รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 149 เพื่อเป็นการขอโทษ ท่านดนัย ฉันจะ......
เวลานี้ธิชากำลังติดอยู่ในฤทธิ์ของเตกิลา สมองทั้งหนักทั้งวิงเวียน
เธอมองหน้าชายหนุ่มอย่างมึนงง กะพริบตาปริบๆ ถามอย่างว่างเปล่า “มีอะไรเหรอ”
ดนัยกฤตจ้องเขม็งอย่างดุๆ ไปยังร่างกายส่วนล่างของเธอ ชั่วขณะหนึ่งที่ทั้งโมโหทั้งขำ
เขาประคองสะโพกธิชา แล้วพลิกตัวกดเธอไว้ใต้ร่าง พ่นลมหายใจร้อนลงบนแก้มเธอ
“ยัยเด็กบ้า คุณจงใจใช่ไหม”
ธิชาสมองสับสน เมื่อครู่ทั้งที่กำลังจะทำสำเร็จแล้ว เห็นได้ชัดว่าเขาร้องหยุดกะทันหัน……
ดนัยกฤตมองธิชาที่ท่าทางมึนงงกรึ่งเมากรึ่งมีสติ จนสุดท้ายก็หลุดเสียงหัวเราะเบาๆ บีบแก้มเธอ สายตายังคงกวาดลงล่าง
“นี่คือ……ซอสมะเขือเทศ?”
ไฟช็อตในสมองธิชา เหมือนทันใดนั้นเธอก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
ไม่ถูก ไม่แน่ชัด แต่แล้วทันได้นั้นก็รู้สึกได้……
คลื่นความร้อนไหลที่ส่วนใต้ท้องน้อย มีความรู้สึกแปลกๆ ค่อยๆ พรั่งพรูออกมา
นี่มัน……
เธออดไม่ได้ที่จะก้มมองลงไป แล้วก็ต้องช็อกกับเลือดสีแดงเข้มในทันใด
นี่เธอ……ประจำเดือนมาเหรอ
แต่เธอไม่มีแล้วไม่ใช่เหรอ……
เธอเอามือปิดหน้าด้วยความเขินอาย แอบดูเขาผ่านซอกนิ้วอย่างระมัดระวัง น้ำเสียงยิ่งขลาดกลัวมากขึ้นไปอีก
“คุณดนัยกฤต……ครั้งนี้ฉันไม้ได้จงใจจริงๆนะ ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้ว่าเป็นแบบนี้ได้ยังไง……หมอบอกว่าต่อไปฉันจะไม่ตกไข่อีกแล้วไม่ใช่เหรอ ตกไข่ไม่ได้แล้วจะมีประจำเดือนได้ยังไง……”
เธอแอบนับนิ้ว ตามเวลาปกติ ช่วงเวลานี้ถึงเวลาที่ประจำเดือนของเธอมาจริงๆ
แต่ตั้งแต่ถูกกรอกยาชามนั้น ใจเธอคิดว่าตัวเองสูญเสียคุณสมบัตินั้นไปแล้ว……
ดังนั้นจึงไม่ได้มีการเตรียมตัวล่วงหน้า
ทำไม……น่าอายจัง
ความเมาของธิชาถูกชะล้างหายไปกว่าครึ่ง เธอรีบลุกจากเตียงเข้าไปซ่อนในห้องน้ำ
หลังจากประมวลผลไปรอบหนึ่ง……เธอสรุปโดยพื้นฐานได้ว่าของตัวเองมาจริงๆ……
หลังจากธิชาจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว ก็ไปล้างมือหน้ากระจก
ล้างมือไปพลางถอนหายใจ
ก็ไม่รู้ว่าควรยินดีหรือสิ้นหวัง
ที่ยินดีคือ บางทียาชามนั้นอาจไม่ได้มีประสิทธิภาพรุนแรงสูงสุด
ในเมื่อเธอยังมีการตกไข่ งั้นก็ยังมีความหวัง ถึงไม่มีหมอยืนยัน เธอไม่กล้าแน่ใจว่าในอนาคตตัวเองยังมีโอกาสตั้งครรภ์อีกไหม แต่อย่างน้อยก็……มีความหวัง
แต่ที่สิ้นหวังก็คือ ธาวินให้เวลาเธอเพียงสัปดาห์เดียว ตอนนี้ก็ผ่านมาสองวันแล้ว……
แต่เธอยังดันมามีประจำเดือน นี่คือ พระเจ้าจะฆ่าเธอเหรอ
……
ธิชาออกมาจากห้องน้ำ จำใจเดินกลับไปที่เตียง
ชายหนุ่มกำลังนั่งพิงหัวเตียง ชำเลืองมองเธออย่างสงบนิ่ง
เธอยกมือขึ้นลูบหน้าแดงร้อนของตัวเอง
ก้าวเข้าไป ปีนขึ้นเตียง ไปคุกเข่าตรงหน้าเขาอย่างว่านอนสอนง่ายเป็นที่สุด
เธอกัดริมฝีปากล่าง อดทนต่อความอับอาย “ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ ฉันยังคิดว่าฉัน……จะไม่มาแล้ว……ครั้งนี้เป็นอุบัติเหตุจริงๆ ขอโทษมากๆ เลยนะ”
เธอพึมพำในปาก ขณะเดียวกันก็ยื่นมือเล็กไปคลายซิปของเขา
“เพื่อแสดงความขอโทษ ท่านดนัย……ฉันจะทำให้คุณ ปลดปล่อยมันออกมา……”
ธิชาหน้าแดงเถือก ในใจยังคงกังวลเพราะไม่รู้ว่าดนัยกฤตชอบผู้หญิงแบบไหนเวลาอยู่บนเตียง
จะเป็นยั่วยวนใจกล้า หรือว่าบริสุทธิ์ไร้เดียงสา
การเคลื่อนไหวของมือเธอยังนับว่ารวดเร็ว แต่หลังจากนั้นกลับถูกดนัยกฤตตบปัดออกอย่างไร้ความปรานี
หลังมือเธอโดนตีไปทีหนึ่ง จำต้องเบี่ยงหลบอย่างงกๆ เงิ่นๆ
ชายหนุ่มใช้นิ้วเรียวยาวมีพลังเชยคางเธอ พร้อมกับยิ้มอย่างมีความหมาย “ปลอดปล่อยอะไร คืนนี้ผมยังมีงานต้องทำ ผมจะไปห้องหนังสือ ในหัวสมองของเด็กวัยรุ่นบรรจุแต่เรื่องลามกนะ ความประพฤติไม่ดีเลยจริงๆ”
เขาสวมกางเกงเรียบร้อยก่อนขายาวจะก้าวลงจากเตียง ในตอนท้ายยังตบศีรษะของเธอด้วย “ในเมื่อประจำเดือนมา ก็ไปอาบน้ำแล้วรีบพักผ่อน อย่าเหนื่อยเลย”
ธิชาได้ยินเสียงปิดประตูที่ด้านหลัง ตกอยู่ในอารมณ์หงอยซึมทั้งกายใจ
ผิดจังหวะเกินไปแล้ว ทำไมต้องเวลานี้ด้วย……
เดิมทีเธอใจกล้าดื่มเหล้าไปแล้ว คืนนี้ลงตัวไปทั้งจังหวะเวลาและสถานที่ เป็นโอกาสที่เหมาะสมอย่างหาที่เปรียบไม่ได้
ถ้าทำให้ดนัยกฤตพอใจในการนอนด้วยครั้งแรก เธอมั่นใจว่าจะได้รับความไว้วางใจจากเขาโดยเร็วที่สุด
เพราะถึงอย่างไรก็เหลืออีกแค่ไม่กี่วัน
……
วันรุ่งขึ้น ธิชารู้สึกไม่สบายใจ ไม่กล้าถ่วงเวลาเรื่องใหญ่ของธาวินเนื่องจากความผิดพลาดของตัวเอง
เธอคิดแล้วคิดอีก ในที่สุดก็อยากเอารายละเอียดเรื่องนี้แจ้งต่อธาวิน
แต่สายที่ต่อไปหาธาวินไม่มีคนรับเลย เรื่องแบบนี้ถ้าเธอติดต่อพงศ์พนา มันยากที่จะเปิดปาก ดังนั้นเธอจึงพิมพ์ข้อความส่งไป
บอกธาวินถึงสถานการณ์ของตัวเอง เตือนเขาถ้าเขามีแผนสำรอง เวลานี้สามารถเอามาใช้ได้เลย
ธิชาไม่รู้ว่าครั้งนี้ตัวเองเป็นอะไร เหมือนเธอไม่มีความมั่นใจพอต่อธาวิน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากเจอส.ส.กนต์ธรคนนั้น
เธอรู้สึกว่าดนัยกฤตนับว่ามีโอกาสสูงที่จะชนะ
และอีกอย่างถ้าธาวินมีทางหนีทีไล่เก็บเอาไว้ ก็ยากที่ดนัยกฤตจะวางกับดักหลอกเขาหรือเปล่า
ดนัยกฤตเคยบอกกับเธอด้วยตัวเอง ว่าชัยชนะอยู่ในมือเขา
แต่เธอส่งข้อความไปตั้งนานสองนานก็ไม่มีข้อความจากธาวินตอบกลับมาเลย
เมื่อเวลาผ่านไป จิตใจของธิชาก็เริ่มบังเกิดความไม่สบายใจคาดเดาไปต่างๆ นานา
แผนทั้งหมดของธาวิน……เหมือนจะไม่ได้ธรรมดาอย่างที่เธอมอง