รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 136 ท่านดนัย ไม่คิดจะให้ฉันอยู่ต่อจริงๆ เหรอคะ

หญิงสาวคนนี้ไม่ขัดเขินเลยตอนอยู่ตรงหน้าเขา เธอถอดเสื้อคลุมของเธอออกโดยไม่ลังเล แล้ววางไว้ตรงโซฟาข้างๆ

ภายใต้เสื้อคลุมเป็นกระโปรงผ้าสีแดง คอเสื้อพาดบ่า และเปิดไหล่บางออกมาครึ่งหนึ่ง

ถึงแม้ธิชาจะรูปร่างผอมเพรียว แต่หุ่นของเธอสมสัดส่วนมาก พอใส่ชุดกระโปรงรัดรูป ก็ยิ่งทำให้เห็นชัดมากขึ้น

ดนัยกฤตสีหน้าเรียบนิ่ง ในมือของเขากำลังขยับปากกาเล่น พร้อมกับยกยิ้มมุมปาก

สายตาคมกริบชำเลืองมองมาที่เธอ “คุณธิชาช่างเป็นแขกที่พิเศษจริงๆ อุตส่าห์มาโดยไม่ได้รับเชิญ จะมาเพราะเรื่องของคุณเพียงวรินทร์อีกแล้วใช่ไหมครับ?”

ธิชายังคงก้าวไปข้างหน้าและยืนอยู่ตรงข้ามกับชายหนุ่ม

สองมือกดทับลงบนโต๊ะแข็ง แล้วเอนตัวลงไปหาเขา

ท่าทางนี้… ทำให้ร่องอกอวบอึ๋มของเธอจึงโผล่ออกมา เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่กระตุ้นสายตาของผู้ชาย

ดนัยกฤตไม่ลังเลใจ สายตาของเขาจ้องมองไปที่ร่องอกอวบอิ่มนั้น

ก่อนจะยกยิ้มรอให้เธอบอกเรื่องทั้งหมดให้กับตัวเอง

ธิชากะพริบตาปริบๆ อย่างไร้เดียงสา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลอย่างหาได้ยาก “ไม่ใช่จริงๆ ค่ะ … ท่านดนัยเข้าใจผิดแล้ว เรื่องของเพียง ฉันเองทำอะไรไม่ได้ ฉันทำได้เพียงปล่อยไปก่อน รอให้คุณชัยกรหายโกรธแล้ว ฉันค่อยลองหาวิธีไปเยี่ยมเธอ ถึงแม้จะเป็นเพื่อนกัน แต่บางที…คนเราก็ต้องมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเองบ้าง ตอนนี้ฉันแทบเอาตัวไม่รอดอยู่แล้ว ไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องของคนอื่นจริงๆ”

ดนัยกฤตชื่นชมความงามของหน้าอกเธอ แล้วมองพิจารณาใบหน้าของเธอที่อุตส่าห์แต่งหน้าเบาๆ

ธิชาเป็นคนขี้เกียจมาก เธอเป็นคนเก็บอารมณ์ รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองสืบทอดหน้าตามาจากณิชานาฎ ปกติจึงเก็บอารมณ์จนเคยชิน

แต่คืนนี้เห็นได้ชัดว่าเธอจงใจแต่งหน้ามา เป็นการแต่งหน้าสไตล์ไร้เดียงสา บลัชออนที่ใช้เป็นสีชมพูพีช ซึ่งเป็นสีที่เสริมความอ่อนหวานของผู้หญิงโดยเฉพาะ

เปิดเผยความเขินอายและความอ่อนโยนของเธอออกมาอย่างเต็มที่ และนำเสนอต่อหน้าชายหนุ่ม… ช่างเป็นคนที่เย้ายวนมากจริงๆ

……

และที่ปฏิเสธไม่ได้คือ ท่าทางของธิชา ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจจริงๆ

สีหน้าของเขายังคงเรียบนิ่ง น้ำเสียงของเขายังคงมั่นคงเหมือนปกติ “หืม? ไม่ได้มาเพื่อเพียงวรินทร์ แต่มาเพื่อตัวคุณเองอย่างนั้นเหรอ”

ธิชากัดริมฝีปากล่าง แล้วกะพริบตาให้เขาต่อไป

ดนัยกฤตอยากจะหัวเราะเล็กน้อย

แต่ก็อดที่จะหัวเราะออกมาเพื่อขัดความกระตือรือร้นของเธอไม่ได้

ถึงแม้หญิงสาวคนนี้จะเกิดมาหน้าตาดี มีเสน่ห์โดยธรรมชาติ แต่ประสบการณ์ของเธอก็ยังตื้นเกินไป ยั่วยวนผู้ชายยังทำไม่เป็นเลย

แค่ส่งตายตายั่วยวนจะมีประโยชน์อะไร

แต่เธอกลับยั่วยวนเขาอย่างไร้ฝีมือ…

ในสายตาของเขา จึงดูตลกและมีรสชาติไปอีกแบบ

เขาไม่ได้ขัดจังหวะเธอ ปล่อยให้เธอแสดงต่อไปเรื่อยๆ

ธิชายกยิ้มเขินอาย แล้วพูดช้าๆ อย่างน่าสงสาร “ฉันบอกคุณก็ได้ค่ะ คืนนี้ที่ฉันมาที่นี่ … เพราะฉันไม่มีที่อยู่อีกต่อไปแล้ว ก็เลยเดินทางมาขออยู่กับคุณ … ฉันจำได้ว่าคุณเคยพูดไว้เมื่อไม่นานมานี้ ว่าฉันจะต้องขอร้องให้ได้กลับมาที่นี่ อีกทั้งยังร้องไห้ขอร้องคุณ… ในตอนนี้ ฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ จากนี้ไปฉันขอแค่ได้อยู่ข้างกายท่านดนัย และขอให้ท่านดนัยปกป้องคุ้มครองฉันด้วย”

ดนัยกฤตหัวเราะออกมาเบาๆ

ก่อนจะขมวดคิ้วพูดอย่างไม่ไว้หน้าใคร “ถ้าแยกคำพูดของคุณออกมาดูจะมีความจริงใจแค่ไหนกันเชียว ท่าทางของคุณธิชาในคืนนี้ค่อนข้างจะปลอมมาก ผมเคยเจอผู้หญิงมาทุกประเภท…ทั้งพวกเสแสร้งแกล้งทำ หน้าซื่อใจคด และอีกมากมาย แต่คนที่สามารถเสแสร้งแกล้งทำโดยไม่ปกปิด คงมีเพียงคุณธิชาคนเดียวที่กล้าทำ”

ใบหน้าของธิชาร้อนผ่าว ก่อนจะย่นจมูกแล้วพูด “นี่ท่านดนัยจะไม่ให้ฉันอยู่ที่นี่ใช่ไหมคะ ทำไมต้องพูดอะไรไม่น่าฟังถึงขนาดนี้ด้วย ทำให้ฉันต้องอับอายขายหน้า…”

ดนัยกฤตยกยิ้มแล้วพูดว่า “คุณบอกเหตุผลผมมา ว่าทำไมผมต้องรับคุณเข้ามาพักที่นี่ด้วย”

ธิชาหุบยิ้ม เหลือเพียงความไร้เดียงสาบนใบหน้าขาวเนียนของเธอ “ก็เพราะ… ท่านดนัยชอบฉันไงคะ ฉันไม่มีที่ไปแล้ว และยังตั้งใจจะมาขออยู่กับท่านด้วยความจริงใจ ถึงแม้ครั้งที่แล้วจะมีจุดจบที่ไม่ดี แต่ฉันเองก็ถูกบีบบังคับเหมือนกัน ไม่มีทางเลือกอื่น แต่ครั้งนี้ฉันมาด้วยความจริงใจ จะไม่หนีไปไหนอีกแล้ว ขอแค่คุณไม่รังเกียจฉัน ให้ฉันอยู่กับคุณไปตลอดชีวิตก็ยังได้ ท่านดนัย ไม่คิดจะให้ฉันอยู่ต่อจริงๆ เหรอคะ?”

หลังจากที่เธอพูดจบ ก็เห็นชายหนุ่มลุกขึ้นจากเก้าอี้

เขาตัวสูงใหญ่ และท่าทางน่ายำเกรงมาก

ธิชาหุบไหล่ตามสัญชาตญาณ คงจะไม่รู้ว่าในเวลานี้ควรจะมีอาการตอบสนองยังไง

ดนัยกฤตเอื้อมมือข้ามโต๊ะทำงาน แล้วจับข้อมือของเธอขึ้นมา

ก่อนจะอ้อมโต๊ะ แล้วดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดของเขา

ธิชานั่งลงบนตักของเขา แล้วบังคับตัวเองให้ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เธอยิ้มอย่างอ่อนหวาน แล้วยื่นมือทั้งสองข้างโอบรอบคอของเขาด้วยตัวเอง

ดนัยกฤตเชยคางของเธอขึ้นมา “จะให้อยู่ที่นี่หรือเปล่าผมยังต้องพิจารณาอีกหน่อย แต่อธิบายมาก่อนว่าไม่มีที่ไปแล้วนี่หมายความว่ายังไง”

ธิชาเอาแขนโอบรอบคอของเขา ตั้งแต่ที่ทั้งสองรู้จักกันมา

นี่คงเป็นครั้งแรก เป็นครั้งแรกจริงๆ

ที่เธอเข้าใกล้เขาด้วยตัวเอง

เธอเหมือนสัตว์ตัวเล็กๆ ที่น่ารักน่าเอ็นดู เธอกอดคอของเขาไว้ แล้วถูไถบ่าของเขาไปมา

“ฉันทนอยู่ที่บ้านธนาภูวนัตถ์ไม่ได้แล้วจริงๆ ค่ะ… ท่านดนัยเองก็น่าจะรู้ ธาวินกำลังจะแต่งงานเร็ว ๆ นี้ เดิมทีญาณินก็ไม่ชอบฉัน มักจะดุด่าและทำร้ายฉัน เมื่อก่อนตอนธาวินอารมณ์ดียังคอยปกป้องฉันบ้าง แต่ตอนนี้เขากลับช่วยญาณินทำร้ายฉัน เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เขาเชื่อว่าฉันมีอะไรกับคุณไปแล้ว รังเกียจว่าฉันสกปรก… เขารังเกียจฉันเอามากๆ … ถ้าฉันอยู่กับเขาต่อ ก็มีแต่ถูกทำร้ายเท่านั้นเอง”