รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 135 คืนนี้ฉันจะต้องเจอท่านดนัยให้ได้
ตอนที่ธาวินถามคำถามนี้ออกไป
ธาวินไม่ตอบคำถาม แต่กลับมองไปที่เธอ ในแววตาเต็มไปด้วยความเย็นชา
ทั้งสองยืนนิ่งอยู่สักพัก ธิชายกยิ้มมุมปาก
เธอหัวเราะไปด้วยร้องไห้ไปด้วย “ฉันจะเชื่อฟังคำสั่งของพี่ค่ะ นี่เป็นครั้งแรกที่พี่ให้ฉันไปทำเรื่องสำคัญ ฉันรู้ว่าตัวเองไม่มีความสามารถ และทำอะไรไม่เคยสำเร็จสักครั้ง พี่อุตส่าห์ไว้ใจฉัน ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจมาก แต่มีอยู่เรื่องหนึ่ง…ในเมื่อพี่บอกว่า ถ้าทำสำเร็จ ฉันขอได้ทุกอย่างที่ต้องการ ฉันขอร้องสักเรื่องได้ไหมคะ”
“พูดมาสิ”
ธิชาเช็ดน้ำตาด้วยหลังมือ และพูดด้วยรอยยิ้ม “ครั้งสุดท้ายที่ฉันไปหาแม่ที่โรงพยาบาล…เธออาการไม่ค่อยดี ไม่ใช่แค่อาการของเธอที่ไม่คืบหน้า แต่อารมณ์ของเธอก็แย่มาก ฉันคุยกับคุณหมออยู่นาน อารมณ์ของคนไข้สำคัญมาก พี่เอาแต่สั่งคนไปจับตาดูเธอไว้ เธอไม่มีอิสระ พี่ก็รู้ว่าแม่ของฉันเคยเป็นแบบนี้มาก่อน ผู้ชายส่วนใหญ่ต่างก็รอบล้อมเธอ เอาใจเธอ ดูแลเธออย่างดี เธออยู่แบบนี้มาปีกว่าแล้ว…ฉันกลัวว่าเธอจะทนไม่ไหว เธอเคยบอกว่าอยากจะไปรักษาที่อเมริกา เธอขอเงินค่าดูแลกับค่าใช้จ่ายในพิธีฝังศพห้าล้าน ถ้าพี่สัญญากับฉันเกี่ยวกับข้อเสนอนี้…ฉันจะขอบคุณมากค่ะ”
ธาวินไม่ได้ตอบกลับในทันที
ธิชาก้มหน้าลง ไม่กล้ามองเขา
เธอไม่รู้ว่าเธอกำลังคาดหวังอะไร
ที่จริงแล้วเธอไม่อยากให้ณิชานาฎไปที่อเมริกาเลย
เพราะเธอรู้ว่าถ้าณิชานาฎจากไป ก็เหมือนผีเสื้อที่ได้ปีกคืน และบินไปไม่กลับคืนมาอีก
เธอก็จะไม่มีแม่คอยอยู่ด้วยอีกแล้ว…
สำหรับเธอแล้ว นี่คือความเหงาที่ไม่สามารถบรรยายได้
แต่นี่เป็นความปรารถนาของณิชานาฎ ถ้าหากทำให้เธอได้สมใจ ก็ถือเป็นการตอบแทนณิชานาฎ ที่จะให้กำเนิดเธอ และมอบชีวิตให้กับเธอ
……
แต่ว่าธาวิน… คงจะรู้สึกว่าเธอไม่รู้จักพอ แล้วถือโอกาสขอมากขึ้น
แม้ว่าเงินห้าล้านจะไม่ได้ส่งผลกระทบสำหรับเขา
แต่อีกฝ่ายคือณิชานาฎ ผู้หญิงที่เขาเกลียดที่สุดคนนั้น
อย่าพูดว่าห้าล้านเลย แค่ห้าหมื่นเขาก็ไม่อยากจะให้ด้วยซ้ำ
ธิชาคาดหวังว่าเขาจะปฏิเสธ ข้อตกลงในครั้งนี้จะได้ยกเลิกไป
แต่เธอรออยู่นานมากถึงขนาดนั้น…
ธาวินพูดเสียงเรียบนิ่ง “ได้ เธอทำตามที่ฉันสั่ง รอการเลือกตั้งสิ้นสุดลง ฉันจะโอนเงินเต็มจำนวนไปยังบัญชีของณิชานาฎ จัดการให้คนติดต่อไปทางโรงพยาบาล แล้วส่งเธอไปอเมริกา ให้เร็วที่สุด ”
ธิชาเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
เธอหัวเราะไม่ออก และไม่มีแรงร้องไห้ด้วย
ธาวินที่แทบจะอยากฆ่าณิชานาฎให้ตาย… อุตส่าห์มีความใจกว้างกับแม่เลี้ยงของเขาสักครั้ง
เพราะเธอได้เกียรติเป็นเครื่องมือที่ใช้ในการเลือกตั้งให้ผ่านไปได้อย่างราบรื่น
ค่าตัวของเธอก็พุ่งสูงขึ้น จนมีมูลค่าถึงห้าล้าน
…………
การเลือกตั้งใกล้จะมาถึงแล้ว เวลาของธิชามีไม่มากแล้ว
วันรุ่งขึ้นเธอจึงเก็บของใส่กระเป๋าเดินทางใบเล็ก ด้านในมีเสื้อผ้าเรียบง่ายที่ใช้เปลี่ยน รวมทั้งคอมพิวเตอร์และหนังสือเรียน
ตอนสามทุ่ม เธอเดาว่าดนัยกฤตน่าจะกลับบ้านแล้ว
เธอคนเดียว จึงเดินลากกระเป๋าเดินทางใบเล็กๆ นี้ แล้วนั่งแท็กซี่ไปที่คฤหาสน์ที่เธอเคยพักอาศัยเมื่อไม่นานมานี้
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ประตูเห็นเธอ จึงประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็รายงานเข้าไปในบ้านตามหน้าที่
“คุณธิชา กรุณารอสักครู่นะครับ ผมต้องรายงานกับคุณพ่อบ้านก่อน”
ธิชายกยิ้มเล็กน้อย “คุณบอกคุณพ่อบ้านว่าฉันมีธุระด่วนมาก คืนนี้ต้องเจอท่านดนัยให้ได้ค่ะ”
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมองเธอ ราวกับมองสัตว์ร้าย…
ทั้งระมัดระวังและหวาดกลัว จึงรีบเชื่อมต่อกับสายในบ้านทันที
……
พ่อบ้านเองก็ไม่กล้าขวางเธอ ถึงแม้ธิชาจะอาละวาดจนสร้างความวุ่นวายจนคนทั้งบ้านเริ่มหวาดหวั่น แต่ในช่วงเวลาครึ่งเดือนกว่านั้นขอแค่ไม่ได้ตาบอด ก็คงดูออกว่าท่านดนัยชอบเธอมาก
พาเธอกลับมาดูแล แล้วปล่อยเธอกลับไปโดยไม่ทำอะไร
การกระทําแบบนี้ทำให้คนอื่นๆ ต่างก็คิดว่ามีโอกาสขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งนั้น
ใครจะกล้ามีปัญหากับเธอ
พ่อบ้านรับกระเป๋าเดินทางใบเล็กของธิชาไป
เธอพูดด้วยรอยยิ้มอย่างสุภาพ “คุณช่วยฉันยกกระเป๋าเดินทางขึ้นไปข้างบนได้ไหมคะ”
“…” พ่อบ้านตกใจไปเล็กน้อย
คุณธิชาคนนี้มีห้องอยู่ที่นี่จริงๆ
แต่ปัญหาคือ เมื่อก่อนเธอเคยหนีไปแล้วครั้งหนึ่ง
หลังจากที่เธอหนีไป ห้องนั้นก็เหมือนวังเย็น ถ้าไม่มีคำสั่งของท่านดนัย ก็ไม่มีใครกล้าเข้าไป และแน่นอนว่าไม่มีใครทำความสะอาด
นี่มันก็ผ่านไปนานแล้วด้วย
ตอนนี้ยังไม่ได้รับการอนุญาตจากท่านดนัย ใครจะกล้าช่วยเธอยกสัมภาระขึ้นไปโดยไม่ได้รับอนุญาต?
แต่เธอกลับปรากฏตัวขึ้นมาด้วยท่าทีมั่นใจในตนเองของเธอ ทำให้พ่อบ้านไม่กล้าที่จะละเลยต่อเธอ
พ่อบ้านตอบอย่างสุภาพ ก่อนจะบอกเธอว่าทำการรายงานแล้ว ตอนนี้ท่านดนัยกำลังนั่งทำงานอยู่ในห้องทำงาน
ธิชาคุ้นเคยกับสถานที่นี้แล้ว เธอจึงเดินขึ้นไปชั้นบนอย่างคุ้นเคย แล้วเคาะประตูห้องทำงาน
ประตูห้องถูกปิดไว้ พอเคาะสองครั้งประตูก็เปิดออกโดยอัตโนมัติ
เธอผลักประตูเข้าไปอย่างระมัดระวัง และเห็นชายหนุ่มนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน
เธอเดินเข้าไปอีกหลายก้าว
เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มเพิ่งอาบน้ำเสร็จ และพอเธอเข้าใกล้ก็ได้กลิ่นเจลอาบน้ำที่หอมสดชื่น
ยิ่งเข้าใกล้อีกนิด ก็เห็นผมของเขาที่เปียกชื้นเล็กน้อย
ธิชาพูดพึมพำกับตัวเอง “ฮีตเตอร์ใช้งานได้ดีจริงๆเลยนะคะ ฉันรู้สึกร้อนมากเลย”