รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 153 ลบชื่อของธาวินสองคำนี้ออกไปจากหัวใจคุณซะ

ตลอดทั้งวัน ความรู้สึกในด้านลบต่าง ๆ ก็ได้สะสมมาจนถึงระดับหนึ่งแล้ว

ใจทั้งดวงของเธอกำลังลนลานอยู่ ถึงแม้ว่าความรู้สึกเจ็บจี๊ดจะถูกความชินชาเข้ามาแทนที่แล้ว……

แต่ว่านี่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะสามารถเผชิญหน้ากับผู้ชายตรงหน้านี้โดยมีสติและความสงบนิ่งได้

และยิ่งไปกว่านั้นเธอเพิ่งจะได้รู้มาเมื่อกี้ว่า……มีความเป็นได้สูงมากว่าดนัยกฤตกับธาวินอาจจะทำการแลกเปลี่ยนอะไรบางอย่างที่ไม่สามารถบอกคนอื่นได้

และเนื้อหาในการแลกเปลี่ยนนี้ ก็รวมถึงตัวเธอด้วย

ธิชาต้องยอมรับว่าเส้นทางของตัวเองเมื่อเทียบกับผู้ชายสองคนนี้แล้ว ช่างตื้นเขินมากจริง ๆ

เธอจะไปเป็นคู่แข่งของพวกเขาได้ยังไงกัน

ฝ่ามือที่ร้อนระอุของดนัยกฤตทาบอยู่ที่ขาอ่อนของเธอ

ความร้อนแรงของจูบยิ่งอยู่ก็ยิ่งเกินเลยขอบเขตที่เธอยินยอมจะแบบรับ……

สีหน้าของเธอยิ่งอยู่ก็ยิ่งดูแย่ อารมณ์ก็เกือบจะถึงขอบเขตความพังพินาศแล้ว

ทั้ง ๆ ที่เธอก็รู้ว่าตัวเองควรจะแกล้งโง่

ในเวลาแบบนี้ เชื่อฟังหน่อย สงบเสงี่ยมสักหน่อย ถึงจะไม่โดนลงโทษ

แต่ว่าเธอควบคุมตัวเองไว้ไม่อยู่จริง ๆ……

เธอยอมรับตัวเองได้พ่ายแพ้ต่อธาวินแล้ว แพ้ย่อยยับจนไม่เหลืออะไรเลย

ตอนนี้พอมาอยู่ต่อหน้าดนัยกฤต ก็ได้แค่ต้องยอมแพ้อย่างรู้ตัวดีเท่านั้น

……

ใบหน้าของธิชาแข็งทื่อ สุดท้ายแล้วอยู่ ๆ ก็ผลักไหล่ของเขาออกไป

แล้วพลิกตัวทีหนึ่ง และเอาผ้าห่มมาม้วนตัวเองไว้ด้วยการกระทำอย่างรวดเร็วแล้วไปซุกตัวอยู่อีกข้างหนึ่ง

ธิชาเตรียมใจไว้แล้วว่าตัวเองอาจจะทำให้เขาเกิดความไม่พอใจ

ในเมื่อ……

ที่เธอมาที่นี่ ก็เพื่อเป็นข้อตกลงหนึ่งในการแลกเปลี่ยนกับธาวินเท่านั้น

ตอนนี้ณิชานาฎก็สมใจปรารถนาแล้ว และธาวินเองก็น่าจะได้ผลตามที่ตัวเองอยากจะได้ไปพอประมาณแล้ว

เธอไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องมาเอาใจดนัยกฤตอีกแล้ว

เพราะฉะนั้นถึงแม้ว่าจะทำให้เขาโกรธ เธอก็ไม่เกรงกลัวอะไร

สีหน้าของเธอเขียวครึ้มมากขึ้น คำพูดในปากกลับแย่งพูดขึ้นมาก่อนที่ดนัยกฤตจะโมโหขึ้นมา

“ขอโทษค่ะ วันนี้ฉันอารมณ์ไม่ค่อยปกติเท่าไหร่ เปลี่ยนเป็นวันหลังได้ไหมคะ?”

เธอหรี่ตาลงต่ำเล็กน้อย ไม่ได้มองเขาตรง ๆ

ผ่านไปครู่ใหญ่ชายหนุ่มก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับ

ผ่านไปนาน ถึงใช้นำเสียงที่ราบเรียบพูดขึ้นว่า “ได้ ผมมีความเมตตาต่อผู้หญิงเสมอ ถ้าคุณไม่สบาย ผมก็ไม่บังคับ”

ของอะไรบางอย่างในใจธิชาเหมือนกับว่าจะสั่นเทาอยู่

ความสงสัยและความไม่เข้าใจอย่างไม่มีที่สิ้นสุดในใจเธอทำให้เธอยิ่งอยู่ก็ยิ่งแย่

ในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหวแล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา

ดนัยกฤตปฏิบัติกับเธอ……เหมือนกับว่า ตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงตอนนี้ ก็ยังใจดีอยู่แบบนี้ตลอด

เขาใจดีเป็นอย่างมาก แถมยังสามารถใจดีปล่อยให้เธอทำตามใจตัวเองและหลอกลวงได้

ถึงแม้ว่าจะเป็นการสั่งสอนเธอในตอนที่โมโห ก็เป็นแค่การพูดตรงจุด ก็จบลงด้วยวิธีการเทศนาเธอเท่านั้น

แต่ว่าธิชานึกถึงช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ การทำเหมือนไม่มีอะไรและการแอบวางแผนการของเขา……

เธอยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่า ผู้ชายคนนี้ไม่ได้ง่ายอย่างกับที่เธอเห็นในภายนอกแบบนี้เท่านั้น

เธอไม่ได้โกรธเกลียดเขาเพราะธาวิน

แต่เป็นเพราะว่าสติและความสงบนิ่งที่จู่ ๆ ก็เกิดขึ้นมา

เธอจำเป็นที่จะต้องหาโอกาส มาดูให้แน่ใจว่าตกลงอีกฝ่ายเป็นคนยังไงกันแน่

ถ้าหากว่าธาตุแท้ของเขาเป็นเหมือนกับธาวิน ที่เป็นสัตว์เดรัจฉานเลือดเย็นที่ใช้ทุกวิถีทางเพื่อให้มาบรรลุเป้าหมายได้

เธอยินดีที่จะให้ตัวเองอยู่อย่างโดดเดี่ยวตามลำพัง ก็ไม่อยากจะพึ่งพาคนแบบนี้

ไม่งั้น……เรื่องทุกอย่างที่เธอต้องเผชิญตอนอยู่กับธาวิน ในอนาคตยังไงก็จะต้องกลับไปเผชิญอีกซ้ำซากแน่

แววตาของเธอมืดหม่นจ้องมองดูเขา แล้วจู่ ๆ ก็เปิดปากพูดขึ้นว่า “ที่จริงร่างกายของฉันไม่ได้ไม่สบาย แต่เป็นใจฉันที่มันไม่สบาย วันนี้เกิดเรื่องขึ้นมากมาย จนช่วงเวลาสั้น ๆ ฉันคิดไม่ตกจริง ๆ ผู้คนทั้งหมดรอบกายฉัน……เหมือนกับว่า ชอบคิดว่าฉันเป็นคนโง่”

ความอยากได้ในแววตาของดนัยกฤตได้สบายไปแล้ว เหลืออยู่แต่เพียงท่าทีที่เงียบสงบที่ลึกซึ้งจนไม่สามารถวัดได้

เขายิ้มแหยะ ๆ ขึ้นมาแล้วถามขึ้นว่า “คุณไปรู้เรื่องที่ธาวินกับญาณินไปจดทะเบียนสมรสที่สำนักงานทะเบียนราฏ แล้วไม่สบายใจเหรอ?”

มุมปากของธิชากระตุกขึ้นเล็กน้อย “ที่แท้คุณก็รู้เรื่องแล้วเหรอ…….คิดว่าคงจะมีแต่ฉันที่ไม่รู้เรื่องล่ะมั้ง”

ดนัยกฤตยังคงมีท่าทางเหมือนกับไม่มีเรื่องอะไร น้ำเสียงก็ราบเรียบมาก “สำหรับคุณ ธาวินเป็นแค่อดีต เขาได้หมั้นหมายกับคุณหนูตระกูลมงคลวัชรกุลแล้ว เรื่องแต่งงานก็เป็นแค่เรื่องไม่ช้าก็เร็ว คุณสนใจมากขนาดนี้เลยเหรอ?”

ธิชาไม่ได้ตอบกลับ

เธอเงียบขรึมไปครึ่งนาที แล้วก็เงยหน้าขึ้นมาคลี่ยิ้มโง่ ๆ ออกให้เขาอันหนึ่ง “ฉันรู้ว่าพรุ่งนี้เป็นวันเลือกตั้งใหญ่ของสมาคมธุรกิจ เรื่องนี้นั้นสำคัญมาก คุณดนัยกฤตก็รีบไปพักผ่อนเถอะค่ะ อย่าให้กระทบต่องานสำคัญในวันพรุ่งนี้เลยค่ะ”

ดนัยกฤตกลับยื่นมือออกไปจับคางของเธอเอาไว้ แล้วพูดขึ้นทีละคำอย่างหนักแน่นว่า “ผมเคยพูดไว้แล้ว ว่าคุณก็เป็นเรื่องสำคัญของผมเหมือนกัน”

ธิชาไม่รู้ว่าเป็นอะไรไป

บ่อยครั้งที่ดนัยกฤตใช้น้ำเสียงที่ขรึมต่ำมีเสน่ห์ของเขาแบบนี้มาพูดนั้น

เธอก็มักจะหัวใจเต้นเร็วขึ้น แถมในใจยังว้าวุ่นเต็มไปหมดด้วย

แต่ว่าวินาทีนี้ ตัวเธอทั้งตัวกลับนิ่งเฉยไป

ไม่เพียงไม่มีความรู้สึกหวั่นไหวอะไรเลย แต่กลับรู้สึกแต่เพียงการประชด

เธอรู้ว่าการไม่รู้จักแสร้งของตัวเองยังไงก็ต้องทำให้ผู้ชายคนนี้หมดความอดทนไป

แต่ว่าในขณะที่เธอยังไม่ได้รับความจริงที่ครบถ้วนนั้น เธอไม่อยาก ไม่อยากที่จะเกิดความสัมพันธ์ชั้นนี้กับเขาขึ้นมาเลยสักนิด

ธิชาคลี่รอยยิ้มที่งดงามออกมา นิ้วมือที่ขาวนวลของเธอแตะหน้าอกแข็งแกร่งไร้ที่ติของชายหนุ่มเล็กน้อย

“ฉันรู้แล้ว ฉันก็เป็นเรื่องสำคัญของท่านดนัยเหมือนกัน แต่ว่า……พรุ่งนี้เป็นวันดี ๆ ของคุณ รอให้เรื่องใหญ่ที่สำคัญกว่าจัดการเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้ค่อยมาจัดการฉันดีกว่าไหมคะ?”

ดนัยกฤตยิ้มจาง ๆ แล้วยื่นมือไปบีบก้อนเนื้อสองก้อนที่หน้าอกเธอเล็กน้อย เรียวปากบางแนบชิดอยู่ที่หูเธอแล้วก็ค่อย ๆ พูดออกมาว่า “ก็ดีเหมือนกัน ให้เวลากับคุณอีกหนึ่งวัน ก่อนคืนพรุ่งนี้ ลบชื่อธาวินสองคำนี้ออกไปจากใจคุณ จากสายตาของคุณซะ