ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก : GOURMET OF ANOTHER WORLD - บทที่ 483 แม้แต่พ่อครัวอย่างเจ้ายังอยากสมัครเข้าร่วมงานประลองหรือ

บทที่ 483 แม้แต่พ่อครัวอย่างเจ้ายังอยากสมัครเข้าร่วมงานประลองหรือ

เลือดหยดนี้กระเซ็นมาจากตัวของหญิงสาวคนนี้หรือ แล้วทำไมนางถึงมีเลือดเล่า นางไปทำอะไรมากันแน่ หนานกงหวั่นรู้สึกคลางแคลงใจ พลางมองเสี่ยวโยวที่สยายผมไว้ด้านหลังด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

หนานกงหวั่นรู้สึกว่าหญิงสาวที่เย่อหยิ่งคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาอย่างที่คิด ไม่ใช่แค่เพราะหนานกงอู๋เชวียหวาดกลัวนาง แต่พลังรัศมีที่แผ่ออกมาจากผู้หญิงคนนี้ก็ทำให้หัวใจของหนานกงหวั่นสั่นระรัว

หลังจากเสี่ยวโยวจัดผมตนเองเรียบร้อยแล้ว นางก็เงยหน้าขึ้นมองหนานกงหวั่น นางดูงุนงงและสงสัยว่าหนานกงหวั่นจ้องมาที่ตนทำไม แต่ก็ไม่ได้สนใจหญิงสาวตรงหน้ามากนัก นางหันตัวพลางเดินไปใกล้ห้องครัว แล้วมองเข้าไปด้านในด้วยสายตาคาดหวัง

นางรู้ว่าตอนนี้ถึงเวลาอาหารเช้าแล้ว

หลังจากนั้นไม่นาน กลิ่นหอมกรุ่นก็โชยออกมาจากห้องครัว

หนานกงหวั่นนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างสง่างาม ไขว้ขาเรียวยาวเผยให้เสน่ห์ของหญิงสาวที่โตเต็มวัย

เสี่ยวโยวที่แทบอดรนทนไม่ได้นั่งอยู่ข้างๆ หนานกงหวั่น พลางหันไปมองทางห้องครัวอยู่บ่อยครั้ง นางเป็นคนที่ชอบกินจริงๆ

สิ่งที่ทำให้หนานกงหวั่นตกตะลึงยิ่งกว่าก็คือ จู่ๆ สุนัขสีดำก็มานั่งอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามนาง สุนัขตัวนี้วางอุ้งเท้าของมันไว้บนโต๊ะพลางแลบลิ้นออกมาระหว่างรออาหารเช้า

หนานกงหวั่นที่กำลังนั่งอยู่ระหว่างหญิงสาวคนหนึ่งกับสุนัขอีกตัวหนึ่งรู้สึกว่าสถานการณ์ในตอนนี้ช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน

หลังจากนั้นไม่นาน กลิ่นหอมฟุ้งก็ลอยออกมาจากห้องครัว ต่อมาชายร่างผอมบางคนหนึ่งก็เดินออกมา ในมือทั้งสองข้างของเขาถือจานร้อนฉ่าที่ส่งกลิ่นหอมอบอวลมาสองใบ

ชายคนนั้นคือปู้ฟางนั่นเอง

ปู้ฟางมีสีหน้าประหลาดใจเมื่อเห็นทั้งสามคน ทว่าเขาก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก

“เจ้าดำ นี่ซี่โครงเนื้อซอสเปรี้ยวหวานของเจ้า”

“เสี่ยวโยว นี่ข้าวหน้าโลหิตมังกรของเจ้า”

ปู้ฟางวางจานทั้งสองใบลงตรงหน้าเจ้าดำและเสี่ยวโยว จากนั้นเขาก็มองหนานกงหวั่นครู่หนึ่งก่อนจะเดินกลับไปในห้องครัว

หลังจากนั้นไม่นาน ชายหนุ่มก็เดินออกมาพร้อมเข่งเสี่ยวหลงเปาสองใบ

“นี่คือเสี่ยวหลงเปา มันอร่อยและเหมาะที่จะกินเป็นอาหารเช้า”

ปู้ฟางส่งเข่งใบหนึ่งให้หนานกงหวั่น ก่อนจะนั่งลงและเริ่มกินอาหาร

ระหว่างที่ปู้ฟางอยู่ที่ร้านอาหารแห่งนี้ เขาพยายามรังสรรค์อาหารจานใหม่ๆ อยู่เสมอ

เสี่ยวหลงเปานี้ก็เป็นอาหารจานใหม่ที่ปู้ฟางเพิ่งคิดขึ้น แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่คิดค้นสูตรอาหารจานนี้ขึ้นมาจริงๆ เพราะในโลกที่เขาจากมานั้น มีผู้คนมากมายที่ทำอาหารจานนี้เป็น

ความแตกต่างระหว่างเสี่ยวหลงเปากับซาลาเปาทั่วไปคือหลังจากที่เสี่ยวหลงเปาซึมซับน้ำซุปเข้าไป แผ่นแป้งของมันจะบางและดูโปร่งแสง เสี่ยวหลงเปาไม่ได้มีน้ำซุปข้นอยู่ภายใน มันมีเพียงกลิ่นหอมที่อบอวลเท่านั้น

ใครก็ตามที่ได้กินเสี่ยวหลงเปาที่มีกลิ่นหอมและรสชาติอร่อยก็จะไม่รู้สึกเบื่อเลย ดังนั้นอาหารประเภทนี้จึงเป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับมื้อเช้า

ดวงตาของหนานกงหวั่นเบิกกว้างขณะมองเข่งเสี่ยวหลงเปา ไอน้ำและกลิ่นหอมยั่วใจที่โชยออกมาจากเข่งใบนั้นกระตุ้นให้นางรู้สึกอยากอาหารขึ้นมา

พวกที่อยู่ข้างๆ นางเริ่มกินอาหารของตัวเองแล้ว สุนัขสีดำตัวนั้นกินอาหารของมันเสียงดัง ในขณะที่หญิงสาวผู้เยือกเย็นก็ใช้มือของตนเองโกยข้าวแล้วยัดใส่ปาก มารยาทบนโต๊ะอาหารของนางแย่มาก

หนานกงหวั่นคีบเสี่ยวหลงเปาด้วยตะเกียบแล้วกัดมันเบาๆ กลิ่นหอมฟุ้งของมันปะทุออกมาจากตัวแป้งแล้วทะลักเข้ามาในปากของหญิงสาว เมื่อลิ้นของนางได้รับรสอร่อยของเสี่ยวหลงเปาลูกนี้ ร่างกายของนางก็สั่นเทิ้มอย่างห้ามไม่อยู่

“มัน…อร่อยมากจริงๆ”

เมื่อหนานกงหวั่นกลืนเสี่ยวหลงเปาลงท้อง นางก็ส่งเสียงออกมาเพราะอาหารตรงหน้าช่างอร่อยล้ำ

ปู้ฟางเองก็กำลังกินอาหารจากเข่งของตนเองอย่างมีความสุข จริงๆ แล้ว เขาสามารถยัดไส้เสี่ยวหลงเปาด้วยอะไรก็ได้ แต่เขาขี้เกียจเตรียมไส้ หากเขายัดไส้เสี่ยวหลงเปาด้วยซอสสูตรพิเศษ รสชาติของมันก็จะยิ่งอร่อยขึ้น

เจ้าดำเรียนรู้ความผิดพลาดจากในอดีต มันจึงกินซี่โครงเนื้อซอสเปรี้ยวหวานของตัวเองให้หมดพร้อมๆ กับที่เสี่ยวโยวกินข้าวหน้าโลหิตมังกรคำสุดท้ายของนาง

มันเลียริมฝีปากของตัวเองแล้วหัวเราะใส่เสี่ยวโยวอย่างเย้ยหยัน ก่อนจะกลับไปที่ต้นตื่นรู้ทางห้าสาย มันนอนลงข้างต้นไม้แล้วหลับไป การกินและนอนเป็นกิจวัตรประจำวันของท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้

พอเสี่ยวโยวกินข้าวหน้าโลหิตมังกรคำสุดท้ายเสร็จ นางก็เลื่อนสายตามามองเข่งเสี่ยวหลงเปาของปู้ฟาง

…

หลังจากที่ปู้ฟางกินอิ่มแล้วเขาก็ไม่ได้เปิดร้านอาหาร แต่กลับปิดประตูสัมฤทธิ์ลง แล้วเดินตามหนานกงหวั่นออกจากร้านไป

พวกเขามุ่งหน้าไปทางตอนใต้ของเมืองเพื่อลงทะเบียนเข้าร่วมงานประลองหัตถ์เวท

แต่ละตระกูลจะมีจำนวนสิทธิ์ตายตัวสำหรับคนที่จะส่งไปเป็นตัวแทนของตระกูล ส่วนคนที่ต้องมาสมัครด้วยตัวเองมักเป็นคนพเนจร หมอ หรือปรมาจารย์ด้านยาพิษที่ยังไม่เป็นที่รู้จัก

นักเล่นแร่แปรธาตุต่างเหยียดหยามคนเหล่านี้และมองว่าอยู่คนละระดับกับตัวเอง ซึ่งมันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เพราะต่อให้หมอที่มีฝีมือยอดเยี่ยมที่สุด ก็ยังไม่สามารถเทียบชั้นกับโอสถวิญญาณเพียงเม็ดเดียวได้ด้วยซ้ำ

ในงานประลองหัตถ์เวทแต่ละครั้ง หมอและปรมาจารย์ด้านยาพิษจำนวนมากจะเข้าร่วมการประลองนี้ด้วยความหวังเพียงว่าจะเข้าไปอยู่ในห้าสิบอันดับแรก เพื่อให้ชื่อเสียงของตัวเองเป็นที่รู้จักมากขึ้น

ชื่อเสียงที่โด่งดังถือเป็นประโยชน์ต่อพวกเขาอย่างยิ่ง

ทางตอนใต้ของเมืองไม่ได้รุ่งเรืองนัก แตกต่างจากศูนย์กลางของเมืองหมอกนภาที่มีความศิวิไลซ์อย่างมาก ยิ่งสถานที่ใดอยู่ห่างจากศูนย์กลางของเมืองหมอกนภามากเท่าไหร่ ที่แห่งนั้นก็ยิ่งอัตคัดมากขึ้นเท่านั้น

ศูนย์กลางของเมืองหมอกนภามีอาคารสัมฤทธิ์สูงอยู่นับไม่ถ้วน แต่เขตทางตอนใต้นั้น การพบเจออาคารสูงกลับเป็นเรื่องยากยิ่งเพราะมันมีอยู่เพียงไม่กี่แห่งเท่านั้น

เมื่อหนานกงหวั่นและปู้ฟางเดินทางมาถึง พวกเขาก็สังเกตเห็นว่าอาคารส่วนใหญ่มีขนาดเล็กและเก่า

หนานกงหวั่นค่อนข้างคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้ และเมื่อมีปู้ฟางติดตามมาด้วย นางจึงพาเขาเดินไปตามตรอกซอกซอยนับไม่ถ้วน ราวกับว่าพวกเขาอยู่ในเขาวงกตก็ไม่ปาน หลังจากนั้นครู่หนึ่ง พวกเขาก็มาถึงอาคารสูงตระหง่านแห่งหนึ่ง

“ที่นี่คือศูนย์ลงทะเบียนสำหรับงานประลองครั้งนี้ ผู้ที่มีพรสวรรค์หรือความสามารถพิเศษจะต้องมาลงชื่อที่นี่” หนานกงหวั่นเอ่ย

ปู้ฟางหรี่ตาและพยักหน้าให้ พร้อมกับมองดูอาคารหลังนี้

ผู้คนในชุดแปลกตาจำนวนมากเดินเข้าเดินออกอาคารหลังนี้ พลังรัศมีที่แผ่ออกมาจากร่างกายของคนเหล่านั้นไม่ได้ทรงพลังมากนัก แต่ก็ให้ความรู้สึกที่แปลกประหลาดเล็กน้อย บางคนสวมชุดสีเทาเผยพลังรัศมีที่ดูเคร่งขรึม ส่วนบางคนมีเคราและสวมชุดสีขาว คนเหล่านี้มีสีหน้าอ่อนโยน

คนพวกนี้คือปรมาจารย์ด้านยาพิษและหมอ พวกเขาไม่มีความสามารถในการเล่นแร่แปรธาตุ ดังนั้นจึงเลือกเดินบนเส้นทางอื่นแทน

หนานกงหวั่นเดินนำปู้ฟางเข้าไปในอาคาร บรรยากาศภายในนั้นดูครึกครื้น ด้านในอาคารมีหมอและปรมาจารย์ด้านยาพิษอยู่เป็นจำนวนมาก

ปู้ฟางรู้สึกตื่นตาตื่นใจกับผู้คนจำนวนมหาศาล

ทั้งคู่เดินเบียดเสียดฝูงชนอยู่เป็นเวลานาน ก่อนจะเดินไปถึงห้องเล็กๆ ห้องหนึ่ง

“เถ้าแก่ปู้ ที่นี่คือจุดลงทะเบียน ข้ารู้จักกับคนที่ดูแลเรื่องการลงทะเบียน” หนานกงหวั่นเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะผลักประตูแล้วเดินเข้าไปด้านใน

ปู้ฟางเดินตามหญิงสาวเข้าไปในห้อง และเห็นชายชราตาเดียวกำลังอ่านหนังสืออยู่ ดูเหมือนว่าชายชราคนนี้จะรับรู้ได้ว่ามีใครบางคนเดินเข้ามา จึงเงยหน้าขึ้นจากหนังสือของตนเอง

“คุณหนูหนานกง ท่านมาทำอะไรที่นี่หรือขอรับ” ชายชราตาเดียวลุกขึ้นยืนด้วยความประหลาดใจ

หนานกงหวั่นเป็นหนึ่งในนักเล่นแร่แปรธาตุของตระกูลหนานกง ดังนั้นเขาจึงจำนางได้ทันที แต่เหตุใดนางถึงมาอยู่ที่นี่เล่า ที่นี่คือศูนย์ลงทะเบียนสำหรับผู้สมัครที่มีพรสวรรค์และความสามารถพิเศษเท่านั้น

“ฟูป้า นี่คือสหายของข้า เขาต้องการสมัครเข้าร่วมงานประลองหัตถ์เวท” หนานกงหวั่นกล่าวแนะนำปู้ฟางให้ชายชรารู้จัก

ชายชราตาเดียวผงะไปครู่หนึ่ง แต่ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าเหตุใดหนานกงหวั่นจึงมาที่นี่

“ได้เลย บอกชื่อของเจ้ามา พร้อมขั้นปราณและอาชีพของเจ้า” ชายชราตาเดียวกลับมานั่งบนเก้าอี้อีกครั้ง ก่อนจะหยิบสมุดลงทะเบียนเล่มหนาออกมา แล้วเริ่มพลิกหน้ากระดาษ

“ข้าชื่อปู้ฟาง ขั้นปราณอยู่ที่ระดับเก้าขั้นเซียนเทพ ข้าทำอาชีพเป็น…พ่อครัว” ปู้ฟางตอบกลับอย่างเรียบเฉย

ชายชราตาเดียวพยักหน้าแล้วเริ่มจดข้อมูล

“เจ้าเป็น…ปรมาจารย์ด้านยาพิษหรือ” ชายชราตาเดียวมองปู้ฟางด้วยความประหลาดใจ เด็กหนุ่มที่ดูจริงใจและหล่อเหลาคนนี้ดูไม่เหมือนคนที่จะชื่นชอบด้านยาพิษสักเท่าไร

หนานกงหวั่นยิ้มและพูดว่า “ฟูป้า สหายของข้าไม่ใช่ปรมาจารย์ด้านยาพิษหรอก เขาเป็นพ่อครัว”

“พ่อครัวหรือขอรับ เดี๋ยวก่อนนะ… ท่านกำลังพูดถึงพ่อครัวที่ทำอาหารในห้องครัวเช่นนั้นหรือขอรับ” ชายชราตาเดียวตกตะลึง เขามองหนานกงหวั่นด้วยสีหน้าประหลาดใจ

แม้แต่พ่อครัวก็ยังมาสมัครเข้าร่วมงานประลองหัตถ์เวท… มันไม่น่าขำไม่หน่อยหรือ

ในฐานะที่ฟูป้าเป็นผู้ดูแลเรื่องการลงทะเบียนให้ผู้ที่มีความสามารถพิเศษ เขาจึงเคยพบเจอหมอทุกประเภท ปรมาจารย์ด้านยาพิษทุกแขนง รวมถึงผู้เชี่ยวชาญด้านการบำบัดอีกด้วย แต่จนถึงตอนนี้ เขายังไม่เคยเห็นพ่อครัวมาสมัครเลยแม้แต่คนเดียว

ผู้สมัครที่มีความสามารถพิเศษคนอื่นๆ สามารถปรุงยารักษาหรือยาพิษได้ แต่ชายหนุ่มคนนี้จะทำอะไรกันเล่า ทำอาหารเช่นนั้นหรือ เขาจะทำอาหารบนเวทีหรืออย่างไร

เมื่อฟูป้านึกถึงภาพนั้น เขาก็รู้สึกว่ามันตลกไม่น้อย

“คุณหนูหนานกงขอรับ… ท่านกำลังล้อตาเฒ่าคนนี้เล่นหรืออย่างไรกัน มันไม่มีประโยชน์อะไรที่จะให้พ่อครัวเข้าร่วมงานประลองครั้งนี้ ข้าจะไม่ลงทะเบียนให้เขาขอรับ” ชายชราตาเดียวเชื่อว่าหนานกงหวั่นและปู้ฟางมาที่นี่เพียงเพราะต้องการจะล้อเขาเล่นเพื่อความสนุกเท่านั้น

ปู้ฟางขมวดคิ้วหลังจากที่ฟูป้าบอกว่าจะไม่ลงทะเบียนให้เขา

“มีกฎที่ไม่อนุญาตให้พ่อครัวเข้าร่วมงานประลองด้วยหรือ” ปู้ฟางเอ่ยถาม

ชายชราตาเดียวตะลึงงันกับคำถามของชายหนุ่ม จริงๆ แล้วก็ไม่มีกฎเช่นนั้นหรอก ผู้ที่มีความสามารถพิเศษสามารถเข้าร่วมได้ทุกคน ไม่มีอาชีพใดที่ถูกห้ามไม่ให้เข้าร่วม

แต่พ่อครัวน่ะรึ มันออกจะไร้สาระและน่าขำเกินไป

“ถ้าเช่นนั้นก็ลงทะเบียนให้ข้าด้วย ทำไมท่านต้องเป็นกังวลว่าข้าจะแพ้หรือชนะในงานประลองด้วยเล่า” ปู้ฟางเอ่ยถาม

ชายชราตาเดียวเลิกคิ้วขึ้น เขารู้สึกว่าเด็กหนุ่มคนนี้ค่อนข้างเอาแต่ใจเล็กน้อย

อย่างไรก็ตามชายชราก็เผยรอยยิ้มเย็นชาก่อนจะวางปากกาลง จากนั้นเขาก็มองปู้ฟางแล้วเอ่ยว่า “เจ้านี่ช่างมั่นอกมั่นใจดีจริงๆ ข้าจะลงทะเบียนให้เจ้าก็ได้ แต่เจ้าต้องผ่านการทดสอบเล็กๆ น้อยๆ เสียก่อน หากเจ้าไม่สามารถแสดงทักษะที่ควรค่าพอจะเข้าร่วมงานประลองในครั้งนี้ได้… ก็กลับไปเดี๋ยวนี้เลย”