รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 146 เด็กผมขี้กลัว อย่าทำเธอตกใจ

เพียงวรินทร์สมองยิ่งมึนงง

เธอถึงขั้นเริ่มสงสัยว่าปัญหาทางจิตของตัวเองแย่ลงเรื่อยๆ หรือไม่ ภาพหลอนถึงมีการเปลี่ยนแปลงมากขึ้นเรื่อยๆ

ทำไมชัยกรดูเหมือน……ไม่โกรธอะไรแล้วเลยล่ะ

เขายังไม่ได้ตัดขาเธอ หรือว่า…..อารมณ์สงบแล้วจริงๆ

เธอไม่กล้าส่งเสียงออกไป

ชัยกรลูบสัมผัสใบหน้าของเธอ พลางพูดเองเออเอง “กลับมาครั้งนี้ต้องเลี้ยงให้คุณหนักถึงแปดสิบปอนด์ถึงจะให้คุณออกจากบ้านได้ มหาวิทยาลัยJยังไปได้อยู่ แต่ถ้าคุณกล้าก่อเรื่องอีกครั้ง ผมจะไม่ลดโทษคุณแน่”

ในหัวเธอมีเสียงดังหึ่งๆ

ผู้ชายคนนี้หมายความว่า……ครั้งนี้ ละเว้นโทษเธอแล้วจริงเหรอ

เธออาจจะเคยชินกับการถูกทรมานแล้ว จึงค่อนข้างประหลาดใจที่ได้รับการเอาใจอย่างเหลือเชื่อ

เธอลังเลอยู่สักพัก ครุ่นคิดว่าตัวเองควรพูดแสดงทัศนคติอย่างไรออกไปดี

ในที่สุดก็เค้นประโยคออกจากริมฝีปากซีดได้ “รู้ รู้แล้ว ฉันจะไม่หนีอีกแล้ว ยังไงก็หนีไม่พ้น…..ไม่หนีแล้วจริงๆ……ฉัน ฉันจะเชื่อฟัง ขอบคุณนะชัยกร ขอบคุณที่คุณไม่ตัดขาของฉัน……”

ชัยกรจ้องมองเธออยู่นาน ในที่สุดดูเหมือนจะยิ้มออกมาครู่หนึ่ง

เขาบีบคางของเธอ ค่อยๆ ละเลียดดูดดึงริมฝีปากของเธอ

……

ธิชาได้อ่านพวกข้อมูลที่ธาวินมอบให้เธอแล้ว ใบหน้าของบุคคลสำคัญเหล่านั้นก็จำได้ขึ้นใจแล้ว

แค่พยายามหาโอกาสที่เหมาะสม ช่วงเวลาสั้นมาก เพียงอาทิตย์เดียว แต่แสดงออกชัดเกินไปก็ไม่ได้……

แม้ดนัยกฤตจะยอมรับเธอแล้ว แต่กลับไม่ได้ผ่อนการเฝ้าระวัง

ถ้าเธอถูกเปิดเผยจุดประสงค์ภายใต้สถานการณ์เฝ้าระวัง และไม่ว่าดนัยกฤตจะทำอย่างไรกับเธอ หากในอนาคตต้องการใช้ประโยชน์ใดๆ พูดได้แค่ว่ายากที่จะไปถึงจุดมุ่งหมาย

ที่โชคดีก็คือ ดนัยกฤตไม่ได้ปล่อยเธอทิ้งไว้ในคฤหาสน์ทำเนียบโดยไม่ดูไม่แล และคืนวันรุ่งขึ้นได้พาเธอไปงานเลี้ยงอาหารค่ำ

ธิชาโดยธรรมชาติแล้วก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่ได้แสดงออกผิดปกติเกินควร เธอแต่งตัวอย่างหรูหราสง่างาม นับว่าไม่เสียมารยาท อยู่ข้างกายดนัยกฤต ดูเหมาะสมทุกประการ

อาหารค่ำจบลงเร็วมาก ธิชาไม่ได้รับข้อมูลดีๆ จากอาหารค่ำในคืนนี้ อดไม่ได้ที่จะค่อนข้างหดหู่

เธอร้อนใจมาก เพราะถึงอย่างไรก็มีเวลาจำกัด

หลังจากขึ้นรถ ดนัยกฤตลูบคางเธอ พลางถามอย่างเป็นห่วง “สังคมของฉากหน้าธุรกิจที่แสนน่าเบื่อ คุณเหนื่อยไหม”

ธิชารีบส่ายหน้า “ไม่หรอก แค่ทานอาหารเท่านั้น ฉันแค่อยู่ข้างกายคุณเหมือนเป็นไม้ประดับ จะเหนื่อยได้ยังไง……”

ดนัยกฤตพูดด้วยรอยยิ้ม “ถ้าไม่เหนื่อย ก็ไปเป็นเพื่อนผมอีกที่ เดี๋ยวยังมีอีกงานหนึ่ง”

ธิชาที่อยู่ในงานที่ว่าได้เห็นคนซึ่งทำให้ดวงตาเธอเป็นประกาย……

เป็นคนที่อยู่ในรายชื่อ ส.ส.คนหนึ่งที่ชื่อกนต์ธร

ตามข้อมูลที่ธาวินให้เธอมา ส.ส.คนนี้มีสิทธิ์ลงคะแนนเสียงอันชอบธรรมของหอการค้าถึงยี่สิบเสียง เป็นหนึ่งในรายชื่อผู้มีบทบาทสำคัญอย่างยิ่ง

ส.ส.กนต์ธรยังดูอายุน้อยมาก มากสุดไม่เกินสามสิบห้าปี ธิชาเคยเห็นเขาในข่าวทางทีวี นโยบายที่เขาเสนอเป็นนวัตกรรมที่ทันสมัย พิจารณาจากปัญหาทางสังคมในปัจจุบัน มีวัตถุประสงค์เพื่อแสวงหาความเป็นอยู่ที่ดีของประชาชน

แต่เวลานี้ ในห้องวีไอพีของคลับส่วนตัวแห่งนี้ ธิชากลับเห็นชายคนนี้แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง

งานนี้เห็นได้ชัดว่าดนัยกฤตจัดขึ้นเพื่อเขาโดยเฉพาะ เชิญหญิงสาวสวยมาจนเกือบเต็มห้องวีไอพี

ผู้หญิงที่แต่งองค์ทรงเครื่องด้วยเครื่องหน้าจัดเต็มและเสื้อผ้าสีสันสดใสเหล่านั้นร้องเพลงดื่มเหล้าเล่นเกมเป็นเพื่อนส.ส.กนต์ธร ต่อมายังกระโดดขึ้นเต้นระบำเปลื้องผ้าอีกด้วย

แรกเริ่มธิชาแทบจะไม่สามารถแสร้งทำเป็นสงบได้ แต่เพราะอย่างไรก็ตามธุรกิจภายใต้ชื่อตระกูลธนาภูวนัตถ์ก็ไม่ขาดแคลนสถานที่ที่เย้ายวนใจแบบนี้ ความต้องการในอาหารและเรื่องเพศเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติมนุษย์ ยิ่งไปกว่านั้นบุคคลสำคัญเช่นนี้ลับหลังมักชอบความสนุกสนานและความตื่นเต้นเพื่อระบายความเครียด

สิ่งเหล่านี้ธิชาไม่ใช่ไม่เข้าใจ……

แต่หลังจากนั้น มีผู้หญิงสองคนคุกเข่าลงตรงหน้าส.ส.กนต์ธร

โน้มกาย อ้าปาก กำลังผลัดกัน….ทำให้เขา

ธิชาเริ่มรับไม่ได้

เธอคิ้วขมวด กระซิบกับดนัยกฤต “อากาศที่นี่ค่อนข้างอึดอัด ฉันอยากออกไปสูดอากาศ”

ดนัยกฤตอดทนกับเธอเสมอ รู้ดีว่าสาวน้อยหน้าบางรับไม่ได้กับการมองสิ่งล่อแหลมมากเกินไป

เขาพยักหน้าเล็กน้อย ใช้สายตาส่งสัญญาณให้ผู้ช่วยพาเธอออกไป

ทว่าชายที่นั่งอยู่ตรงกลางจู่ๆ กลับเงยหน้าขึ้นมา สายตาเขาจ้องเขม็งมายังธิชาที่เพิ่งลุกขึ้น

ยกเท้าขึ้นเตะสองสาวสวยที่กำลังผลัดกันปรนเปรอเขาออกอย่างรุนแรง

ส.ส.กนต์ธรกวักมือเรียกธิชา “สาวคนนี้รูปร่างหน้าตาไม่เลว เมื่อครู่ทำไมไม่ได้สังเกตนะ แล้วรีบไปทำอะไร ไม่เห็นเหรอว่าทุกคนกำลังสนุกกัน เข้ามาดื่มเป็นเพื่อนผมเพิ่มความสนุกสนานหน่อยสิ”

ธิชาค่อนข้างอึดอัด เธออธิบายเสียงต่ำ “ขออภัยส.ส.กนต์ธร ตอนนี้กำลังรีบ ฉันจะไปเข้าห้องน้ำ……”

ชายคนนั้นเลิกคิ้วพร้อมกับยิ้ม ยื่นมือชี้ไปตรงข้างหลังเธอ “นี่ไง ข้างหลังคุณไม่ใช่ห้องน้ำเหรอ รีบไปรีบกลับ”

ธิชาแทบอยากกัดลิ้นตาย

ในห้องวีไอพีก็มีห้องน้ำ……เธอพูดคำโง่ๆ ประหนึ่งทุ่มก้อนหินกระแทกใส่เท้าตัวเองแบบนี้ได้ยังไง

เธอเหลือบมองดนัยกฤต ในดวงตาเขาไร้ปฏิกิริยา ไร้ซึ่งการแสดงสีหน้า เสมือนไม่ถือว่าสถานการณ์นี้เป็นเรื่องจริงจังที่ควรเอามาใส่ใจ

เธอมองเขาอย่างขอความช่วยเหลือ

ดนัยกฤตเข้ามาโอบกอดเอวเธอ ยิ้มพลางพูดไกล่เกลี่ย “ส.ส.กนต์ธร นี่คือเด็กของผม เธอขี้กลัว เหล้าก็ดื่มไม่เก่ง ส.ส.กนต์ธรอย่าทำเธอตกใจเลย”