รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 154 ไม่ได้แอบลักกินขโมยกินลับหลังท่านดนัยสักหน่อย

สีหน้าของธิชาค่อย ๆ เปลี่ยนจากขาวไปเป็นแดง……

น้ำเสียงของดนัยกฤตเบามาก และที่สำคัญก็ไม่มีความโกรธเคืองเล็ดลอดออกมาสักเสี้ยว

แต่ว่าเธอกลับฟังการข่มขู่และการตักเตือนออกจากปากของเขาหลายส่วน

เธอไม่กล้ามั่นใจว่าเป็นเพราะวันนี้อารมณ์ของตัวเองย่ำแย่เกินไปจึงทำให้สัมผัสละเอียดอ่อนเกินไปหรือเปล่า……

แววตาของดนัยกฤตก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วจากไปนั้น ยังแอบแฝงไว้ด้วยความอันตรายที่ทำให้เธอไม่สบายใจอยู่ส่วนหนึ่ง

……

ธิชานอนพลิกตัวไปตลอดทั้งคืน นอนหลับอย่างสะลึมสะลือ

มีหลายครั้งที่เธอตื่นขึ้นมาแล้วยังไม่กล้าแน่ใจว่าเมื่อกี้ตัวเองนอนหลับไปหรือเปล่า

ไม่ว่าจะยังไง ในที่สุดค่ำคืนนี้ก็ผ่านพ้นไปได้แล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้นเธอตื่นมาตั้งแต่เช้า มาแต่งหน้าอย่างงดงามแบบที่หาได้ยากรอบหนึ่ง แล้วก็หาชุดกระโปรงไหมพรหมสีดำใหม่เอี่ยมชุดหนึ่งมาจากห้องแต่งตัวที่ดนัยกฤตเตรียมไว้ให้เธอ พอสวมใส่แล้วทั้งตัวก็ดูเคร่งขรึมขึ้นเยอะมาก

สีดำยังไงก็เป็นสีที่ไม่ว่าจะเวลาไหน งานไหนล้วนไม่มีทางเกิดความผิดพลาดขึ้นแน่

ธิชากะเวลาไว้แล้วก็ลงจากตึก เวลาแปดโมงห้าสิบนาที

ในห้องอาหารไม่มีใครอยู่แล้ว ธิชาเผชิญหน้ากับอาหารเช้าที่หลากหลายคนเดียว แล้วก็แกล้งทำเป็นสงบนิ่งกินไปไม่กี่คำ

จากนั้นก็ถามคนรับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ อย่างไม่มีเรื่องอะไรขึ้นว่า “คุณดนัยกฤตยังไม่ตื่น หรือว่าได้ออกไปแล้ว?”

คนรับใช้ตอบไปตามความจริงขึ้นว่า “วันนี้คุณดนัยกฤตตื่นมาตั้งแต่เช้ามา น่าจะมีเรื่องสำคัญต้องไปทำ และได้ออกจากบ้านไปเมื่อสิบนาทีก่อนแล้ว”

ธิชารู้ว่าปกติงานประชุมใหญ่ ๆ ก็มักจะมีการเข้างานก่อนเพื่อให้เวลาตรวจสอบความปลอดภัยก่อน

เวลาของการเลือกตั้งสมาคมธุรกิจจะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการคือเวลาสิบโมงในช่วงสาย

คิดว่าดนัยกฤตยังไงก็ต้องเข้างานล่วงหน้าไปก่อนสี่สิบนาทีแน่

ธิชายังคงรักษาท่าทีอย่างไม่มีเรื่องอะไรจนกินข้าวเช้าเสร็จ จากนั้นก็เรียกคนขับรถมาพาเธอออกไปข้างนอก

คนขับรถขับรถไปตามปกติ แล้วก็ขับไปตามเส้นทางปกติที่ส่งเธอไปมหาลัยJ

แต่ธิชากลับพูดเรียบ ๆ ขึ้นตั้งแต่ปากทางเลี้ยวอันแรก “วันนี้ฉันไม่ไปมหาลัย รบกวนคุณช่วยกลับรถด้วยค่ะ”

ถึงแม้คนขับรถจะไม่เข้าใจ แต่ว่าก็ยังรีบหักพวงมาลัยกลับรถไป “ไม่ทราบว่าคุณธิชาจะไปไหนเหรอครับ?”

น้ำเสียงของธิชาเย็นชาไม่เหมือนตอนปกติ

“ส่งฉันไปที่อาคารสมาคมธุรกิจแห่งเมืองJ”

“……” ชั่วขณะหนึ่งคนขับรถตกใจจนตกตะลึงไป

เขาจ้องมองกระจกมองหลัง แล้วก็พิจารณาธิชาอย่างละเอียดจากกระจกมองหลัง

แล้วทีนี้ถึงพบว่าวันนี้ท่าทีของธิชาไม่เหมือนกับเวลาปกติจริง ๆ

ถึงแม้ว่าคนขับรถจะค่อนข้างเป็นผู้ชายทื่อ ๆ แต่ก็สามารถมองออกได้ว่าวันนี้เธอแต่งหน้าดูค่อนข้างเป็นผู้ใหญ่ ชุดกระโปรงที่เลือกใส่เขาดูไม่ออกว่าเป็นยี่ห้ออะไร แต่ก็รู้สึกว่าเกินกว่าอายุที่แท้จริงของเธอไปหน่อย

กระเป๋าถือนั้นเขารู้จักอยู่ เป็นหนังกิ้งก่ารุ่นลิมิเต็ดของHermes

ในเมื่อคนขับรถนั้นเป็นคนชราที่ติดตามดนัยกฤตมานานหลายปี ความสามารถในการดูคนก็ถือได้ว่าเก่งมาก

เส้นทางเดินของธิชานั้นไม่เหมือนกับพวกนางแบบหรือดาราข้างนอก โดยเฉพาะตอนที่ไปเรียนหนังสือ เพียงแต่แค่ใช้กระเป๋าที่ธรรมดามากใบหนึ่ง ดูไปแล้วก็เหมือนกับเป็นเด็กมัธยมที่บริสุทธิ์มากคนหนึ่ง

ท่าทีของเธอในวันนี้ ทำให้คนขับรถรู้สึกว่าจะต้องมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นแล้ว……

แต่ว่าเขาก็ไม่กล้าที่จะผิดใจต่อคนโปรดที่สุดที่อยู่ข้างกายท่านดนัย

จึงได้แต่ขับรถไปทางอาคารสมาคมธุรกิจอย่างนอบน้อม แต่กลับแอบเอาโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะรายงานให้กับผู้ช่วยพิเศษชนัดพล

ถ้าหากว่าวันนี้ที่คุณธิชาคนนี้ไปที่อาคารสมาคมธุรกิจเป็นความตั้งใจของท่านดนัย เธอก็น่าจะนั่งรถออกไปพร้อมกับท่านดนัยตั้งแต่เช้าแล้ว

ไม่มีเหตุผลว่าต้องรอให้ท่านดนัยออกไปยี่สิบนาทีแล้ว เธอถึงจะเริ่มเคลื่อนไหว

……

ในขณะที่คนขับรถแอบส่งข้อความออกไปนั้น อยู่ ๆ ธิชาที่นั่งอยู่ข้างหลังก็กระแอมไอขึ้นมาคำหนึ่ง

แล้วลุงคนขับรถก็มือสั่นขึ้นมา จนเกือบจะทำโทรศัพท์ร่วงลงไปเลย

ได้ยินแต่น้ำเสียงของธิชาพูดขึ้นเรียบ ๆ ว่า “ทำไม ท่านดนัยให้คุณขับรถให้ฉัน แต่ว่าจริง ๆ แล้วกลับให้คุณคอยจ้องฉันไว้เหรอ? ก็แค่ไปที่อาคารสมาคมธุรกิจเท่านั้น ไม่ได้ไปแอบลักกินขโมยกกินลับหลังท่านดนัยสักหน่อย คุณจะต้องรายงานให้เขารู้ด้วยเหรอ?”

คนขับรถตกใจจนสีหน้าขาวซีดแล้ว

ใครจะไม่รู้ว่าแม่ทูนหัวคนนี้เป็นคนที่ท่านดนัยหมายตาไว้ ไม่ใช่เป็นเพียงข่าวลือข้างนอก แต่ที่สำคัญยังเอามาเลี้ยงดูอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลภักดิภูมิเมธีอีกด้วย

ท่าทีแบบนั้นเหมือนกับว่ารู้สึกจะได้เลื่อนขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งทางการแล้วจริง ๆ

และถึงแม้ว่าเขาจะแอบรายงานไป เรื่องนี้ก็ถือได้ว่าทำได้ไม่เลว

แต่ถ้าเกิดผิดใจต่อคุณธิชาแล้ว ถ้าเธอไปแอบเป่าหูอะไรง่าย ๆ ก็จะทำให้ครอบครัวของเขาตั้งแต่คนแก่ไปจนถึงเด็กต้องระเห็จไปอยู่ข้างถนนแล้ว

คนขับรถรีบยิ้มให้อย่างเอาอกเอาใจขึ้นมา “เปล่าครับ เปล่าครับ คุณธิชาคิดมากไปแล้ว เป็นแค่ข้อความของลูกชายผมเท่านั้น เขาเหมือนกับว่า จะลืมหนังสือเรียนอีกแล้ว เลยถามผมว่าจะสามารถเอาไปส่งให้เขาได้หรือเปล่า……”

……

ในตอนที่ธิชาเข้าไปในอาคารสมาคมธุรกิจนั้นไม่ได้เจอกับการสกัดกั้นอะไร

น่าจะเป็นเพราะว่าเห็นการแต่งกายและท่าทีของเธอ พวกพนักงานรักษาความปลอดภัยจึงคิดว่าเธอเป็นพนักงานของสมาคมธุรกิจ ซึ่งมาที่งานเพื่อมาดำเนินงานเรื่องการเลือกตั้ง

แต่ว่าตอนก่อนจะเข้างานนั้น รปภ.กลับเรียกร้องให้เธอแสดงบัตรออกมา

ธิชายิ้มเล็กน้อย แล้วก็พูดอย่างสีหน้าไร้ปฏิกิริยาขึ้นว่า “ฉันเป็นคู่ควงของดนัยกฤต ลืมพกบัตรมาด้วย ช่วยอะลุ่มอล่วยให้หน่อย ปล่อยฉันเข้าไปเถอะนะคะ”

พนักงานสีหน้าไม่เปลี่ยน ต่างก็ปากแข็งแววตาแข็งทื่อ

ในเมื่อนี้เป็นงานสมาคมธุรกิจที่เข้มงวด

ไม่ใช่งานราตรีการกุศลอะไร ไม่ได้ยินว่าจะมีคู่ควงอะไรแบบนี้เลยด้วยซ้ำ

พวกเขาปรึกษากันง่าย ๆ แล้ว ก็เตรียมจะปฏิเสธ “ต้องขอโทษด้วย คุณผู้หญิงท่านนี้ ถ้าไม่มีบัตรมาแสดงก็ไม่สามารถปล่อยให้เข้าไปได้ นี่เป็นกฎของสมาคมธุรกิจโดยปกติอยู่แล้ว ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ”

สีหน้าของธิชาเคร่งขรึมลง แล้วเม้มปากไว้ น้ำเสียงไม่ได้สูงมากแต่ก็เคร่งขรึมมากพอ “คำว่าดนัยกฤตยังไม่พอที่จะเป็นบัตรผ่านเข้างานของฉันได้เหรอ? หรือว่าจะต้องให้ฉันเชิญท่านดนัยออกมาจริง ๆ พวกคุณถึงจะยอมปล่อยฉันเข้าไปได้?”

“ปล่อยเธอเข้าไป”