดฟันไว้ตลอด ไม่ยอมเปล่งเสียงออกมาสักนิด

เห็นได้ชัดว่าดนัยกฤตไม่พอใจเลยสักนิด เขาเล่นร่างกายที่อ่อนนุ่มของเธอไปอย่างตามใจชอบ เหมือนอย่างกับเล่นของเล่นชิ้นหนึ่งยังไงอย่างงั้น

แรงที่มือก็ไม่ยอมผ่อนลงเลย ไม่ได้สนใจความรู้สึกในใจและร่างกายของหญิงสาวเลยสักนิด

ธิชารู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ตั้งใจที่จะทำให้เธออัปยศอดสู

ทั้ง ๆ ที่เขาสามารถที่จะอ่อนโยนได้สักหน่อย แต่กลับเหมือนกับว่าพยายามที่จะอวดอ้างอะไรบางอย่างอยู่บนตัวเธอ

มีอะไรน่าอวดอ้างกัน ก็แค่สิ่งที่เขาใช้อำนาจและอิทธิพลของตัวเอง มาบีบธาวินให้มอบน้องสาวของตัวเองให้ไปขึ้นเตียงเขาไม่ใช่เหรอ?

ธิชาหัวเราะเขาว่าหน่อมแน้มอยู่ในใจ

ดนัยกฤตมีจิตใจละเอียดอ่อน จากความเปลี่ยนแปลงอันน้อยนิดบนใบหน้าของเธอทำให้รู้สึกถึงความไม่ยอมแพ้ของเธอ

เขายิ้มเย็นแล้วบีบคางของธิชาเอาไว้ แล้วยืดตัวตรงขึ้นมา เอาของของตัวเองชิดเข้าไปใกล้ปากของเธอ

“ไหนว่าอมเป็นไม่ใช่เหรอ? ถึงเวลาที่คุณจะต้องแสดงแล้ว เมื่อหลายวันก่อนผมไม่มีอารมณ์ แต่ตอนนี้บรรยากาศไม่เลว มา ให้ผมดูหน่อยซิว่าคุณธิชาจะมีความสามารถจริงหรือเปล่า”

ธิชาเบือนหน้าหนี ใบหน้าของเธอแข็งทื่อ ยิ้มได้เยือกเย็น “ต้องขอโทษด้วยนะคะ คุณมีอารมณ์ แต่ฉันกลับไม่มี ที่เมื่อหลายวันก่อนฉันเป็นฝ่ายเข้าหานั้น คิดว่าตั้งแต่แรกท่านดนัยก็รู้อยู่แก่ใจอยู่แล้ว ว่าธาวินหลอกลวงฉัน เขาบอกว่าขอแค่ฉันช่วยเขาให้ได้นั่งตำแหน่งหัวหน้าใหญ่ เขาก็จะจัดการญาณินทิ้งไปแล้วมาแต่งงานกับฉัน แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่ามันเป็นการหลอกลวงฉากหนึ่ง แล้วฉันจะมายินดีรับใช้คุณได้ยังไง ยังไงซะคุณก็ตายใจไปจากเรื่องนี้เถอะ”

สีหน้าของชายหนุ่มดำมืดขึ้นมาอีกหลายส่วน

ที่จริงแล้ว เขาไม่อยากจะคิดอะไรมากกับเจ้าตัวเล็กนี่จริง ๆ

เธอแกล้งโง่ทำเป็นเชื่อฟัง เขาก็จะรับไว้ทั้งหมด

ธาวินเป็นคนยังไง คิดกับเธอเป็นแค่อะไร เขาก็แค่จะรอให้ตัวเธอเองรู้ความจริงของเรื่องราวแล้วก็ทำการตัดสินใจที่ถูกต้องออกมา

สิ่งเดียวที่คิดไม่ถึงก็คือ หลังจากที่เธอได้รับการกระตุ้นจากธาวินแล้ว สิ่งแรกที่คิดถึงก็คือจากไป

เธอไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีจึงทำให้เขาสูญเสียความอดทนเสี้ยวสุดท้ายไปแล้ว

ดื้อด้านมากนักใช่ไหม?

ไม่ว่านิสัยของเธอจะดื้อรั้นมากแค่ไหน นิสัยจะดื้อดึงมากแค่ไหน

เขาก็จะปราบเธอเองกับมือ

……

ดนัยกฤตใช้ของสิ่งนั้นตบหน้าที่อ่อนนุ่มของเธอไปทีแล้วทีเล่า

ธิชารู้สึกอัปยศจนอยากจะหลบหนี แต่กลับไม่มีที่ให้หลบ

สุดท้ายก็หน้าแดงหูแดง หลับตาไว้แน่น ริมฝีปากก็เม้มไว้แน่นมาก

เธอนึกว่าผู้ชายคนนี้จะต้องคิดหาวิธีมาเปิดปากของเธอออก แล้วบังคับให้เธอทำ

แต่คิดไม่ถึงว่าอย่างรวดเร็วเขาก็เปลี่ยนเป้าหมายไปแล้ว

ขาข้างหนึ่งของธิชาโดนเขายกขึ้นมา วางไว้ที่ไหล่ของเขา

ต่อจากนั้นก็คือความเจ็บปวดราวกับร่างกายโดนฉีกขาดขึ้นมาระลอกหนึ่ง

เธอกัดริมฝีปากไว้อยากจะอดกลั้น แต่ว่าดนัยกฤตกลับไม่ได้ให้เวลาเธอผ่อนคลายเลย แล้วก็ทำต่ออย่างไม่รอช้าเลย……

เธอเจ็บจนกัดริมฝีปากเป็นแผลแล้ว ในที่สุดก็ทนไม่ไหวจนร้องไห้สะอื้นมีเสียงขึ้นมา “เจ็บ คุณออกไปนะ เจ็บจะตายอยู่แล้ว ดนัยกฤตคุณนี่มันไอ้สารเลว คุณออกไปเลยนะ”

ธิชามีเหงื่อเย็นซึมออกมาทั้งตัวเลย

เธอคิดไม่ถึงด้วยซ้ำว่าจะเจ็บปวดได้ขนานนี้……

เจ็บจนรู้สึกว่าลำคอของตัวเองโดนคนบีบอยู่ และเหมือนพร้อมที่จะขาดอากาศหายใจตายไปได้ทุกเมื่อ

ถึงแม้ว่าการกระทำของชายหนุ่มจะหยุดลงชั่วคราว แต่เธอก็ยังเจ็บจนน้ำตาไหลออกมาตรง ๆ เลย

สีหน้าของดนัยกฤตเขียวครึ้ม นิ้วเรียวยาวลูบไล้เธอไปอย่างไม่รุนแรงและไม่เบา

มองดูท่าทางที่สะกดกลั้นของเธอ ในใจมีเปลวไฟที่ไร้ชื่อกองหนึ่งค่อย ๆ แผดเผาขึ้นมา

ท่าทีของหญิงสาวปรับตัวไม่ได้สักที เขาเองก็ไม่ได้ดีไปกว่าเธอสักเท่าไหร่

ใบหน้าของเขาเคร่งเครียด และโน้มตัวลงมาจูบเธอทีละนิดทีละนิด ในน้ำเสียงแฝงความฉุนเฉียวและความไม่พอใจไว้หลายส่วน “เจ็บขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่ได้เป็นเด็กสาวแล้วสักหน่อย คุณอยู่ใต้ร่างธาวินก็อ่อนแอขนาดนี้เลยเหรอ?”

ท่าทางของธิชาที่เจ็บปวดจนร่างกายแข็งทื่อทั้งตัวขยับเขยื้อนไม่ได้นั้นไม่ได้แสร้งออกมา

ยังไงในใจของดนัยกฤตก็ยังรักและสงสารเธออยู่ ไม่งั้นไม่มีทางที่จะหยุดลงมารอกลางคันหรอก

เพียงแต่ว่าน่าจะโดนเธอทำให้โมโหแล้ว คำพูดที่พูดออกมาถึงได้ไม่น่าฟังมากขนาดนี้

พอธิชาได้ยินเขาเอ่ยถึงธาวิน ความรู้สึกก็ยิ่งย่ำแย่เข้าไปอีก

เธอร้องไห้ไปด้วยแล้วก็ใช้มือข่วนเขาไปด้วย ข่วนผิวหนังที่แขนของเขาถลอกไปอย่างแรง

“เจ็บจะตายอยู่แล้ว ดนัยกฤต คุณนี่มันเดรัจฉานตัวเป็น ๆ นี่เอง! ผู้ร้ายข่มขืน! ฉันจะฟ้องคุณ!”

เธอเจ็บจนในตามีดาวประกายระยิบระยับ คำพูดที่มาถึงขอบปากก็พูดออกมาหมดโดยไม่สนใจอะไรแล้ว

ดนัยกฤตโดนเธอร้องไห้จนทำให้รู้สึกหงุดหงิดไปหมด

จึงอยากจิตใจโหดเหี้ยมแล้วแทงเข้าไปให้สุดทั้งหมดเลย

“ไม่ต้องร้องแล้ว ถ้ายังร้องอีกก็จะให้คุณได้ลิ้มลองรสชาติการโดนข่มขืนเลย!”

เขาจ้องมองใบหน้าเรียวที่ยับยู่ยี่ของเธอ

ผู้หญิงที่มาถึงเตียงแล้วยังไม่รู้จัดเชื่อฟังอีก ก็น่าจะเอาเธอให้สุด ๆ เอาจนยอมเชื่อฟังถึงจะพอ