รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 144 จะไหม้หมดแล้ว ได้โปรด
เพียงวรินทร์จ้องการเคลื่อนไหวของมือเขาด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน
ชัยกรเปิดกล่องไม่ช้าไม่เร็ว
เป็นของใหม่ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เคยสูบ และไม่ใช่แบรนด์ที่เขาชอบ รุ่นก็แปลกมาก
จนกระทั่งเขาดึงออกมาอันหนึ่ง จุดไฟด้วยไฟแช็ก
เพียงวรินทร์จ้องมองเขาด้วยความตึงเครียดและสับสน
……
ริมฝีปากบางของชัยกรเหมือนอยากจะสูบสักหนึ่งครั้ง แต่เมื่อเข้าใกล้ริมฝีปากเขาก็พลันขมวดคิ้ว แสดงสีหน้าคล้ายๆ กับรังเกียจ
ถ้าไม่ใช่รสไม่ถูกใจ ก็คงเพราะระดับความหนาไม่เหมาะเจาะ
เพียงวรินทร์ตึงเครียดมาก
ความรู้สึกที่เย็นและสบายค่อยๆ จางหายไป……ร่างกายเธอเริ่มอ่อนแอลงเรื่อยๆ
ครึ่งนาทีต่อมา มีอาการชาผสมกับความคัน……
เธอไม่รู้ว่าชัยกรป้ายยาอะไรใส่เธอ
ตอนแรกเธอรู้สึกสบายมาก เธอคิดว่ามันเป็นยาต้านการอักเสบ
แต่ไม่นานก็ตระหนักได้ว่าเขาไม่น่าจะใจดีขนาดนั้น
เขายังไม่ได้เริ่มสั่งสอนเธออย่างเป็นทางการเลย
จะใจดีให้ยารักษาเธอตอนอยู่ครึ่งทางได้อย่างไร……
บางทีเมื่อครู่เธออาจจะแค่บาดเจ็บเล็กน้อย
รสชาติความชาและความคันผสมผสานกันจนรู้สึกปวดแสบปวดร้อน
เป็นความทรมานที่ไม่สามารถบรรยายได้……
เธอถามอย่างสับสน “เมื่อครู่……คุณป้ายอะไรใส่ฉัน……”
เธอรู้ว่ามันเป็นข้อสงสัยที่ตัวเองค่อนข้างรู้อยู่แล้ว แต่มันแย่เกินไป รสชาติแบบนี้เหมือนรู้ว่าตัวเองถูกวางยาพิษ แต่ไม่มียาถอนพิษ
เหมือนปลาบนเขียง ที่รอวันตาย……
……
ชัยกรถือซิการ์ขึ้นจุด เหลือบมองเธอแวบหนึ่ง ริมฝีปากบางเผยรอยยิ้มอันตราย
“เพียง คุณนี่ไม่เหมือนอย่างปากพูดเลย เก้าอี้จะเปื่อยหมดแล้วนะ”
“……..” เธอกัดริมฝีปาก ไม่กล้าเอาสายตามองลงล่างไปดูสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง
เธออยากตายมาก
เธอใช้เวลาครึ่งปีในการรักษา บางทีอาจจะลืมไปว่าเมื่อชัยกรวิปริตขึ้นมานั้นลงมือทรมานเธอได้โหดร้ายแค่ไหน……
เธอไม่ควรเอาตัวเองไปเสี่ยงจริงๆ
หนีอะไรล่ะ
หาโอกาสฆ่าตัวตายยังดีเสียกว่า
ตอนจบอันแท้จริงของการหนีไม่พ้นช่างน่าเศร้าเหลือเกิน
ชัยกรโน้มร่างอันสูงใหญ่เข้าใกล้เธอ น้ำเสียงเบิกบานใจพูดขึ้นไม่ช้าไม่เร็ว “ถ้าจำไม่ผิด ผมน่าจะไม่ได้จัดการคุณนานแล้ว ทำไมทำตัวไม่เชื่อฟังขนาดนั้น อยู่ไปดีๆ ไม่ได้เหรอ คุณให้ธิชาเป็นกระบอกเสียงให้คุณ มาขอผมว่าอยากเรียนต่อมหาวิทยาลัย ผมก็ตกลง ถ้าคุณมีเรื่องขออย่างอื่น ตราบใดที่มันไม่เกินไป มีตอนไหนบ้างที่ผมไม่ตกลง”
มือที่ถือซิการ์ของเขาทันใดนั้นก็เข้าใกล้ตัวเธอ——
สาวน้อยดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว
สัญชาตญาณในจิตใจของเธอพาให้เธอตระหนักถึงบางอย่าง
แต่เธอไม่กล้าพูด และไม่กล้าหยุดยั้ง
เพียงแค่ลดเสียงลง พูดด้วยเสียงทั้งต่ำทั้งบางเบา “ใช่……คุณไม่ได้ทรมานฉันมานานมากแล้ว ฉันป่วย คุณหาหมอมาให้ฉัน เชิญหมอผู้เชี่ยวชาญหลายคนมาให้คำปรึกษากับฉัน ชัยกร……บางครั้งคุณก็ไม่ได้เลวร้ายต่อฉันขนาดนั้น……”
“เพียงแต่……” อารมณ์ความรู้สึกที่หวาดกลัวของเธอทำให้เธอค่อนข้างพูดไม่ออก “เพียงแต่ฉันก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่ดีเลิศ สามปีแล้ว ผ่านมาสามปีแล้ว……คุณยังไม่เข้าใจเหรอ มันยากสำหรับฉันในการกลายเป็นของเล่นประเภทที่ทำให้คุณพอใจเพื่อสิ่งที่คุณปรารถนา……ฉันต่อต้านและขัดขืน แม้มันจะดูเหมือนการเชื่อฟัง แต่หัวใจของฉันยังคงรับไม่ได้ การศึกษาที่ฉันได้รับตั้งแต่วัยเด็กทำให้ฉันยอมรับความสัมพันธ์แบบนี้ไม่ได้……ทำไมคุณไม่ปล่อยฉันไป ที่จริงการปล่อยฉันไปก็เท่ากับปล่อยตัวคุณเอง เห็นได้ชัดว่ามีผู้หญิงมากมายเต็มใจที่จะตามใจคุณ คุณอยากทำกับพวกเธออย่างไรก็ได้ทั้งนั้น ตราบใดที่มีเงินมากพอ มีชื่อเสียงและความมั่งคั่งเพียงพอที่จะสนองตอบพวกเธอ……”
ชัยกรเผยรอยยิ้มบางขัดจังหวะคำพูดของเธอ เขายัดนิ้วชี้เย็นเฉียบเข้าปากของเธอ
กดลิ้นของเธอ หยุดเสียงของเธอที่จะพูดต่อไป
“คำที่คุณพูดพวกนี้ ทำไมผมจะไม่เข้าใจ แต่เพียงวรินทร์ คุณแตกต่างจากคนอื่น”
ชัยกรยิ้มนุ่มละมุนแสนอ่อนโยน ดูราวกับภูตผี
ท้ายที่สุดเขาก็ยังส่งซิการ์ที่เผาไหม้เข้าไป
มองดูเธอที่หลับตาลงอย่างหมดหนทางและเจ็บปวด
เขายิ้มเหมือนซาตานที่อ่อนโยน
“ใครใช้ให้ผมรักคุณล่ะ”
“เพียงวรินทร์ ผมรักคุณมาแปดปีแล้ว”
……
เพียงวรินทร์กระชับร่างกาย แม้ไม่มีความเจ็บปวด แต่รสชาตินั้นแย่ยิ่งกว่าความเจ็บปวด
เธอไม่รู้ว่าซิการ์จะเผาไหม้หมดเมื่อไร
รอจนเมื่อเผาไหม้ใกล้มอด เธอคงจะถูกแผดเผาไปด้วย
เหมือนตุ๊กตาผ้าที่ถูกชัยกรทอดทิ้ง
มีเพียงจุดจบที่ถูกแผดเผาเป็นเถ้าถ่าน……
ชัยกรลูบผมยาวของเธอ
เพียงวรินทร์เป็นคนโปรดของเบื้องบน
ทุกสัดส่วนของร่างกายงดงามไร้ที่ติ
แม้ตอนที่ป่วยจะโทรมลงไป
แต่แค่ฟื้นฟูเพียงเล็กน้อย ความงดงามของเธอก็หวนกลับมาอีกครั้ง
เส้นผมที่เดิมทีกลายเป็นแห้งกรอบเหลืองเล็กน้อย เวลานี้ได้กลับมาเป็นสัมผัสที่นุ่มนวลและละเอียดอ่อนแล้ว
ชัยกรลูบเส้นผมของเธอ และก้มลงไปจูบหน้าผากเธอแผ่วเบา
……
เธอคิดว่าต่อมน้ำตาของตัวเองแห้งเหือด
คงจะไม่ร้องไห้อีก
แต่เมื่อคลื่นความร้อนเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ
เธอฝืนทนกับอาการทั้งคันทั้งชาทั้งอึดอัดทั้งเจ็บปวด……
นิ้วสั่นเทาข่วนเกาที่แขนของเขา
“ชัยกร……”
“หืม?”
“ฉันผิดไปแล้ว……”
ชัยกรมองไปยังใบหน้าเล็กของเธอด้วยรูม่านตาสีเขียวเข้ม
“คุณผิดไปแล้ว?”
เธอพยักหน้าอย่างหนัก
“ฉันไม่หนีอีกแล้ว คราวนี้เป็นความจริง……ชัยกร ฉันไม่หนีอีกแล้ว……คุณให้อภัยฉันอีกครั้งนะ……ฉันขอร้อง……จะไหม้หมดแล้ว เป็นขี้เถ้าแล้ว……ได้โปรด……”