รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 142 อย่ากัด เดี๋ยวกลายเป็นใบ้น้อย

ปฏิกิริยาที่เงียบกริบและอดทนของเพียงวรินทร์กลับไม่เป็นที่พอใจของชัยกร

เขาถือซิการ์ พร้อมกับหรี่ตายิ้ม

ค่อยๆ เพิ่มแรงในมือ ดันสองสิ่งเข้าไปลึกยิ่งขึ้น

แผ่นหลังเปลือยเปล่าของเธอมีเม็ดเหงื่อผุดเป็นชั้น

แต่ไม่กล้าที่จะแสดงความเจ็บปวดของตัวเอง ถึงขั้นไม่กล้ากัดริมฝีปาก เธอกัดลิ้นของตัวเองอย่างที่เคยทำเป็นประจำ

เป็นนิสัยที่เธอสร้างขึ้นในสองสามปีที่ผ่านมา ยากที่จะเปลี่ยน

……

ตอนที่ชัยกรเริ่มสอนเรื่องเซ็กซ์กับเธอ เขาเคยสอนเธอว่า

ไม่ว่าจะเจ็บหรือเสียว เขาต้องการให้เธอร้องออกมา ไม่ต้องอายหรือสงวนท่าที ร้องออกมาเสียงดังถึงจะทำให้เขาพอใจ

ตอนแรกเพียงวรินทร์ไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น เธอเป็นแค่เด็กที่เพิ่งแตกเนื้อสาว

ชัยกรบอกว่าเขาพอใจ เธอแค่อยากให้ตัวเองเจ็บปวดน้อยลง เขาพูดอย่างไรเธอจึงทำอย่างนั้น

แต่ต่อมาเธอก็ค่อยๆ เข้าใจทีละน้อย บางสิ่งไม่ต้องให้ใครมาสอน มันจะซึมซับได้เองช้าๆ

เธอพบว่าเสียงของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นเสียงร้องแห่งความสุขสม หรือเสียงร้องครวญครางแห่งความเจ็บปวด

ก็ล้วนแล้วแต่จะทำให้เขาตื่นเต้น

สภาวะตื่นเต้นของเขานั้นผิดปกติมากกว่าสภาวะปกติของเขาถึงสิบเท่า

จากนั้นมาเธอจึงไม่เชื่ออีกต่อไป ไม่ว่าเขาจะบังคับเธออย่างไร เธอก็ไม่มีทางยอมส่งเสียงเพื่อความต้องการทางเพศที่วิปริตของเขาเด็ดขาด

ชัยกรไม่ให้ความเมตตาสงสารต่อเธอดังเช่นควรมีให้กับผู้หญิง

เธอไม่ยอมร้อง ได้แต่กัดริมฝีปาก

เมื่อเธอกัดริมฝีปาก ชัยกรจะตบหน้าเธอ

บางครั้งแค่ใช้มือ บางครั้งใช้เข็มขัด หรือทุกอย่างที่มือเขาสามารถหาจับได้

มันเป็นช่วงเวลาที่เลวร้าย

หลังจบเกม เธอกัดริมฝีปากตัวเองจนแดงก่ำ ราวกับแช่ในทะเลเลือด น่าเวทนาและน่ากลัว

แก้มขาวนวลมีรอยแดงช้ำจากเข็มขัด ทั้งใบหน้าแทบจำไม่ได้

แต่ชัยกรไม่ปล่อยให้ใบหน้าเธอเสียโฉม

หลังจากนั้นเขามักจะเชิญแพทย์ผิวหนังที่เชื่อถือได้มากที่สุด มารักษาบาดแผลของเธออย่างพิถีพิถัน ทำการปรับสภาพผิวของเธอ

คิดขึ้นมาแล้วก็แปลก ไม่เพียงแต่เธอไม่มีแผลเป็นบนใบหน้า ผิวหลังลบรอยแผลเป็น ดูเหมือนจะละเอียดอ่อนและเรียบเนียนขึ้นกว่าเดิมเสียอีก

……

ต่อมาเธอเรียนรู้ที่จะฉลาดขึ้น เลิกกัดริมฝีปาก และแอบกัดลิ้นตัวเองแทน

ลิ้นทนความเจ็บปวดได้มากกว่าริมฝีปาก เมื่อเวลาผ่านไป มันจึงติดเป็นนิสัย

ความรู้สึกประเภทนี้ในตอนนี้ทำให้เพียงวรินทร์เกิดความรู้สึกแปลกๆ เพราะถึงอย่างไรมันก็ไม่ได้ทำมานานมากแล้ว แต่สัญชาตญาณดูเหมือนจะหลอมรวมจนเข้าเลือดและกระดูก จนทำให้ลืมไม่ลง

ทันทีที่เธอเจ็บปวด เธอจะกัดลิ้น

ชัยกรชื่นชมสภาพชวนสังเวชของเธอจากตำแหน่งผู้คุมเกม

เด็กสาวอ่อนแอไร้หนทาง ทั้งร่างเปลือยเปล่า ร่างกายทั้งหน้าหลังถูกปิดกั้น เธอดวงตาเบิกกว้างกับความอัปยศ แต่น้ำตากลับไม่มีแม้ครึ่งหยด

เขาดูมานานแล้ว อาจจะรู้สึกเบื่อหน่าย

นิ้วยาวจับคางของเธอ ค่อยๆ เพิ่มแรง

ตอนที่เพียงวรินทร์กำลังกังวลว่าเขาจะบดขยี้ขากรรไกรล่างของตัวเอง

นิ้วมือของเขากลับผ่อนเล็กน้อย ดึงซิการ์ครึ่งมวนออกมาคีบในมือ ทันใดนั้นก็ปิดริมฝีปากของเธอโดยไม่มีการเตือน

ลิ้นอันทรงพลังรุกล้ำเข้ามาอย่างรวดเร็ว——

เขางัดฟันของเธอออก และได้ลิ้มรสกลิ่นเลือดในปากของเธอในทันที

เมื่อจูบที่ยาวนานและลึกซึ้งใกล้จบลง

ริมฝีปากบางของเขาชิดติดริมฝีปากของเธอ ตั้งใจถอนหายใจยาวใส่ “ก่อปัญหาเดิมๆ ไม่รู้จักจบ ลิ้นของคุณไม่แข็งแรงอย่างที่คุณคิด ผ่อนคลาย อย่ากัดมัน เดี๋ยวจะกลายเป็นใบน้อยนะ”

หลังจากนั้น ในปากของเธอก็ถูกเขายัดสิ่งหนึ่งเข้ามา

สิ่งนี้เหมือนเป็นของกิน หวานๆ เย็นๆ มีรสชาติที่น่าสนใจ

แต่เมื่อเอาฟันกัดกลับกัดไม่เขา บางทีมันอาจเป็นสิ่งของพิเศษ ให้เธอกัดโดยเฉพาะ ทำให้เธอไม่กัดริมฝีปาก และไม่กัดลิ้นด้วย

ช่วงเวลาที่ริมฝีปากถูกเปิด เสียงบางอย่างก็ไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไป……

ค่อยๆ ท่วมท้นออกมา……

เมื่อเธอกำลังตัวสั่นและอับอาย

ซิการ์ที่ชัยกรถืออยู่ในมือจู่ๆ ก็กลับถูกกดลงบนผิวหน้าอกของเธอ——

ผิวที่ละเอียดอ่อนและบอบบางถูกเผาไหม้ทันที

ดวงตาเธอเบิกกว้างจนดวงตาเหือดแห้ง คิดว่าอาจจะมีน้ำตาไหลออกมา

แต่ถึงแม้เธอจะคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดสักเพียงใด

แต่นัยน์ตายังคงเหือดแห้ง ถึงขนาดเกิดอาการเจ็บแสบ

ซิการ์ที่ถูกดับตกลงบนพรม ไม่เผาไหม้อีกต่อไปแล้ว

ผิวบนหน้าอกของเธอเหมือนจะถูกเผาเป็นดวงเล็กๆ ตอนแรกมันเจ็บปวดมาก

ในปากของเธอมีสิ่งที่หวานและนุ่มอยู่ เสียงกรีดร้องจึงถูกระบายออกมาดังลั่น

แต่ความเจ็บปวด เหมือนจะค่อยๆ ชาลง

แผลที่ถูกเผาไหม้เหมือนว่าก็ไม่ได้เจ็บมาก ทั่วตัวของเธอมีความรู้สึกปวดแสบปวดร้อนหนักหน่วงเป็นระยะ

ทันใดนั้นตรงหน้าก็ปรากฏภาพเปลวเพลิงขนาดใหญ่……

ไฟไหม้แผดเผาบ้านของเธอเมื่อครั้งยังเด็ก คฤหาสน์ตระกูลธาดาวรวงศ์ วอดวายอยู่ท่ามกลางทะเลเพลิง

ความจริงสามปีนั้นเธอถูกขังอยู่ในประเทศY จึงไม่ได้เห็นเปลวเพลิงด้วยตาของตัวเอง

ดังนั้นเพียงวรินทร์จึงยิ้ม เธอรู้ว่าตัวเองเริ่มเห็นภาพหลอนอีกครั้ง

ภาพหลอนเป็นหนึ่งในผลที่ตามมาของความผิดปกติทางจิตหลายอย่างของเธอ

บางครั้งเกิดขึ้น บางครั้งปกติ

ชัยกรจ้องมองบาดแผลของเธอ พูดด้วยน้ำเสียงนิ่งกดต่ำ “หนีทำไม ฉันไม่ดีต่อเธอเหรอ”

ภาพลวงตาตรงหน้าเธอสลายไปเพราะเสียงของเขา ค่อยๆ ฟื้นฟูกลับมาเห็นเป็นภาพปกติ