รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 155 ความรู้สึกหลากหลายของคนคนหนึ่ง

แล้วก็ในตอนนี้เอง อยู่ ๆ ที่ข้างหลังก็มีเสียงผู้ชายที่คุ้นเคยจนไม่รู้ว่าจะคุ้นเคยยังไงแล้วดังขึ้นมา

ร่างกายของธิชาเกร็งไปทั้งตัวขึ้นมาทันที

เธอไม่ได้หันหน้ากลับไปเลย เพียงแต่แค่ฟังเสียงฝีเท้าของชายหนุ่มค่อย ๆ เดินผ่านไหล่ข้างหนึ่งของเธอไปอย่างชัดเจน

เขาสวมชุดสูทสีดำไว้ชุดหนึ่ง สีหน้าเย็นชาเหมือนอย่างเดิม เนกไทเป็นสีดำส่องประกายสีแดงเข้ม

งานแบบนี้ แล้วก็สวมใส่เครื่องประดับที่โอ่อ่าแบบนี้

เขาน่าจะกำชัยชนะไว้ในมือแล้วจริง ๆ

พนักงานที่หน้าประตูโดนทำให้ตกใจไปเล็กน้อยแล้ว ต่างก็ก้มหน้าก้มตาอย่างเชื่อฟังขึ้นมา แล้วก็ปล่อยคนเข้าไปอย่างนอบน้อม

ไม่เพียงแค่ปล่อยคนเท่านั้น แถมยังถามขึ้นอย่างประจบสอพลอด้วยว่า “ก่อนงานจะเริ่มขึ้นยังมีเวลาอยู่อีกพักหนึ่ง หัวหน้าธาวินต้องการที่จะไปพักผ่อนที่ห้องรับรองสักหน่อยไหมครับ?”

ท่าทางของธาวิน ไม่ได้แตกต่างอะไรกับเมื่อหนึ่งอาทิตย์ก่อนเลย

เขาเหมือนกับว่าจะเป็นอย่างนี้อยู่ตลอดเลย หนำซ้ำอาจจะเหมือนกับเมื่อสิบเอ็ดปีก่อนเลย……ไม่ได้แตกต่างกันมากเท่าไหร่

อยู่ต่อหน้าคนนอกมักจะเย็นชาอยู่ตลอด ไม่เห็นแก่ความรู้สึกของใคร และไม่สนิทสนมกับคนแปลกหน้า

ธิชาแค่ไม่เห็นเขามาอาทิตย์หนึ่งเท่านั้น

แต่กลับมีความรู้สึกเหมือนห่างกันเป็นชาติแล้ว

เมื่อวานเธอเสี่ยงที่จะโดนสั่งสอนอย่างรุนแรงจากเขา ใจกล้าแบบนั้นไปโวยวายจนเกิดความวุ่นวายที่หน้าประตูห้องทำงานประธานบริษัทตระกูลธนาภูวนัตถ์

แต่ว่าผู้ชายคนนี้กลับไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมออกมา

ไม่ยอมมาเจอเธอสักครั้ง แล้วยิ่งไม่อยากจะมาอธิบายเหตุผลของเรื่องกับเธอ

ในนิสัยของธิชานั้นมีส่วนประกอบของความดื้อดึงอยู่จริง ๆ

ความดื้อดึงในตอนนี้ของเธอ ไม่ใช่ความจริงเรื่องที่ธาวินกับญาณินจะแต่งงานกัน

แต่ว่าเธออยากจะได้รับคำตอบจากปากของธาวินจริง ๆ

เธออยากจะฟังความจริง

ถึงแม้ว่าความจริงจะโหดร้ายทารุณ แต่เธอก็ยังอยากจะรู้ว่าทำไมธาวินถึงได้เลือกแบบนี้

เป็นเพราะว่าสถานะตำแหน่งหัวหน้าใหญ่ของแปดเมืองสำหรับเขาแล้ว ไม่สามารถที่จะเกิดข้อบกพร่องได้เลยเหรอ

หรือจะบอกว่า……เธอไม่สำคัญเลยจริง ๆ

เพียงแต่แค่เป็นคนคนหนึ่งอยู่ในสายตาเขา……

ที่เป็นผู้หญิงที่โดนเขานอนด้วยจนเบื่อไปแล้ว

ตัวละครชั้นต่ำคนหนึ่งที่เป็นแค่หมากตัวหนึ่งก็ยังเป็นได้ไม่ดี

สิบเอ็ดปีแล้ว

ความรู้สึกของสิบเอ็ดปี

เธอไม่คาดหวังที่จะมีผลที่ดีอะไร

และยิ่งไม่กล้าคาดหวังว่าสุดท้ายแล้วธาวินจะจัดการกับตระกูลมงคลวัชรกุลจริง ๆ แล้วเลิกกับญาณินซะ

เธอก็แค่อยากจะได้การอธิบายที่มีเหตุมีผลสักอัน

การอยู่ด้วยกันมาสิบเอ็ดปี

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รักเธอเลยสักนิด ไม่ทะนุถนอมเธอเลยสักนิด

หรือว่าสิบเอ็ดปีนี้……แม้แต่ความรู้สึกที่พี่ชายมีต่อน้องสาวก็ไม่เกิดขึ้นสักนิดเลยเหรอ?

…………

เท้าที่สวมใส่รองเท้าส้นสูงอยู่ทั้งสองข้างของธิชาเหมือนกับว่าจะโดนตอกตะปูอยู่กับที่ ทำยังไงก็ขยับไม่ได้เลย

ธาวินเหลียวกลับมามองเธอทีหนึ่ง ในดวงตาไม่มีความอบอุ่นอยู่เลยสักนิด ยิ่งไม่มีความรู้สึกอะไรเลยสักเสี้ยว

ในน้ำเสียงของเขาแฝงไว้ด้วยความไม่พอใจอยู่เสี้ยวหนึ่ง “ไหนอยากจะเข้ามาดูงานเลือกตั้งมากนักไม่ใช่เหรอ? ยังจะนิ่งอยู่อีกทำไม ยังไม่รีบเข้ามาอีก”

ในที่สุดธิชาก็ยกฝีเท้าที่หนักอึ้งขึ้นมา แล้วเดินตามข้างหลังเขาไป

เธอรู้ทั้งรู้ว่าตัวเองได้พ่ายแพ้ย่อยยับจนไม่เหลืออะไรแล้ว

แต่ตอนนี้เธอก็แค่อยากจะใช้วิธีของตัวเอง อยากจะเห็นผลการเลือกตั้งสมาคมธุรกิจกับตาตัวเอง

คิดดูแล้วก็แค่เพื่อตำแหน่งหัวหน้าใหญ่อันหนึ่ง

เธออยากจะดูสักหน่อย ว่าธาวินได้หลอกใช้เธอได้สำเร็จแล้วจริง ๆ หรือเปล่า

และดนัยกฤต ก็ยินดีที่จะทำการแลกเปลี่ยนแบบนี้กับเขามากจริง ๆ ใช่ไหม

ใครก็สามารถหลอกลวงเธอได้

แต่ว่าการตัดสินของสายตาและจิตใจลึก ๆ ของเธอไม่มีทางหลอกลวงเธอได้

ถึงแม้ว่าจะเดาได้พอประมาณตั้งนานแล้ว แต่เธอก็จะเห็นทุกอย่างนี้เองกับตา

ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา ที่ว่ามานี้ก็คงน่าจะหมายถึงผู้หญิงที่ดื้อดึงแบบเธอนี้แหละมั้ง

……

น้ำเสียงของเธอเบามาก แหบแห้งเล็กน้อย ตามอยู่ข้างหลังธาวิน ในที่สุดแล้วก็อดไม่ได้จนถามเขาขึ้นมาว่า “ตำแหน่งหัวหน้าใหญ่ที่พี่ชายอยากได้ที่สุด มาวันนี้ได้มาอยู่ในกำมือหรือยังคะ?”

ก่อนที่ธาวินจะขึ้นไปนั่งที่ที่นั่ง ฝีเท้าได้หยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วเหลียวกลับมาเหล่มองเธอทีหนึ่ง

เขาคลี่ยิ้มมุมปากออกเล็กน้อย “น้องสาวของฉัน กลิ่นความโง่ที่ดื้อดึงที่แผ่ออกมาจากตัวเธอนั้น ไม่รู้ว่าถ่ายทอดมาจากใครจริง ๆ ณิชานาฎกับเธอนั้นช่างเป็นผู้หญิงต่างกันเลยจริง ๆ เรื่องที่รู้คำตอบอยู่แล้วหล่อนไม่เคยที่จะมาเหน็ดเหนื่อยกับมันอีกเลย”

……

ธิชาไม่ได้พูดคุยกับธาวินอีกต่อไป

เธอไปนั่งอยู่ที่มุมท้ายสุดมุมหนึ่ง

ช่างน่าขำ เธออ้างชื่อเสียงของดนัยกฤตเพื่อที่จะมั่วเข้ามาในงาน แต่กลับโดนธาวินช่วยพูดคุยอนุญาตให้เข้ามา

แต่ว่าสุดท้ายเธอกลับไม่ได้เลือกไปนั่งข้างผู้ชายทั้งสองคนนี้

เธอเลือกที่นั่งที่ไม่สะดุดตาที่สุด แล้วก็นั่งดูเรื่องสนุกนี้ไปอย่างสงบนิ่ง

ผลปรากฏออกมาว่าเกือบจะเหมือนกับที่เธอคาดการณ์เอาไว้

ธาวินมีคะแนนต่างกับดนัยกฤตไปเก้าคะแนน ชนะผลการเลือกตั้งในตอนสุดท้ายไป

คนทั้งหมดต่างก็แสดงความยินดีกับเขาที่ได้เป็นหัวหน้าใหญ่สมาคมธุรกิจ และที่สำคัญก็จะดำเนินการตามขั้นตอนของสมาคมพันธมิตรธุรกิจแห่งเมืองภาคใต้ทั้งแปดอย่างรวดเร็ว แล้วเดินหน้าเลือกหัวหน้าใหญ่ของแปดเมืองในครั้งนี้ต่อไป

ส่วนดนัยกฤตกลับได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งในสามของรองหัวหน้า

เบื้องหลังของการเลือกตั้งนั้นตั้งแต่แรกก็มีการกระทำลับลมคมในอยู่แล้ว

คนทั้งหมดในงานต่างก็ไม่มีใครมีท่าทีตกตะลึงอะไรโผล่ออกมาอยู่แล้ว

เหมือนกับว่าผลอันนี้ ก่อนที่จะมีการเลือกตั้งขึ้นมาทุกคนต่างก็รู้กันอยู่แล้ว

ธิชาออกไปจากงานอย่างสงบนิ่ง เหมือนกับหนังฉายจบแล้ว เธอนำพาความใจเย็นและความท้อใจออกไปจากสถานที่ที่ทำให้เธอได้สัมผัสถึงความรู้สึกหลากหลายแห่งนี้ไป

……

ธิชาโบกรถมุ่งตรงไปที่บ้านพักคนชราที่ชรัณอาศัยอยู่

ในตอนที่กำลังล่ำลากับลุงรัณที่สติไม่ดีอยู่นั้น

โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นมา เป็นสายโทรเข้าของณิชานาฎ

ณิชานาฎบอกว่าตัวเองกำลังจะเข้าเกทแล้ว ถามเธอว่าจะมาส่งตัวเองหรือเปล่า

ธิชาพูดขึ้นว่า “แม่คะ หนูกำลังอยู่ที่ลุงรัณนี่ค่ะ มาตากแดดเป็นเพื่อนท่านสักหน่อย เดี๋ยวหนูก็จะไปที่สนามบินแล้วค่ะ”