รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 137 ช่างเป็นเด็กน้อยที่น่าสงสารจริงๆ

ธิชาเกิดมาตัวเล็กและน่าดึงดูดใจ ไม่ว่านิสัยที่แท้จริงของเธอจะเป็นยังไง ไม่ว่าเธอจะอยู่ในสถานการณ์แบบไหน พอเธอทำท่าทีน่ารัก ก็มักจะทำให้ผู้ชายรักใคร่และเอ็นดู

ดนัยกฤตเห็นท่าทางออดอ้อนราวกับสัตว์ตัวเล็ก ๆ ของเธอทำให้หลงใหล ริมฝีปากของเขายกยิ้ม ก่อนจะยกมือลูบศีรษะของเธอ

ในขณะที่ธิชาคิดว่าเขาเริ่มใจอ่อนลงบ้างแล้ว

กลับได้ยินเสียงเขาพูดขึ้นมาอย่างชัดเจนว่า “หืม แม้แต่ไพลินนักฆ่าหญิงที่โหดเหี้ยม ก็ไม่น่าจะใช่คู่ต่อสู้ของคุณ แต่แค่คุณหนูตระกูลมงคลวัชรกุลคนเดียว ญาณินจะดุด่าและทำร้ายคุณทุกครั้งที่ทำได้ คุณทนได้หรือไง”

หัวใจของธิชาบีบเกร็ง ในใจคิดว่าตัวเองคงจะพูดเกินจริงไปหน่อย

รู้อย่างนี้เธอควรกลั่นกรองคำพูดเตรียมไว้ก่อนอย่างรอบคอบสักหลายๆ รอบก็คงดี

เธอเม้มปาก แล้วพูดอย่างไร้เดียงสาว่า “ยังไงฐานะของไพลินก็แค่คนรับใช้ ถึงแม้ฉันจะไม่ใช่ลูกสาวของตระกูลธนาภูวนัตถ์อย่างแท้จริง แต่ฉันก็โตมาในฐานะคุณหนูของตระกูล ฉันเป็นเจ้านาย ฉันกล้าที่จะจัดการกับไพลิน เพราะฉันมีสิทธิ์นั้น แต่ญาณิน… ญาณินเป็นพี่สะใภ้ของฉัน ธาวินไม่อนุญาตให้ฉันทำอะไรเธอ และสั่งให้ฉันเคารพเธอ ถึงแม้เธอทำร้ายฉัน… ฉันก็ได้แต่ต้องอดทน”

ธิชาพูดความจริงแค่ครึ่งเดียว เพราะพูดได้จริงจังเกินไป แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังเชื่อเลย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่ธาวินปกป้องณาณินต่อหน้าเธอ เธอเหมือนถูกเข็มหลายเข็มทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจของเธอ

แม้ว่าเธอจะรู้ว่าธาวินแค่แสดงละครให้คนอื่นดู แต่ความรู้สึกเจ็บปวดในใจของเธอยังคงไม่หายไปไหน

ดนัยกฤตมองเห็นความเศร้าในดวงตาของเธอ และเดาได้ว่าเธอกำลังหลอกลวงเขา หลอกลวงจนตัวเองหลงเข้าไปในเรื่องราวที่ตัวเองแต่งขึ้นมา

เขายิ้มบาง แล้วนิ้วยาวของเขาก็ลูบผิวขาวเนียนบริเวณลำคอของเธอ “คุณรักธาวินมากไม่ใช่หรือไง การจะรักผู้ชายคนหนึ่ง ความอดทนเป็นสิ่งพื้นฐาน คุณอดทนมาตั้งนาน ผมเคยใช้ข้อเสนอที่น่าดึงดูดใจมายื่นให้คุณ คุณยังไม่สนใจ ยังอยากจะอยู่เคียงข้างเขาแล้วทำไมตอนนี้ถึงทนไม่ได้ล่ะ?”

ดวงตากลมโตเป็นประกายของธิชามองไปที่ชายหนุ่ม

ครั้งสุดท้ายที่เธอจากไปโดยไม่บอกความจริงเกี่ยวกับเรื่องนี้ ในใจของดนัยกฤตคงจะโกรธมาตลอด

ถ้าไม่ใช่ว่าโกรธมากจริงๆ ด้วยท่าทางและการฝึกตนของเขา เขาคงจะไม่พูดให้เธออับอายขายหน้าในงานเลี้ยง

จากที่สังเกตดูแล้ว ความคับข้องใจของเขาคงยังไม่ได้รับการเยียวยา

ถึงแม้ธิชาจะไม่ค่อยเข้าใจเรื่องความรักมากนัก แต่ในด้านการง้อผู้ชาย เธอพอจะมีประสบการณ์อยู่บ้าง

ดนัยกฤตชอบเธอ จะต้องง้อง่ายกว่าธาวินแน่นอน

ธิชารู้ดี ถ้าหากในครั้งนี้เธอไม่สามารถทำสำเร็จตามเป้าหมาย ถึงแม้เธอจะกลับไปบ้านธนาภูวนัตถ์ ในสายตาของธาวินเธอก็คงจะไม่ต่างอะไรไปจากพวกไร้ประโยชน์ ธาวินไม่มีทางทำดีกับเธอ อนาคตของเธอจะต้องลำบากมากแน่นอน

ในครั้งนี้เธอตัดสินใจแล้ว ไม่ว่าจะต้องลำบากมากแค่ไหน เธอจะต้องทำภารกิจให้สำเร็จให้ได้

เธอยังคงใช้มือเล็กๆ สองข้างโอบรอบคอชายหนุ่ม แล้วกัดริมฝีปาก น้ำตาคลอ เหมือนลูกกวางน้อยที่ได้รับบาดเจ็บ ทั้งสับสนและไร้เดียงสา

“ถ้าท่านดนัยอยากจะฟังความจริง ฉันจะเปิดแผลเป็นและบอกความจริงให้คุณได้ฟังค่ะ”

เสียงของเธออ่อนโยน นุ่มนวล และน่าฟัง “ธาวินดูแลฉันมาสิบปี จากนั้นตระกูลธนาภูวนัตถ์ก็เกิดเหตุการณ์มากมาย ท่าทีของเขาที่มีต่อฉันก็เปลี่ยนไปอย่างน่าตกใจ เขาคิดว่าฉันเป็นเพียงแค่เครื่องมือในการระบายอารมณ์ราคะเท่านั้น แต่เพราะฉันรักเขา ก็เลยยอมทน ฉันหวังในใจอยู่เสมอ ฉันคิดว่ายังไงก็อยู่ด้วยกันมาสิบปีแล้ว คงไม่ใช่ว่าความสัมพันธ์ในสมัยก่อน…ล้วนแต่เป็นเรื่องหลอกลวงหรอกมั้ง จนฉันได้รู้ว่าเขากำลังจะแต่งงานกับญาณินเพื่อนสนิทของฉัน ญาณินเป็นเพื่อนสนิทที่ดีที่สุดของฉันตั้งแต่เล็กจนโต แม้แต่ญาณินเขาก็ไม่ปล่อยไป แน่นอนว่าฉันเองเขาก็ไม่ใส่ใจ และไม่คิดจะสนใจความรู้สึกของฉันเลย ในตอนนั้น ฉันแทบสิ้นหวังกับการกระทําของเขาไปแล้ว”

“ต่อมา เขาใช้ประโยชน์จากฉันอยู่หลายครั้ง ปล่อยวิดีโอในงานเลี้ยงการหมั้นหมาย เพื่อกระตุ้นความโกรธของคุณ เพื่อพิชิตคู่แข่ง เขาเสียสละชื่อเสียงของฉันโดยไม่ใส่ใจอะไรเลย จากนั้น… เรื่องการแท้งลูกของญาณิน คุณต้องไม่เคยคิดมาก่อนแน่ๆ เดิมทีทารกในครรภ์ของญาณินก็มีปัญหาอยู่แล้ว นั่นเป็นฝีมือของธาวิน เขาไม่ต้องการให้ญาณินให้กำเนิดลูกออกมาอย่างราบรื่น ญาณินพบว่าทารกในครรภ์มีความผิดปกติ จึงวางแผนโยนความผิดมาให้ฉัน ธาวินรู้เรื่องนี้ดีแก่ใจ แต่กลับปล่อยให้ไพลินยกยาชามนั้นมากรอกใส่ปากฉัน”

ธิชามุดตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเขา แล้วพูดออกมาเรื่อยๆ เธอไม่ได้ร้องห่มร้องไห้ แต่อารมณ์ความเศร้าที่หนักหน่วงกลับค่อยๆ แผ่ขยายจนเต็มไปทั่วทั้งห้องทำงานขนาดใหญ่

“ตั้งแต่เหตุการณ์นั้น ฉันก็หมดรักเขาไปแล้ว จากนั้น… เหตุผลที่ฉันจากคุณไป เพราะเขาข่มขู่ฉัน ธาวินผู้ชายชั่วช้าคนนั้น เขาทำการถ่ายรูปและอัดวิดีโอ… ระหว่างที่ฉันกับเขามีอะไรกันไว้ เขาขู่ฉันว่า ถ้าฉันไม่กลับไปหาเขาอย่างเชื่อฟัง เขาจะเอารูปและวิดีโอพวกนั้นให้ณิชานาฎกับชรัณได้ดู แล้วยังจะเอาไปเปิดบนหน้าจอขนาดใหญ่ของสนามกีฬาในมหาวิทยาลัยของฉัน เขาจะทำลายชีวิตของฉันให้ย่อยยับ…”

หลังจากที่ธิชาพูดจบ เธอก็เหมือนลูกโป่งที่หมดลม ทิ้งตัวไปบนหน้าอกของเขา แล้วนิ่งเงียบไป

ดนัยกฤตลูบศีรษะของเธอ แล้วค่อยๆ เลื่อนลงไปที่หลังของเธอ

“ช่างเป็นเด็กน้อยที่น่าสงสารจริงๆ”

เขาพูดเสียงทุ้ม ในน้ำเสียงแอบแฝงไปด้วยการหยอกล้อ

ธิชาไม่รู้ว่าเขาคิดยังไง และไม่มั่นใจว่าเขาตัดสินใจที่จะให้เธออยู่ที่นี่ต่อหรือไม่

เธอทำทุกอย่างที่ทำได้แล้ว ทำอะไรก็ตามต้องทำให้พอดี มากหรือน้อยเกินไปก็ไม่ดี ตอนนี้เธอทำได้แค่รอ