รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 152 คุณธิชา คืนนี้คุณหนีไม่พ้นแล้ว

ชั่วขณะหนึ่ง เธอก็เข้าใจคำพูดประโยคนั้นตอนที่ตัวเองกึ่งเมา และดนัยกฤตกึ่งหยอกล้อขึ้นมาทันที

ในตอนนั้นเขาพูดว่า เขามั่นใจว่าจะต้องชนะ

นอกซะจาก……ธาวินทำเรื่องที่ไม่มีขีดจำกัดบางอย่างออกมา

รวมถึง……เอาตัวเธอส่งไปถึงเตียง ให้เธอไปยั่วเขา

ตอนนั้นธิชารู้สึกแต่เพียงว่านั่นเป็นประโยคลองใจประโยคหนึ่ง

คิดไม่ถึงว่า……จะเป็นความจริง

อยู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าตัวเองช่างน่าขำ

ธาวินได้ทอดทิ้งเธอไปตั้งนานแล้ว

ตอนแรกเธอนึกว่าตัวเองโดนเอาไปเป็นหมากตัวหนึ่งก็เป็นเรื่องน่าเศร้าพอแล้ว

แต่กลับคิดไม่ถึง แม้แต่สิทธิ์ในการเป็นหมากตัวหนึ่ง เธอก็ยังเป็นไม่ได้

เธอเป็นเพียงแค่ของขวัญชิ้นหนึ่ง

เป็นของขวัญชิ้นหนึ่งที่โดนธาวินเอาไปมอบให้กับดนัยกฤต

ที่น่าขำยิ่งกว่าก็คือ

ทั้ง ๆ ที่ดนัยกฤตรู้ว่าเธอมาเพราะเหตุใด แต่กลับแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง แล้วรับไว้ทุกอย่าง

ผู้ชายพวกนี้……

แต่ละคนสองคนต่างก็คิดว่าเธอเป็นเด็กปัญญาอ่อนเอามาเล่นสนุกได้

เธอโดนหลอกจนหัวหมุน แต่กลับไม่รู้เรื่องอะไรเลย

ธิชารู้สึกว่าตัวเองช่างโง่เขลาเกินไปแล้ว

แล้วก็ท้อใจมากด้วย

เธอรวบรวมสายตากลับมา แล้วไม่มองไปที่ประตูบานนั้นอีก

ธาวินไม่มีทางออกมาแล้ว

ตอนนี้เธอรู้สถานะของตัวเองดีแล้ว

เธอเป็นของขวัญชิ้นหนึ่งที่โดนส่งมอบออกไป ก็เหมือนกับน้ำที่สาดออกไปแล้ว

ธาวินไม่ได้กะว่าจะเก็บเธอกลับมาด้วยซ้ำ

หรือบางทีเขาอาจจะคิดไว้ตั้งนานแล้ว

ไม่ได้เป็นความคิดที่มีขึ้นมากะทันหัน แต่ได้วางแผนไว้ตั้งนานแล้ว

ถึงว่าล่ะ…….ท่าทีที่เขามีต่อดนัยกฤต ในตอนแรกมีแต่ความเป็นศัตรูและหวาดระแวง

แต่ว่าตอนหลัง…….ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเธออาจจะมีความใกล้ชิดกับดนัยกฤต แต่เขากลับไม่ได้สนใจอะไรเลยด้วยซ้ำ

มันก็ใช่ ถ้าเธอไม่สามารถที่จะรักษาความสนใจที่ดนัยกฤตมีต่อเธอไว้ได้

งั้นแม้แต่สิทธิ์การเป็นของขวัญเอาไปมอบให้คนอื่นก็ไม่มีทางได้เป็นแล้ว

ช่วงเวลาสุดท้ายตอนที่เธออยู่กับธาวิน เธออยู่ในใจธาวิน คุณค่าอย่างสุดท้ายที่มีอยู่ ก็คงจะเพื่อวันนี้เท่านั้นแหละ

พงศ์พนาจ้องมองแววตาที่โศกเศร้าเช่นนี้ของเธอ ก็ไม่กล้าที่จะตอบเธอ แต่ก็ไม่กล้าที่จะไม่ตอบ

จนสุดท้ายเขาพูดอย่างค่อนข้างรักษาน้ำใจขึ้นว่า “ผมไม่รู้ที่มาที่ไปจริง ๆ หรือไม่คุณกลับไปก่อนดีกว่า รออีกสักสองสามวัน รอให้คุณชายมีเวลาว่างแล้ว เดี๋ยวผมจะลองช่วยคุณนัดเวลาดู แล้วคุณค่อยไปถามด้วยตัวเองดีกว่า?”

ธิชาค่อย ๆ ลุกขึ้น เธอยิ้มแล้วส่ายหน้าเล็กน้อย

“ไม่ต้องหรอก พรุ่งนี้พอผลการเลือกตั้งออกมา ฉันก็จะได้คำตอบแล้ว”

……

ธิชานั่งรถแท็กซี่คันหนึ่งไปอย่างเหม่อลอย

โทรศัพท์ของเธอดังขึ้นตลอด แต่เธอกลับไม่ได้ยินเลย

จนคบขับรถฟังจนเบื่อ ถึงได้ร้องเตือนเธอขึ้นว่า “คุณผู้หญิง โทรศัพท์ของคุณดังไม่หยุดเลย ทำไมไม่รับครับ ทะเลาะกับแฟนมาเหรอครับ?”

ธิชาถึงเพิ่งตั้งสติขึ้นมาได้ แล้วก้มหน้าลงไปดู เป็นสายเรียกเข้าของณิชานาฎ

เธอกดรับสายขึ้นมา ณิชานาฎบอกว่ามีเรื่องด่วนต้องการพบเธอ ให้เธอรีบมาที่โรงพยาบาลสักครั้ง

นอกซะจากว่ามีเรื่องด่วนที่สำคัญแล้ว ปกติณิชานาฎก็จะไม่มีทางโทรหาเธอก่อน

ถึงแม้ว่าธิชาจะอารมณ์โศกเศร้าถึงขีดสุด แต่ก็ยังเป็นห่วงณิชานาฎอยู่ดี แล้วก็ให้คนขับกลับรถขับไปทางโรงพยาบาลเลย

……

พอธิชาเห็นณิชานาฎ ก็เห็นกระเป๋าเดินทางสองใบที่วางอยู่ข้าง ๆ เตียงของเธอด้วย

“แม่คะ นี่แม่จะ…….”

สภาพร่างกายของณิชานาฎดูไปแล้วก็ไม่เลว บนใบหน้าของเธอยังแต่งหน้าอ่อน ๆ อยู่ สีหน้าก็ดูดีมาก

เธอลุกขึ้นมาจับมือของธิชาเอาไว้ แล้วลากเธอมานั่งลงบนโซฟาด้วยกัน

“ธิชา วันมะรืนนี้แม่จะบินไปประเทศอเมริกาแล้ว”

ธิชาอ้าปากเล็กน้อย “ธาวิน……เป็นคนจัดแจงใช่ไหมคะ?”

คำพูดในอกของเธอกำลังจะออกจากปากแล้ว แต่กลับต้องกลืนลงไปทั้งหมด

ถ้าหากณิชานาฎรู้ว่าเธอโดนธาวินหลอก..….ยังไงก็คงจะปวดใจอยู่บ้างละมั้ง

ถ้าหากว่าชีวิตในอนาคตของเธอได้ถูกจัดแจงไว้หมดแล้ว งั้นความขัดแย้งระหว่างเธอกับธาวิน ก็คงจะไม่ต้องพูดออกมาให้แม่กลุ้มใจแล้ว

ณิชานาฎนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าขึ้น “ใช่ เงินกับตั๋วเครื่องบินก็เอาให้ฉันหมดแล้ว บ้านที่อเมริกา หมอ และคนรับใช้ต่างก็จัดแจงได้พอประมาณแล้ว ธิชา ถ้าเกิดเธอคิดถึงแม่แล้ว ก็สามารถFaceTimeมาได้ตลอดเลยนะ ฉันรู้ไหม……ฉันไม่ใช่แม่ที่ดีคนหนึ่ง แต่ในเมื่อฉันมีเวลาดี ๆ เหลืออยู่ไม่มากแล้ว ฉันแค่อยากจะมีปั้นปลายชีวิตที่ดี จะได้มีชีวิตยืนยาวขึ้นอีกหน่อย แล้วก็……”

ธิชาพูดขัดเธอขึ้น ยิ้มแล้วก็ส่ายหน้าเล็กน้อย “อย่าพูดแบบนี้เลยค่ะ หนูก็ไม่ใช่ลูกสาวที่ดีมาก แม่คะ ถ้าอนาคตแม่สามารถมีชีวิตที่พึงพอใจได้ หนูก็ดีใจกับแม่ด้วยค่ะ”

…….

ธิชาพยายามข่มความรู้สึกที่ซับซ้อนเอาไว้ แล้วอยู่เป็นเพื่อนณิชานาฎไปจนถึงค่ำ

เธอไม่ได้พูดอะไรเลย และก็ไม่อยากจะแย่งชิงอะไรอีกแล้ว

ถึงแม้ธาวินจะหลอกลวงเธอ แต่ว่าอย่างน้อย เขาก็ยังรักษาสัญญาจัดแจงชีวิตใหม่ให้กับณิชานาฎได้

สำหรับเรื่องอื่นที่พูดไว้……ว่าเขาจะจัดการกับตระกูลมงคลวัชรกุลไป แล้วมาแต่งงานกับเธอ……ธิชาไม่เคยคิดว่าเป็นเรื่องจริงเลย

……

ความมืดคืบคลานเข้ามา ตอนที่ธิชากลับมาถึงคฤหาสน์ตระกูลภักดิภูมิเมธีนั้นก็เป็นเวลาสามทุ่มแล้ว

เธอกินข้าวเย็นเสร็จ ก็ขึ้นตึกกลับห้องไปอาบน้ำรอบหนึ่ง

ในตอนที่ออกมาจากห้องน้ำนั้น ดนัยกฤตก็พิงหัวเตียงของเธออยู่ แล้วยิ้มใส่เธอเล็กน้อย

ธิชาดึงเสื้อคลุมชุดนอนให้กระชับขึ้นอย่างอัตโนมัติ

เธอเดินก้าวสั้น ๆ เข้าไป อยากจะแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรเลย

ในเมื่อเธอเองก็ไม่มีเหตุผลตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แค่ของขวัญชิ้นหนึ่ง ก็น่าจะรู้หน้าที่หน่อย

ถึงแม้ว่าดนัยกฤตกับธาวินจะหลอกลวงเธอพร้อมกัน เธอก็ควรจะรู้ตัวสักหน่อย ตั้งแต่ต้นจนจบต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องถึงจะถูก

เธอยืนอยู่ข้างเตียง ชายหนุ่มจับข้อมือของเธอเอาไว้ วินาทีต่อมาก็เหวี่ยงตัวเธอลงบนเตียงนุ่ม ๆ แล้วกักขังตัวเธอไว้ใต้ร่าง

เขาโน้มตัวลงมาจูบกระดูกไหปลาร้าของเธอไว้ มือใหญ่ซุกเข้าไปใต้กระโปรงเธอ น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความขบขันอย่างคลุมเครือ “ห้าวันแล้วนะ ประจำเดือนก็น่าจะหมดแล้ว คุณธิชา คืนนี้คุณหนีไม่รอดอีกแล้ว……”