รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 145 ต้องทนทุกข์บ้าง ถึงจะเชื่อฟัง

เดิมทีเพียงวรินทร์ก็เป็นคนผอมอยู่แล้ว อีกทั้งนิ้วมือก็เล็กเรียว

ข้อมือเธอถูกตรึง ไม่สามารถขยับได้ ได้แค่ขยับนิ้วเบาๆ พยายามข่วนเกาแขนของชายหนุ่ม

แรงกำลังของนิ้วเธอเบามาก สั่นเทาเล็กน้อย ข่วนเกาแขนของเขา เหมือนแมวเกา เกาหัวใจของเขา

ชัยกรลดสายตาลง สายตาเข้มลึกลับจ้องร่างกายส่วนล่างของเธอ

ซิการ์รุ่นนี้มันใหญ่เป็นพิเศษ อาจจะไม่รสชาติไม่ค่อยดี ดังนั้นเขาจึงไม่เคยลองมัน

ช่วงเวลานี้น่าสนใจที่จะเอามาลองใช้ ก็นับว่าไม่เสียของ

……

ไม่ว่าซิการ์จะเผาไหม้เร็วหรือช้า แต่อุณหภูมิกลับเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

เพียงวรินทร์รู้ว่ายาที่เขาให้ตัวเองต้องผิดปกติแน่ ไม่อย่างนั้นเธอคงจะไม่เกิด……ความรู้สึกไปกับซิการ์มากขนาดนี้

รสชาติแย่เหมือนมีมดยั้วเยี้ยคลานช้าๆ บนบาดแผล

ทั้งแสบทั้งคัน

เธอไม่รู้ว่าคำอ้อนวอนของเธอจะได้ผลหรือเปล่า แต่ตอนนี้เวลานี้ไม่มีตัวเลือกอื่นอีกแล้ว……

เธอพึมพำเสียงสะอื้น “ร้อนจัง ชัยกร คุณละเว้นฉันได้ไหม ร้อนมาก ฉันจวนจะไหม้อยู่แล้ว……”

ซิการ์ที่ถูกดับลงบนหน้าอกของเธอเมื่อครู่ ทำให้เธอจำอุณหภูมิได้อย่างลึกซึ้ง

มันเป็นความร้อนที่สามารถเผาไหม้ผิวได้

เธอหวาดกลัวอย่างสุดแสน……

จุดละเอียดอ่อนที่สุดสำหรับผู้หญิง ถ้าให้เธอทุกข์ทรมานแบบนี้……เธอให้ชัยกรยกแส้ขึ้นฟาดเธอเหมือนเมื่อก่อนยังดีเสียกว่า

ถึงอย่างไรการที่ผิวหนังฉีกแตกมันก็แค่เจ็บปวดเพียงภายนอก

แต่การเจ็บปวดแบบนี้……เธอรับไม่ไหว

ชัยกรติดเซ็กซ์ แต่เขาไม่เคยทารุณเธอ

อุณหภูมิสูงขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกร้อนไหม้คืบคลานเข้าหาเธอไม่หยุดหย่อน

เธอไม่กล้ามอง ได้แต่ขอร้องอ้อนวอนเสียงแผ่วอยู่ร่ำไป

ชัยกรมองไปยังรูปลักษณ์อันน่าสมเพชของเธอที่กำลังดิ้นรนเอาตัวรอด

ในที่สุดก็หัวเราะเยาะ แล้วยื่นมือไปปัดขี้เถ้าให้เธอ

หนวดของเขาเปียก ทำให้รอยยิ้มบนริมฝีปากของเขาขี้เล่นขึ้น

“กลัวอะไร เดี๋ยวซิการ์ก็ดับเพราะคุณอยู่แล้ว”

แม้จะรู้สึกว่าเขาปัดไปแล้ว แต่เธอยังหวาดกลัวจนอยากตาย

“เอามันออก ได้โปรดเอามันออกไป……”

ชัยกรไม่ได้ร้อนใจสักนิด กลับกันกลับยื่นมือมาเล่นกับความนุ่มนวลของเธอแทน พูดล้อเลียนอย่างเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “คุณกลัวจนไม่รู้ว่าตัวเองร่านมากแค่ไหน ซิการ์แท่งเดียวสามารถทำให้คุณแตกออกมาได้แบบนี้”

ถ้าเป็นผู้หญิงทั่วไป เวลานี้คงอับอายจนเกินกว่าจะตายไปแล้ว

แต่เพียงวรินทร์ลืมไปแล้วว่าความอับอายคืออะไร เธอแค่อยากมีชีวิตอยู่……

แค่คิดหาวิธีให้เขาเอาออกไป

…………

ตอนที่เพียงวรินทร์ลืมตาขึ้นอีกครั้ง มันดึกมากแล้ว

จิตใต้สำนึกสั่งให้เธอเอื้อมมือไปคว้าผ้าห่มมาคลุมตัว สมองหยุดทำงานไปครู่หนึ่ง

เธอไม่รู้เลยว่าตัวเองหมดสติไปตอนไหน……

และก็ไม่รู้ว่าหลังจากนั้นชัยกรดับซิการ์ให้ ทำการปลดแขนขาเธอ และอุ้มกลับห้อง

หมอตรวจให้เธอแล้ว นอกจากบาดแผลบนหน้าอกที่ค่อนข้างร้ายแรง ต้องฆ่าเชื้อทุกวัน มิฉะนั้นจะมีความเสี่ยงต่อการเป็นหนอง

ส่วนอื่นก็ไม่ได้มีอะไรที่บาดเจ็บร้ายแรง

ชัยกรไม่ได้ตบตีเธอ ผิวบนกายเธอโดยธรรมชาติแล้วจึงอยู่ในสภาพดี

ที่เหลืออีกสองจุด……ก็แค่ด้านหน้าบวมนิดหน่อย ทายาต้านการอักเสบก็จะหาย

ที่ด้านหลังอาจเพราะล่วงเลยมานานเกินไป มันมีรอยฉีกขาดเล็กน้อย จำเป็นต้องดูแลอย่างดี

อย่างไรก็ตามหมอบอกว่า สมุนไพรที่เธอกินอยู่ประจำค่อนข้างอ่อน ดังนั้นจึงไม่มีปัญหาใหญ่ แต้มภายนอก ไม่เกินสามถึงห้าวันก็จะหายดี

หลังจากเพียงวรินทร์ตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่เห็นคือชัยกร

ชัยกรลุกขึ้นจากโซฟาที่อยู่ตรงข้าม แล้วเดินเข้ามาป้อนน้ำอุ่นครึ่งแก้วให้แก่เธอ

ความรู้สึกตกใจไม่แน่นอนไม่สามารถผ่อนคลายได้

เธอกลัวว่าความอ่อนโยนและความสงบสั้นๆ ของชัยกรจะบ่งบอกถึงหายนะที่เลวร้ายยิ่งขึ้นในอนาคตอันใกล้……

ครึ่งปีที่เธอป่วย ชัยกรไม่ได้ทำร้ายอะไรเธอ นับว่าเธอใช้เวลาครึ่งปีผ่านมาอย่างสงบสุข ถูกเลี้ยงดูอย่างตามใจ

บวกกับน้ำหนักของเธอยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ ร่างกายยังคงอยู่ในสภาพที่อ่อนแอมาก

ถ้าชัยกรลงมือโหดแบบก่อนหน้านี้……เธอไม่รู้จริงๆ ว่าตัวเองยังจะผ่านมันไปได้หรือไม่

เพียงวรินทร์เป็นกังวลและหวาดวิตก

ถูกชัยกรป้อนโจ๊กสมุนไพรไปมากกว่าครึ่งชาม

หายากที่เธอจะทำตัวเชื่อฟังน่ารัก ชัยกรยิ้มและเอาชามช้อนวางไว้ข้างๆ แล้วพูดอย่างมีความหมาย “นิสัยของคุณกี่ปีๆ ก็ไม่เปลี่ยนเลย ต้องทนทุกข์บ้าง ถึงจะเชื่อฟัง ยากนักที่คุณจะทานง่ายและไม่ทำให้คนอื่นต้องคอยเป็นห่วงแบบนี้”

เธอมองเขาอย่างระแวดระวัง ไม่กล้าส่งเสียง

ในชั่วพริบตาเดียว ผ้าห่มบนตัวถูกเขาเลิกขึ้น ผิวที่เปลือยเปล่าของเธอสัมผัสกับอากาศ

เธอตัวสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวตามสัญชาตญาณ อยากซ่อนแต่ไม่รู้จะซ่อนตรงไหน

ชัยกรจับเอวบางของเธอ กอดเธอไว้ในอ้อมแขน เอาครีมยาสามชนิดที่แตกต่างกันออกมา

ชนิดหนึ่งทาบนรอแผลไหม้ตรงหน้าอก

อีกสองชนิดทาบนส่วนที่เธอยากจะเปิดเผย……

เธอไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม ได้แต่ยอมให้เขาทำตามใจ

กระทั่งทาเสร็จแล้ว เขาจึงไปล้างมือ แล้วกลับไปที่เตียงใหม่ ลูบใบหน้าเล็กที่หวาดกลัวของเธอ

เขาพูดด้วยเสียงนิ่งบางเบา “หมอมาดูแล้ว ทั้งหมดเป็นแผลเล็กๆ ดูแลสองวันก็ดีขึ้น ช่วงนี้ผมจะช่วยใส่ยาให้คุณเอง”

เธอตกใจมาก แต่แล้วก็ได้ยินเสียงถอนหายใจของชายหนุ่ม “ไม่ง่ายเลยที่ช่วงนี้จะเลี้ยงดูจนมีเนื้อมีหนังขึ้นมาหน่อย นี่มาสมบุกสมบันขนาดนี้ กลัวว่าจะกลับไปผอมอีก”