รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 141 ที่รัก ก่อปัญหาเดิมๆ อีกแล้ว

เพียงวรินทร์ได้สัมผัสกับนรกบนดินอย่างแท้จริง

เมื่อการหลบหนีล้มเหลว เธอจึงถูกชัยกรยัดใส่รถพากลับไปยังปราสาท

อารมณ์ของเธอสงบกว่าที่ตัวเองคิดเอาไว้มาก

ที่จริงตั้งแต่เริ่มต้นเธอเผชิญหน้ากับแผนทั้งหมดด้วยทัศนคติในแง่ร้าย

เธอไม่ได้ไร้เดียงสาอย่างธิชา

ธิชาคิดว่าตราบใดที่ระมัดระวังมากพอ ไม่ให้ข้อมูลรั่วไหลออกไปก่อน พาเธอขึ้นเครื่องบินส่วนตัว ทุกอย่างก็จะเป็นไปตามจังหวะและขั้นตอน

เพียงวรินทร์ไม่ได้แสดงความมองโลกในง่ายร้ายออกไป

ถ้าแม้แต่ความมั่นใจเล็กน้อยก็ไม่ให้ธิชา แล้วเธอจะมั่นใจได้อย่างไรว่าธิชาจะช่วยเหลือตัวเอง

หลังจากเรื่องล้มเหลว เพียงวรินทร์รู้สึกเสียใจภายหลังแวบหนึ่ง ต้นเหตุแห่งความเสียใจภายหลังของเธอไม่ได้กังวลว่าภายใต้ความโกรธจัดชัยกรจะทารุณทรมานเธออย่างไร

เธอแค่กังวลว่าจะทำให้ธิชาเดือดร้อน

พูดขึ้นมามันก็ตลกดี ตัวตนของธิชานั้นทุกคนต่างรู้จักกันดี เธอเป็นลูกสาวแท้ๆ ของสาวสังคม

อันที่จริงคำว่าสาวสังคมเป็นแค่คำพูดที่สวยงาม แม้ณิชานาฏจะปีนป่ายขึ้นไปหาผู้มีชื่อเสียงและอำนาจ แต่ไม่สามารถลบล้างความต่ำต้อยที่หยั่งรากลึกถึงกระดูกได้ ถ้าพูดตรงๆ ก็คือ เธอเป็นโสเภณีที่สามารถทำได้ทุกอย่าง

ธิชาเกิดมาสวยมาก เป็นต้นทุนที่ได้รับการถอดแบบมาจากบุพการี

แต่เธอไม่เคยมีความคิดอยากได้อยากมียึดติดเรื่องทางโลก เป็นคนที่ประพฤติชอบอยู่ในศีลในธรรมโดยสมบูรณ์

ธิชาดีต่อเธอมาก ดูแลเธอ ช่วยเหลือเธอ แม้ทุกคนจะมองว่าเธอนิสัยไม่ดีอารมณ์ไม่ปกติก็ตาม ธิชาเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ไม่เคยสนใจ

ธิชาไม่ตามอารมณ์ของเธอ และไม่รังเกียจเธอ

เธอที่อยู่ในใจของเพียงวรินทร์ มีบทบาทการเป็นเพื่อนที่สมบูรณ์แบบ

แต่น่าเสียดาย ไม่ได้เจอกันมาสามปี เธอพบธิชาอีกครั้ง แค่ต้องการหลอกใช้เธอ

หลอกใช้ประโยชน์จากมิตรภาพของพวกเธอ ไม่ลังเลที่จะให้ธิชาเสี่ยงเพื่อตัวเอง

แต่ตอนที่เพียงวรินทร์ถูกพากลับไป กลับไม่เห็นลาดเลาของธิชาเลย

เธอคิด ว่าชัยกรคงยังเห็นแก่หน้าดนัยกฤต

ผู้หญิงที่ดนัยกฤตชอบ ต่อให้ใจชัยกรจะโกรธจัด ก็จะไม่ถึงขั้นไม่ไว้หน้ากัน

สัตว์เดรัจฉานที่น่าเกรงขามล้วนเป็นเช่นนี้ เขาสามารถปิดประตูแห่งความโรคจิตสุดขั้ว แต่กลับไม่ต้องการเปิดประตูให้คนอื่นเห็นใบหน้าที่แท้จริงของเขา

……

เพียงวรินทร์เชื่อว่าธิชาน่าจะปลอดภัย จิตใจจึงผ่อนคลายลงพอสมควร จนแทบไม่แยแสว่าตัวเองจะเป็นตายร้ายดี

เธอทนทุกข์ทรมานจากอาการเบื่ออาหาร อวัยวะเสี่ยงต่อการล้มเหลวได้ทุกขณะ

แต่เดิมก็เป็นคนที่เคยผ่านวินาทีชีวิตเฉียดตายมาแล้ว การตายสำหรับเธอ จึงไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น

……

เพียงวรินทร์ถูกขังอยู่ในห้องครึ่งวัน ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีใครส่งน้ำส่งข้าวให้เธอเลย

กระทั่งถึงเที่ยงคืน ชัยกรถึงได้ปรากฏตัวตรงหน้าเธอ

เขาอุ้มเธอออกมาจากห้อง อุ้มเธอขึ้นไปข้างบน ขึ้นไปถึงชั้นบนสุด เปิดประตูหนังฟอกสีแดง

ความหนาวยะเยือกในใจของเพียงวรินทร์ระงับไว้ไม่ได้อีก

เธอถูกมัดติดไว้กับเก้าอี้ที่คุ้นเคย

ถ้าพูดกันตามจริง มันก็คือการล็อก

ดีไซน์ของเก้าอี้ยากจะอธิบายเสียยิ่งกว่าเก้าอี้แปดขาที่เอาไว้เล่นเซ็กซ์ทั่วไป

กุญแจมือสี่อันล็อกแขนขาของเธอไว้ที่มุมทั้งสี่

ใต้ที่นั่งยังมีกลไกอีกมากมาย

ขณะนี้ชัยกรไม่ได้ทำอะไร แต่กลับยืนอยู่ไม่ไกล สองแขนกอดอกอย่างสง่างาม เพลิดเพลินสนุกสนานกับการที่เธอไร้ทางหนีรอด

เงียบไปสักพัก แล้วเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงปกติ “ที่รัก คุณไม่ได้หลบหนีมานานมากแล้วนะ”

เพียงวรินทร์ยังไม่ทันได้ส่งเสียง เขาก็ถามด้วยรอยยิ้มบางอีกครั้ง “ผมคิดว่าคุณเรียนรู้ที่จะฉลาดเลิกทำสิ่งที่ไร้ประโยชน์แล้ว ทำไมก่อปัญหาเดิมๆ อีกแล้วล่ะ”

เพียงวรินทร์มองรอยยิ้มที่เย็นชาของเขา รู้สึกว่าตอนที่พระเจ้าสร้างมนุษย์อันที่จริงแล้วค่อนข้างเอาแต่ใจเกินไป

ตรงหน้านี้เห็นได้ชัดว่าเป็นปีศาจร้ายที่ชั่วช้าเลวทราม แต่ดันถูกสร้างให้มีหน้าตาอันหล่อเหลาเช่นนี้

มันขี้โกงมาก ตอนนั้นเธอเพิ่งอายุสิบหก ไม่น่าแปลกใจที่จะถูกล่อลวงโดยไร้ซึ่งการป้องกัน

ชัยกรยิ้มได้อย่างสง่างามและเป็นธรรมชาติขนาดนั้น

ถ้าไม่ใช่คนที่รู้จักคุ้นเคยกันดี ก็อาจจะรู้สึกดีต่อเขาทันที ไม่มีสักนิดที่จะทำให้ขุ่นข้อง

เพียงวรินทร์เองก็ฉีกยิ้มด้วย และพูดตรงไปตรงมาจากใจจริง “ใช่ ตอนที่ฉันอยู่ประเทศY อิทธิพลของคุณมีอยู่ทั่วทุกที่ ฉันไปแจ้งความ ไม่มีตำรวจช่วยเหลือฉันได้เลย ที่จริงฉันยอมแพ้แล้ว ตอนนี้ฉันกลับประเทศมา กลับมายังสถานที่ที่ฉันเติบโต ฉันอดไม่ได้ที่จะเกิดความหวังเล็กๆ อยากลองพยายามอีกครั้ง ถ้าสามารถหนีไปได้ ฉันจะขอบคุณเบื้องบนที่ให้โอกาสฉันได้เกิดใหม่ ถ้าล้มเหลว อย่างมากก็แค่ตาย ฉันไม่มีอะไรต้องเกรงกลัว ไม่ใช่เหรอ”

เธอพูดความจริงเพียงครึ่งเดียว

ที่จริงตอนอยู่ประเทศY นอกจากความหวาดกลัว ยังมีความหวัง

เธอยังหวังให้ตัวเองมีชีวิตรอดต่อไปได้ มีชีวิตอยู่และได้อยู่ร่วมกับครอบครัวของตัวเอง

จนกระทั่งไม่กี่เดือนที่ผ่านมา เธอได้รับรู้ว่าพ่อของเธอเสียชีวิตในคุกไปแล้ว และทุกคนในตระกูลธาดาวรวงศ์​รวมทั้งแม่ ก็เสียชีวิตในกองเพลิงแล้วทั้งหมด

ที่แท้ครอบครัวของเธอสูญสิ้นไปนานแล้ว

เธอจะไม่มีวันได้อยู่กับครอบครัวของเธออีก

ความตายจึงไม่น่ากลัวอีกต่อไป ดังนั้นเธอถึงกล้าลองหลบหนี

……

ผ่านไปนานชัยกรก็ไม่ได้ตอบกลับเธอ

เขาจุดซิการ์ ดูดไปครึ่งมวน ที่เหลืออีกครึ่งคาบอยู่ในปาก

ในมือถือ “ของเล่น” สองชิ้นใหม่เอี่ยมเดินไปหาเธอ

เมื่อร่างกายถูกเขาอ้าออก เพียงวรินทร์พลันตัวสั่นเทา

นานมากแล้วที่ชัยกรไม่ได้แตะต้องเธอ……

อาจจะเกือบครึ่งปีแล้วมั้ง

ครึ่งปีนี้เธอป่วยหนัก ตอนที่เลวร้ายที่สุดคือแม้แต่การหายใจยังต้องใช้เครื่องช่วย

ชัยกรสอดของเล่นทั้งสองชิ้นเข้าไปในตัวเธอทีละอัน

เธองอตัว ไร้ซึ่งเสียงร้อง