รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 143 ของเล่นที่หมดสภาพไปครึ่งหนึ่งแล้วยังมีความหมายอะไรอีก

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เพียงวรินทร์ “เห็นกองเพลิงกับตา”

เพียงแต่หลายครั้งก่อนหน้านั้น ล้วนเห็นในความฝัน

จิตแพทย์บอกว่า มันเป็นภาพหลอนจากอาการบาดเจ็บทางจิตใจธรรมดา

ตัวอย่างเช่นสามีเสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ ภรรยาเห็นแค่ศพสามีเท่านั้น ไม่ได้ประสบกับเหตุการณ์อุบัติเหตุทางรถยนต์จริงๆ

แต่ในฝันร้ายที่ตามมา เธอจะฝันถึงขั้นตอนของอุบัติเหตุทางรถยนต์ซ้ำแล้วซ้ำอีก หลังจากตื่นขึ้นมาจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่ลุกเป็นไฟแต่ละครั้ง สุขภาพจิตก็จะอ่อนแอลงเรื่อยๆ

จิตแพทย์ยังบอกด้วยว่า ภาพหลอนประเภทนี้ก็ไม่นับว่าหนักหนาสาหัสมากนัก มีคนมากมายที่มีอาการ

ตราบใดที่ภาพหลอนไม่ได้ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาในขณะที่ตื่นอยู่ ก็ไม่นับว่าเป็นสถานการณ์ที่หนักหนาสาหัส

เพียงวรินทร์อยู่ในสถานการณ์ท่ามกลางความฝันมาโดยตลอด นี่เป็นครั้งแรกที่ปรากฏต่อหน้าต่อตา

ทันใดนั้นเธอก็ตระหนักว่าอาการป่วยของตัวเองไม่เคยดีขึ้น

เฉพาะอาการเบื่ออาหารเท่านั้นที่ได้ผลดีภายใต้การปรับตัวยาแล้ว เธอเริ่มสามารถทานอาหารได้เหมือนคนปกติ

แต่ปัญหาด้านจิตใจ เกรงว่าชั่วชีวิตนี้คงไม่มีทางดีขึ้นได้อีก

เธอครวญครางในปาก

ชัยกรเหมือนจะรู้ตัวว่าการปิดปากเธอแบบนี้ ถึงเธออยากตอบก็ส่งเสียงออกมาไม่ได้

ดังนั้นเขาจึงเอาของออกจากปากเธอ แล้วโยนไปข้างๆ

เพียงวรินทร์ไม่ได้ตอบคำถามของเขา แต่พูดเสียงดังว่า “ชัยกร คุณฆ่าฉันเลยเถอะ คุณฆ่าฉันเลยได้ไหม คุณแค่อยากได้ของเล่นที่น่าสนใจเท่านั้น คุณดูสภาพของฉันสิ ฉันหมดสภาพไปครึ่งหนึ่งแล้ว คุณมีเวลาครึ่งปีที่ไม่สามารถเล่นกับฉันได้ ของเล่นที่สภาพแบบนี้เก็บไว้ข้างกายจะมีความหมายเหรอ ด้วยปัจจัยทางการเงินของคุณ คุณสามารถหาของเล่นชิ้นใหม่ที่น่าสนใจกว่าได้อยู่แล้ว หญิงสาวที่สุขภาพดีและอายุน้อยกว่าฉัน…..มีเต็มไปหมด……มีเต็มไปหมดจริงๆ นะ…….คุณส่งฉันไปตามทางได้ไหม เห็นแก่ฉันที่ให้บริการคุณมาเนิ่นนาน……”

ความสิ้นหวังและความหวาดกลัวในแววตาของเพียงวรินทร์ไม่สามารถปกปิดได้ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเสแสร้ง

เธอเริ่มเสียใจภายหลังในสิ่งที่ตัวเองทำ

ถ้าไม่แน่ใจว่าร้อยเปอร์เซ็นต์จะหนีไปได้ เธอไม่ควรเสี่ยงจริงๆ

ชัยกรจะเล่นเธอจนตาย

การกระทำที่วิปริตของเขา มีแต่สิ่งที่เธอจินตนาการไปไม่ถึง ไม่มีสิ่งใดที่เขาทำไม่ได้

เขาตอนที่คลุ้มคลั่งเธอเคยเห็นแล้ว

ครั้งนี้เธอได้สัมผัสกับความอดทนที่เขาขีดไว้ในจุดต่ำสุดแล้ว

เขาไม่เพียงแต่ทารุณเธอ

เขายังจะ……

เพียงวรินทร์ถึงขั้นคิดไม่ออกว่าเขาจะทำแบบไหน

สรุปแล้วมันน่ากลัวมาก

บางทีเขาอาจจะทรมานเธอจนบนร่างกายไม่มีเนื้อดี เมื่อเธอกำลังจะตาย ก็ลงมือตัดสองขาของเธอ

เขาเคยพูดเอง

ตราบใดที่เธอกล้าหนีอีกครั้ง เขาจะตัดขาเธอด้วยมือของเขาเอง

……

ท่าทางของผู้หญิงคนนี้ทำให้ชัยกรยิ่งหงุดหงิด

เขายกมือขึ้นคลายเนคไท แล้วปลดกระดุมเสื้อสองสามเม็ด

ขณะที่เธอกำลังเจ็บปวด ทันใดนั้นกระแสไฟฟ้าบางอย่างก็เริ่มทำงาน

เพียงวรินทร์ร่างกายสั่นสะเทือน

เธอดวงตาเบิกกว้าง สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ

ไม่นานก็ตระหนักได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

วัตถุสองสิ่งที่ชัยกรใส่เข้ามาในตัวเธอถูกเขาเปิดการทำงาน

พวกมันเริ่มขยับ

เหมือนสิ่งมีชีวิต

เธอหลับตาลงด้วยความกลัว ก่อนจะลืมตาขึ้นมองเขาด้วยสายตาอ้อนวอน “คุณฆ่าฉันเลยได้ไหม ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แบบนี้ หมอเคยบอกว่า ฉันที่มีสภาพแบบนี้……จะอยู่ได้ไม่นานนัก ได้โปรดให้ฉันไปสักทีได้ไหม ฉันขอร้อง……”

ชัยกรเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของเธอ มองเธอที่กำลังเจ็บปวดอย่างไร้อารมณ์

……

อาจเพราะไม่ได้ถูกสัมผัสนานเกินไป หรืออาจเพราะร่างกายที่ไร้เดียงสาของเธอได้รับการสอนสั่งเรื่องเซ็กซ์จนไวต่อสัมผัสอย่างมากตั้งแต่เมื่อสองปีที่แล้ว

ตอนแรกมันเจ็บ

เมื่อเวลาผ่านไป เธอค่อยๆ บังเกิดความสุขที่ยากเกินบรรยายได้

ชัยกรชื่นชมสถานการณ์ที่อยู่ตรงหน้าโดยไร้ซึ่งการแสดงออก

กระทั่งเธอใกล้ถึงจุดสูงสุด จู่ๆ เขากลับกระชากสองวัตถุนั้นออกมา

สายตาเขาจับจ้องมองลึกไปยังเก้าอี้หนังที่เปียกชุ่ม แล้วผ่อนหายใจอย่างเพลิดเพลิน “ที่รักของผม คุณแน่ใจนะว่าตัวเองกำลังเจ็บปวดอย่างที่คุณคิดจริงๆ ปากคุณขอร้องว่าขอตาย ทำอย่างกับผมให้คุณมีชีวิตอยู่ก็เหมือนตาย แต่คุณมองสภาพตัวเองสิ ผมคิดว่าคุณมีความสุขมากนะ”

เพียงวรินทร์หลับตา ไม่อยากเผชิญหน้ากับความอัปยศอดสูและการเหน็บแนมของเขาอีก

ความจริงที่ชัยกรทรมานเธอ แม้เธอจะรู้สึกแย่ แต่มันก็ไม่เกินทน

เพราะถึงอย่างไรก็ชินชาเสียแล้ว……

จะทำตัวน่าอับอายอีกแค่ไหน หลังจากอดทนมาเป็นร้อยๆ ครั้ง มันก็จะกลายเป็นความเคยชิน

สิ่งที่เธอกลัวมากที่สุดในตอนนี้คือชัยกรจะตัดขาของเธอ

หากเธอเดินไม่ได้อีกต่อไป อนาคตต้องกลายเป็นตัวประหลาดที่ถูกชัยกรกักขังไว้บนเตียงใช่หรือเปล่า

ถ้าหากเธอที่แม้แต่สองขาก็ไม่มี……

ชัยกรยังต้องการจะกระทำเธอ มันคงจะเป็นความ……วิตถารที่ยากเกินบรรยาย

……

เธอไม่ส่งเสียงสักแอะ ชัยกรหยิบขวดยาออกมา เอายาป้ายส่วนร่างตัวเธอ

อาการแสบร้อนวูบวาบหายไปในทันใด ถูกแทนที่ด้วยความเย็นเฉียบ

สบายและเย็น

เธอมองชัยกรอย่างสับสน ยังไม่เข้าใจว่าเขาจะทำอะไรต่อไป……

……

ตั้งแต่ต้นจนจบชัยกรไม่ได้มีท่าทีว่าจะถอดเสื้อผ้าออกเลย เหมือนไม่มีความตั้งใจจะแตะต้องเธอ

นิ้วยาวของเขาเล่นกับกล่องใบหนึ่ง ข้างในเป็นซิการ์อีกประเภทหนึ่ง