รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 140 รู้ว่าเราน้อยใจ พี่จะแต่งงานกับเราแน่นอน

หลังจากที่ธิชาได้ยินเขาพูดแบบนี้ แก้มของเธอก็แดงก่ำ ไม่กล้าพูดอะไรอีก

ดนัยกฤตหัวเราะออกมาเบา ๆ

ในที่สุดเธอก็อดไม่ได้ แล้วรีบปล่อยสายรัดชุดนอนของเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบพูดปฏิเสธอย่างโกรธเคืองว่า “ฉันไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย ตำแหน่งอย่างท่านดนัย ในแต่ละวันย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่มีเรื่องวุ่นวายต้องจัดการ คุณไปทำธุระของคุณต่อเถอะค่ะ ไม่ต้องห่วงฉัน”

ดนัยกฤตไม่ได้จากไปในทันที แต่ก้มตัวลงเพื่อพูดเอาใจเธออย่างอดทน

เขาสังเกตได้ถึงความสิ้นหวังของเธอ จึงเหมือนกำลังพูดปลอบประโลมลูกสาวตัวน้อย เขาโอบเธอไว้ในอ้อมกอด และพยายามพูดหยอกล้อเธอ “คุณธิชายังได้ลิ้มรสบ้างในอ่างอาบน้ำ ผู้หญิงที่เป็นผู้ใหญ่แล้วกับผู้ชาย ต่างก็มีความต้องการเหมือนกัน พอคุณได้ลิ้มรสแล้ว ก็เหมือนน้ำท่วมจนเขื่อนแตก ยากที่จะหยุดยั้งได้ ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณ อยู่ต่อหน้าผมคุณสามารถเปิดเผยออกมา ไม่จำเป็นต้องปิดบัง คืนนี้เป็นความผิดพลาดของผมเอง แต่เวลายังอีกยาวไกล ด้วยความสามารถของผม จะต้องไม่ทำให้คุณธิชามีอารมณ์แล้วไม่เสร็จแน่นอน ปกติแล้วคุณกับนายธาวินทำกันได้กี่ครั้ง สี่ครั้ง ห้าครั้ง พวกเราสามารถเพิ่มเป็นสองเท่า ขอแค่คุณธิชาชอบ”

ธิชาหน้าแดงก่ำ เธอกำหมัดเล็กๆ แล้วทุบไปที่เอวและหน้าท้องของเขา

ผู้ชายนิสัยไม่ดี…

ทั้งลามกทั้งนิสัยไม่ดี

ยังจะบอกว่าเพิ่มเป็นสองเท่า ปกติแล้วแค่สี่ครั้งเธอก็แทบจะไม่ไหวแล้ว ถ้าสองเท่าเธอกลัวว่าเธอคงจะต้องตายแน่ๆ

…………

หลังจากที่ดนัยกฤตเดินออกจากห้องนอนใหญ่ ธิชาก็ใช้เวลานานกว่าจะได้สติกลับมา

เธอค่อยๆ ปรับอารมณ์ความอับอายและความโกรธของเธอให้สงบลง ในสมองเต็มไปด้วยความคิดที่ยุ่งเหยิงปะปนกันไปหมด

แต่ร่างกายของเธอยังมีอุณหภูมิที่อบอุ่นของเขาอยู่

เธออยากให้ตัวเองมีเหตุผลและนิ่งสงบ ทำในสิ่งที่ควรทำ และไม่ลืมจุดประสงค์ของการมาที่นี่ของเธอ

แต่ดนัยกฤต ผู้ชายคนนี้ชั่วร้ายจริงๆ …

เขาใช้นิ้วมือเพียงไม่กี่นิ้วก็ทำให้เธอมีอารมณ์สุขสมได้แล้ว

ร่างกายของเธอไม่สามารถลืมความสุขและความพึงพอใจที่เขาให้ไว้ได้

ธิชาคิดว่าถ้าเธอไม่มีสติ น่ากลัวว่าการคำนวณนี้จะทำให้เธอเสียหายไปด้วย

ไม่ใช่ว่าเธอไม่รัก และเข้าใจด้วยว่าความรักมีความรู้สึกเป็นยังไง

ส่วนเธอเพื่อจะให้เขารู้สึกว่าเธอน่าสงสาร คำพูดที่เธอพูดตอนที่อยู่ในอ้อมกอดของดนัยกฤต ก็เพียงพอให้เธอเศร้าเสียใจมากแล้ว

หัวใจของเธอยังอยู่ที่ธาวิน ถึงแม้จะยังไม่ตายใจอย่างสมบูรณ์ แต่ความโกรธก็เข้าไปในใจเป็นส่วนมากแล้ว

นอกจากว่าหลังจากเรื่องนี้ เขาสามารถปรับปรุงตัวได้จริง ๆ ไม่เพียงแต่ตอบสนองความต้องการของณิชานาฎตามที่สัญญาไว้เท่านั้น แต่ยังต้องปฏิบัติต่อเธอให้ดีขึ้น พวกเขาถึงจะมีชีวิตสงบสุขเหมือนเมื่อก่อนได้

แต่มันจะเป็นไปได้หรือไง

มีญาณินกับตระกูลมงคลวัชรกุลแทรกอยู่ตรงกลาง และมดลูกของเธอที่ถูกทำร้าย

คิดว่าคงจะกลับไปไม่ได้อีกแล้ว

……

หัวใจของธิชาสับสนวุ่นวายไปหมด เธอไม่มีอาการง่วงนอนเลยสักนิด ตอนนี้ยังไม่ดึกมาก เธอจึงตั้งใจจะอ่านข้อมูลและทำเรื่องจริงจังเพื่อปลูกฝังความง่วงให้ตัวเอง

เธอเดินไปเปิดกระเป๋าเดินทาง แล้วหยิบคอมพิวเตอร์กับโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วนั่งลงที่โต๊ะ

ในขณะที่กำลังจะอ่านข้อมูล โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมาหลายครั้ง เธอก็ได้รับข้อความที่ธาวินส่งมา

หัวใจของเธอชะงักงัน หลังจากกดดู เธอเห็นธาวินถามเธอว่าเกิดอะไรขึ้น เรื่องราวคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว

เธอตอบไปว่า ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี

แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะถามต่อ ทำไมถึงได้ตอบเร็วขนาดนี้ ดนัยกฤตไม่ได้อยู่กับเธอใช่ไหม

ในหัวใจของธิชาเริ่มโมโหขึ้นมา มันจุกอยู่ในท้องจะระเบิดมันออกมาก็ไม่ได้กลืนกลับลงไปก็ไม่ได้

ในใจรู้สึกตลกมาก

ธาวินถามต่อแบบนี้ คือกลัวว่าดนัยกฤตจะไม่ยอมมีอะไรกับเธอ ทำให้เธอไม่สามารถล้วงความลับข้อมูลจากเขาได้ใช่ไหม

เธอโกรธอยู่สักพัก ตั้งใจจะตอบเขากลับไปว่าดนัยกฤตกำลังอาบน้ำอยู่

แต่หลังจากที่พิมพ์ข้อความออกมาแล้ว เธอก็ไม่มีความกล้าที่จะกดส่งออกไป

เธอถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ สุดท้ายก็บอกความจริงออกไป

ตัดหัวตัดปลาย บอกแค่ว่าถึงแม้ดนัยกฤตจะให้เธออยู่ต่อได้ แต่ไม่รู้ว่าเขางานยุ่งจริงๆ หรือว่ากำลังระวังตัวจากเธอ สรุปก็คือ คืนนี้เขาไม่ได้ค้างคืนด้วย บอกว่างานเขายุ่งมาก

ธาวินตอบเธอหลังจากผ่านไปสักพัก

ข้อความแรกมีเพียงห้าคำเท่านั้น: “รักษาร่างกายไว้”

ดวงตาของธิชาเบิกกว้าง จากนั้นเขาก็ส่งข้อความที่สองตามมา

“ถ้ารักษาร่างกายไว้ไม่ได้ ก็เก็บรักษาหัวใจตัวเองไว้ให้ดี ถ้าหากหัวใจเธอก็สกปรกไปด้วย ต่อไปฉันไม่รู้จะปฏิบัติต่อเธอยังไง”

เธอกำลังจับโทรศัพท์มือถือไว้แน่น และน้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

เธอรู้สึกน่าเศร้ามากจริงๆ

ทั้งที่ธาวินส่งเธอมาเหมือนเธอเป็นตัวหมาก แล้วยังจะสนใจว่าเธอจะสะอาดหรือไม่สะอาดอีกเหรอ

หรือว่าเขาคิดว่า ในเมื่อร่างกายของเธอจะสกปรกไปแล้ว จะสกปรกกว่านี้ก็ไม่เป็นไร ขอแค่หัวใจดวงนี้ยังคงอยู่ที่เขา แค่นี้ก็พอแล้ว

ความขุ่นเคืองของธิชา ทำให้เธออยากจะโยนโทรศัพท์ทิ้ง

แต่สักพัก หน้าจอโทรศัพท์ของเธอก็กะพริบขึ้นมาอีกครั้ง

ธาวินส่งข้อความมาให้เธออีกครั้ง

[พี่รู้ว่าเราน้อยใจ หลังจากนี้ไป พี่จะรีบจัดการปัญญาด้านตระกูลมงคลวัชรกุลให้เร็วที่สุด รอจนถึงเวลาที่เหมาะสม พี่จะแต่งงานกับเรา]

ธิชาเปลี่ยนจากความไม่พอใจมาเป็นตกตะลึง เธอมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ แล้วน้ำตาก็ไหลหยดลงมา

และหยดลงตรงกับประโยคที่ว่า [พี่จะแต่งงานกับเรา] พอดี

ธิชาจ้องมองประโยคนั้นอยู่นาน

แต่งงานกับเธออย่างนั้นเหรอ?

ธาวินบอกว่าจะแต่งงานกับเธอ

ถ้าเธอได้ยินประโยคนี้ก่อนอายุสิบแปด เธอคิดว่าเธอคงจะกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจแน่นอน

พี่ชายที่เธอรักที่สุด ความหวังตั้งแต่เล็กจนโตของเธอ ก็คือได้แต่งงานกับเขา อยู่กับเขาไปตลอดชีวิต และมีลูกชายกับลูกสาวให้เขา

แต่ในเวลานี้ ธิชากลับยิ้มดีใจไม่ออกอีกต่อไป

เธอไม่สามารถตัดสินได้ว่าคำพูดของธาวินนั้นมาจากใจจริงหรือวิธีการเอาใจผู้หญิงให้รักเขาหลงเขามากขึ้นกันแน่

และเธอเองก็ขี้เกียจเกินกว่าจะเจาะลึกกับเรื่องนี้

ถึงยังไง มันก็กลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

ความทรงจําดีๆ ของเธอกับธาวินทั้งหมด มันไม่สามารถย้อนกลับมาได้อีกแล้ว