รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 157 ธิชา คุณคิดว่าผมเปิดมูลนิธิเหรอ

สายตาของธิชาเลือนรางไปหมด เธอคิดไม่ถึงว่าณิชานาฎที่ให้ความหวังเสี้ยวสุดท้ายกับเธอ จะกลายมาเป็นเพชฌฆาตที่ฝังเธอจนสุดไปได้

เมื่อหลายชั่วโมงก่อนเธอยังคิดอยู่ว่า สายสัมพันธ์แม่ลูกนั้นไม่เหมือนกัน เลือดย่อมข้นกว่าน้ำ ที่ธาวินสามารถเด็ดขาดได้เช่นนี้ ก็เพราะว่ายังไงเธอก็ไม่ใช่คนตระกูลธนาภูวนัตถ์ แต่ว่าแม่ ถึงแม้ว่าจะมีใจเห็นแก่ตัว แต่ว่าในช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด ก็ยังคงคิดว่าเอาเธอที่เป็นลูกสาวคนนี้มาใส่ไว้ในใจ

แต่ว่าเวลาหลายชั่วโมงผ่านไป ความจริงของเรื่องราวก็มาฉีกหน้าเธออีกแล้ว

ณิชานาฎหักหลังเธอแล้ว

ดนัยกฤตแววตาโหดเหี้ยมน่ากลัว จ้องมองเธออยู่ไกล ๆ ผ่านไปนานก็ยังไม่พูดอะไรสักอย่าง

ในที่สุดอารมณ์ที่หลากหลายของธิชาที่โดนหลอกที่โดนปั่นหัวก็พังทลายลงต่อหน้าเขา เธอลืมตาโตขึ้นมา น้ำตาที่ร้อนผ่าวค่อย ๆ รินไหลลงมา

“ดนัยกฤต ฉันขอแค่ความจริงประโยคหนึ่ง คือณิชานาฎใช่ไหม? มีแต่ณิชานาฎที่รู้ว่าฉันจะจากไป เธอเป็นคนหลอกล่อให้ฉันไปหาน้าฟ้าใส แล้วน้าฟ้าใสก็ร่วมมือกับเขา ตั้งใจถ่วงเวลาฉันไว้ พวกเธอโดนคุณซื้อตัวไปแล้ว…..ดนัยกฤต ทำไมคุณจะต้องทำอย่างนี้กับฉัน ทำไมถึงปล่อยฉันไปไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่คุณก็รู้ว่าอยู่ที่เมืองJฉันไม่เหลืออะไรแล้ว……”

ดนัยกฤตได้บีบเข้ามาใกล้จนถึงตัวของเธอแล้ว แล้วจ้องมองเธอจากบนลงล่างอยู่

ผู้หญิงที่อยู่หน้าร้องไห้ขึ้นมามีท่าทางบอบบางอ่อนแอ มีความงดงามอย่างหนึ่งที่ทำให้คนรู้สึกสงสาร

แต่ว่าตอนนี้ในใจของเขากลับไม่มีความอ่อนโยนออกมาแม้แต่นิดเดียว

แววตาของเขาเยือกเย็นเป็นอย่างมาก ฝ่ามือใหญ่บีบคอข้างหลังของเธอไว้ ริมฝีปากบางขยับเล็กน้อย “การเลือกตั้งในวันนี้คุณเองก็เห็นกับตาแล้วไม่ใช่เหรอ? ยังจะมาถามผมทำไม ธิชา ในใจของคุณไม่เข้าใจว่าเป็นเพราะอะไรจริง ๆ เหรอ?”

ธิชารู้ทั้งรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นชัดเจนแล้ว

เพียงแต่แค่ไม่เข้าใจในรายละเอียดบางอย่าง แต่ว่ารายละเอียดก็ไม่ได้สำคัญแล้ว เหตุและผลก็ไม่สำคัญแล้ว ผลที่ออกมาเธอก็ได้เห็นกับตาแล้ว

แต่ว่าตอนที่ดนัยกฤตใช้น้ำเสียงที่เย็นจนไม่มีความอบอุ่นแม้แต่เสี้ยวหนึ่งพูดออกมานั้น เธอก็ยังรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ลึกสุดใจอยู่

ดวงตาทั้งคู่ของเธอแดงก่ำ ราวกับกระต่ายน้อยตัวหนึ่งที่ได้รับบาดเจ็บไร้ที่พึ่ง

พอเงียบขรึมไปนาน เธอก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ทีหนึ่ง แล้วก็เปิดปากพูดขึ้นอย่างแฝงไว้ด้วยการขอร้องและไม่มีความหวังว่า “ฉันเข้าใจค่ะ ฉันเป็นของที่คุณจ่ายค่าแลกเปลี่ยนแลกมา……คุณจึงไม่อยากจะปล่อยฉันไป นักธุรกิจจะมีใครที่อยากทำธุรกิจที่ขาดทุนกัน แต่ว่าตอนนี้ฉันเสียใจแล้ว ฉันไม่อยากจะเป็นหมากที่คุณกับธาวินแย่งชิงกันอีกแล้ว ฉันเป็นเพียงแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ทุกอย่างที่พวกคุณแย่งกันชิงกัน ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับฉันเลย คุณปล่อยฉันไปได้ไหมคะ ขอร้องคุณล่ะ ฉันไม่อยากจะอยู่ที่นี่แล้วจริง ๆ……”

ในตอนที่ธิชาผ่านความผิดหวังมามากมายนั้น

ธาวินกลับโจมตีเธอครั้งสุดท้าย ครั้งนี้ ใจของเธอโดนเหยียบไว้บนพื้น จนแตกเป็นเสี่ยง ๆ

ไม่มีทางที่จะประสานกันได้อีกแล้ว

ความขมขื่นและความทุกข์ยากมากมาย เอามานับรวมกันแล้ว ก็ยังไม่สะเทือนเธอเท่ากับการหลอกลวงในครั้งนี้

เธอล้มลงแล้วจริง ๆ

แล้วก็ยังไม่อยากจะพยายามฝืนด้วย

ธิชาพูดไปก็ทั้งร้องไห้ทั้งเสียใจ ทุก ๆ ตัวอักษรต่างก็มาจากใจจริง

อยู่ต่อหน้าผู้ชายคนนี้เธอมักจะเปิดเผยด้านที่จริงใจที่สุดของตัวเองออกมาอย่างควบคุมตัวไม่ได้

เธอเหนื่อยแล้ว ไม่อยากจะปกปิด ไม่อยากจะแสร้งอีกแล้ว

แต่ว่าสีหน้าของดนัยกฤตกลับยิ่งอยู่ก็ยิ่งเคร่งขรึมลงมา ความโหดเหี้ยมในดวงตาของเขาทำให้เธอรู้สึกกลัวและไม่คุ้นเคย

เธอหดไหล่ลงอย่างอัตโนมัติ เหมือนกับว่าจะรู้สึกถึงกลิ่นอายความโกรธเคืองเสี้ยวหนึ่งจากตัวเขา

วินาทีต่อมา มือใหญ่ของชายหนุ่มก็ตบหน้าเธออย่างไม่รุนแรงและไม่หนัก องศาของมุมปากคลี่ขึ้นช่างประชดประชันนัก

“ธิชา รู้จักกันมานาน ผมพบว่าคุณน่าจะเข้าใจอะไรบางอย่างเกี่ยวกับผมผิดไปนะ”

น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ธิชากลับได้ยินแล้วยิ่งใจสั่นกลัวมากขึ้น

เขาพูดขึ้นอย่างมีรอยยิ้มและไม่ยิ้ม “ในเวลาแบบนี้ยังจะมาอยากไปจากเมืองJอีก? ธาวินไม่ใช่คนดีอะไร ตอนนี้คุณถือได้ว่ามองชัดเจนแล้ว งั้นผมล่ะ คุณคิดว่าผมพระผู้ช่วยให้รอดมาเปิดมูลนิธิหรือไง?”

ใบหน้าด้านหนึ่งของธิชาโดนเขาใช้มือบีบอยู่ บีบจนเธอยิ่งอยู่ก็ยิ่งรู้สึกเจ็บ

เธอค่อย ๆ รู้สึกถึงว่าสิ่งที่ตัวเองกำลังเผชิญอยู่อาจจะเป็น……

เธอส่ายหน้าเล็กน้อย ถลึงตาที่ล่องลอยไว้ แล้วพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “ธาวินหลอกลวงฉัน เขาเคยบอกว่าขอแค่ฉันช่วยเขาครั้งนี้ เขาก็จะช่วยส่งณิชานาฎไปที่อเมริกา อาการป่วยของณิชานาฎเป็นยังไงคุณก็รู้ ในเมื่อเธอเป็นแม่เพียงคนเดียวของฉัน ฉันไม่มีอะไรที่สามารถทำเพื่อเธอได้ ฉันก็แค่อยากจะทำตามความต้องการของเธอเท่านั้น……แต่ว่าเขาหลอกลวงฉัน ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาไม่ต้องการให้ฉันช่วยเขาทำเรื่องให้สำเร็จ ฉันโดนหลอกมา! ดนัยกฤต ตอนนี้ฉันเสียใจแล้ว ฉันไม่ได้อยากจะเป็นนางบำเรอคนหนึ่งที่ไม่มีสถานะอยู่ข้างกายคุณ ถ้าหากฉันไม่มีความสัมพันธ์สิบปีกับธาวินอยู่ ฉันก็ไม่มีทางที่จะอยู่ข้างกายเขา นี่มันไม่ใช่ชีวิตที่ฉันต้องการด้วยซ้ำ ฉันรู้ว่าคุณไม่ใช่พระผู้ช่วยให้รอด แต่ว่าคุณอยากได้ผู้หญิงแบบไหนก็มีทั้งนั้น ทำไมจะต้องเป็นแค่ฉันด้วยล่ะ ฉันไม่อยากจะกลับไปใช้ชีวิตอย่างเก่าอีกแล้ว คุณปล่อยฉันไปเถอะนะ!”

ธิชาไม่เคยมีวินาทีไหนที่เข้าใจว่าตัวเองว่าไม่อยากได้อะไรเท่ากับตอนนี้มาก่อน

ชายหนุ่มที่สูงใหญ่ตรงหน้ากลับบีบเธอไปจนถึงเตียงแคบ ๆ ที่อยู่ข้างหลังแล้ว

นี่คือเตียงในห้องชุดเล็กของไนต์คลับ…….ไม่รู้ว่ามีคนเคยนอนมาแล้วเท่าไหร่

เธอรู้สึกสกปรก ในใจก็ยิ่งต่อต้าน

เขากลับหัวเราะอย่างเย็นชาแล้วถอดเสื้อผ้าบนตัวเธอออกไปทีละตัวทีละตัว แล้วก็โยนไปกลางอากาศตัวแล้วตัวเล่า

ขาทั้งสองข้างของธิชาโดนเขายกสูงขึ้นมา แล้วกดลงไปที่ไหล่เธอ

ร่างกายของเธอโดนเปิดออก ท่วงท่าโดนเหยียดหยามเป็นอย่างมาก ขาก็เจ็บปวดเป็นอย่างมาก